Το ποσοστό θνησιμότητας στη ζωή είναι 100%

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Έχουν μεγάλο ενδιαφέρον οι εξελίξεις της πανδημίας στην Ελλάδα, αφού δίνουν και μια καλύτερη εικόνα για όσα βιώσαμε -και βιώνουμε- οι υπόλοιποι …ναυτιλόμενοι.

Βέβαια, πολλές αμερικανικές πολιτείες δεν έχουν ακόμα νοιώσει στο πετσί τους τον κορονοϊό, έχοντας λιγοστά ή σποραδικά κρούσματα, οπότε κατά κάποιον τρόπο δεν έχουν έρθει αντιμέτωπες με τον περιβόητο δράστη της φετινής χρονιάς· μία εξ αυτών η πολιτεία που μένω, οπότε, κατά κάποιον, τρόπο μιλάω εκ του ασφαλούς.

Αυτό που φοβούνται, πάντως, οι περισσότεροι άνθρωποι με τους οποίους έχω μιλήσει είναι το κόστος τυχόν νοσηλείας, τι θα γίνει με τη δουλειά τους, ενώ αρκετοί αναρωτιούνται αν τα χειρότερα έπονται, με τις εξώσεις και τα λουκέτα να διαφαίνονται μαζικότατα.

Δηλαδή, υπάρχει συγκρατημένη …απαισιοδοξία, λες και είμαστε κομπάρσοι σε ταινία με τίτλο «το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου».

Εντάξει, δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα στην πανδημία για να μιλάμε όλη την ώρα με μακάβριους όρους, εφόσον εξαιρέσουμε τις μακροχρόνιες επιδράσεις -αυτές είναι κατ’ εμέ το μεγάλο πρόβλημα με την ασθένεια COVID-19, αφού υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κλείσει μισό χρόνο με συμπτώματα και χωρίς να έχουν γυρίσει στα επίπεδα υγείας προ της μόλυνσης- αλλά σε γενικές γραμμές έχουμε περάσει πολύ χειρότερες επιδημίες σαν ανθρωπότητα.

Αργότερα, αν ο ιός μας περάσει όλους από ένα χέρι -λες και αυτό δεν θα συμβεί ούτως ή άλλως-, μπορεί να λέμε άλλα.

Επίσης, δεν είναι ποτέ σωστό να προβλέπεις την συνέχεια -καμιά φορά διαψεύδονται τα προγνωστικά- πάντως σε γενικές γραμμές οι κοινωνίες μας κρατάνε στάση αναμονής, λες και η συνέχεια δεν είναι δεδομένη και πρέπει να το δούμε για να το πιστέψουμε.

Τα πάντα, λοιπόν, μοιάζουν σαν να ακολουθούν μια προδιαγεγραμμένη πορεία που αλίμονο το μυαλό που κουβαλάμε, διακοσμητικό εντελώς.

Είναι ξεκάθαρο, κιόλας, πως οι προτεραιότητες -σε γενικές γραμμές- παραμένουν οι ίδιες, εννοώ προ πανδημίας, οπότε θα μπορούσα να κάνω τον εξυπνάκια πάλι εδώ, αν και άρχισαν να διαφαίνονται κάποια συννεφάκια στον καταγάλανο ουρανό της ελεύθερης οικονομίας και δεν εννοώ μονάχα τα γεγονότα των τελευταίων βδομάδων στις αμερικανικές -και μη- πόλεις.

Από την άλλη, αφού πρώτα μας έμαθαν να σκεφτόμαστε μόνο τα λεφτά, τώρα απορούμε από πάνω πολλοί γιατί είναι κυρίαρχη η οικονομία σε ένα υγειονομικό ζήτημα;

Τι περιμέναμε; Γεννήσαμε καταναλωτές και τους κατηγορούμε που δεν συμπεριφέρονται σαν …παραγωγοί;

Αλλά έτσι για σπάσιμο, αυτό δεν υποσχέθηκε ξανά και ξανά ο καπιταλισμός στους πλεμπαίους;

Βγάλτε εσείς λεφτά και τα άλλα αφήστε τα πάνω μου;

Ωραία, τα αφήσαμε πάνω του και κλάταρε ο άχρηστος.

Τόσο υγιείς ήταν οι δυτικές οικονομίες που κρεβατώθηκαν με μια γρίπη. Εντάξει, δεν κάνει να το λέμε «γρίπη». Με αυτόν τον κορονοϊό, τέλος πάντων.

Ωραίο σύστημα να το χαίρεστε, υγιέστατο.

Και αχ πως με συγκινούν ξανά και ξανά τα ΜΜΕ, που πασχίζουν να μας σώσουν, τα καημένα· μάταια, όμως, γιατί οι προλετάριοι είμαστε αχάριστοι.

Βέβαια, αν καιγόμαστε ή πνιγόμαστε, δεν τρέχει κάτι.

Αν όμως πιάσεις κορονοϊό, έγινες πρώτη είδηση.

Πρώτο τραπέζι πίστα, αρκεί να κρατάς την απαιτούμενη απόσταση.

Φρικάρει η ελίτ να βλέπει τον κορονοϊό να μας «κλέβει» μέσα από τα χέρια της.

Μου κάνει επίσης εντύπωση που, ενώ ότι υποτίθεται όλες οι χώρες και οι κοινωνίες είναι διαφορετικές, τελικά παθαίνεις όλη την ώρα déjà vu.

Έχω μάθει 5 γλώσσες βλέποντας το ίδιο ακριβώς ρεπορτάζ, μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν, σε 5 διαφορετικά κανάλια.

Γιατί η σωτηρία της …ζωής είναι πολύ μεγάλο πράγμα.

Αυτό συμβαίνει τώρα τουλάχιστον που πέσαμε σε παγκόσμια ύφεση κατηγορίας «πουτάvα όλα» γιατί, αν η παγκόσμια ανάπτυξη έτρεχε με ρυθμούς άνω του 4% -μιλάμε για 4ο τετράμηνο του 2019 και έπειτα-, ο κορονοϊός θα ήταν μυγάκι στο παρμπρίζ, όπως μια πλημμύρα, μια πυρκαγιά, ένας σεισμός, ένα τσουνάμι ή οτιδήποτε άλλο και το πολύ-πολύ να έπεφτες σε ρεπορτάζ για τους μυστηριώδεις θανάτους στην κομμουνιστική Κίνα.

Τουλάχιστον, στο θάνατο είμαστε όλοι ίσοι -εκτός των ολιγαρχών εννοείται-, αφού αποτελούμε απλά στατιστικό για ρεπορτάζ και λαϊκές εξιστορήσεις, οπότε αναρωτιέμαι ο δόλιος.

Λες το σύστημα να συμπεριφέρεται σε όλους μας το ίδιο και εμείς να είμαστε τελικά εκείνοι που θέλουμε ειδική μεταχείριση; Μπα, αποκλείεται.

Επειδή, όμως, άρχισα να μουρμουράω χαζομάρες και δεν θα βγάλουμε άκρη έτσι, έχω μια εύλογη απορία μέσα στην πανδημία, μετά από βδομάδες εξοντωτικού debate. Αρκετές έχω, βασικά, αλλά θα κρατηθώ όσο μπορώ.

Η κυριότερη απορία μου έχει να κάνει με την μάσκα. Ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι κατά της μάσκας -ούτε ιδιαίτερα υπέρ της, αλλά αν οι επιστήμονες λένε ότι βοηθάει, ε κάτι ξέρουν- και μάλιστα …συμμορφώθηκα από τον Μάρτιο, παρότι στην πολιτεία τα κρούσματα με το ζόρι ήταν 300.

Αν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα ο ιός και πρέπει να φοράμε μάσκες, τότε γιατί δεν κάνουμε ένα διμηνιαίο, παγκόσμιο lockdown -μην ακούσω χαζομάρες, ότι δεν γίνεται· απέδειξαν εκείνες τις μέρες ότι μπορούν να κλείσουν στα σπίτια τους πάνω από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους χωρίς να ανοίξει ρουθούνι- ώστε να εξαλειφθεί ο ιός ή έστω για να φτιάξουμε όλες τις υποδομές που μας αναγκάζουν αυτή τη στιγμή να σέρνουμε τα πόδια μας;

Θα εξαλειφθεί όμως έτσι ο ιός; Η καραντίνα έχει δοκιμαστεί ως λύση στο παρελθόν και ουδέποτε είχε ιδιαίτερη επιτυχία, αφού είναι αδύνατον να εκμηδενίσεις τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις· η ουσία της καραντίνας αυτή είναι, αν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε επαφή μεταξύ τους, θεωρητικά και πρακτικά δεν υπάρχει τρόπος να περάσει ο ιός από τον έναν φορέα στον άλλον.

Την έχω την ρημάδα την απορία από καιρό, ακόμα και όταν έβγαιναν κάτι συμπολίτες μου με τα μπαζούκας και τα αυτόματα κατά της μάσκας και της καραντίνας και έτρωγαν το βρισίδι -τι πλάκα που είχε να βρίζουν οι αναρχικοί τους φασίστες για απειθαρχία κατά του κράτους-, μάλιστα αναρωτιόμουν γιατί δεν εκφράζαμε και εμείς την ίδια ενόχληση, κατά πόσο δηλαδή είναι σωστό και …δημοκρατικό να επιβάλλουμε στο σύνολο του πληθυσμού αμφιλεγόμενες υποχρεώσεις χωρίς να έχει προηγηθεί δημόσιος διάλογος.

Αυτό κιόλας δεν σημαίνει ότι είναι έκφραση …ελευθερίας να φτύνεις σαν μπαμπουίνος τους άλλους -κατά τ’ άλλα έπεσε έξω ο Δαρβίνος- οπότε μην φτάσουμε και στο σημείο να πούμε ότι όλοι αυτοί οι …πατριώτες ξέρουν τι θα πει ελευθερία -την οικονομική εννοούν πρωτίστως, άλλωστε, αν όχι αποκλειστικά-, αυτό όμως που συνεχίζει να με προβληματίζει είναι που βλέπω ανθρώπους, που κάτι ξέρουν υποτίθεται παραπάνω, να είναι έτοιμοι να δεχθούν οτιδήποτε αδιαμαρτύρητα, εφόσον αυτό εξαλείψει τον ιό.

Αμέσως τα δεχθήκαμε όλα τα μέτρα -από τις μάσκες και τα πολιτειακά διατάγματα, μέχρι τις καραντίνες- ως de facto, χωρίς να υπολογίζουμε τις μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Δεν λέω, παρεμπιπτόντως, πως είναι σωστό να παραβιάζεις τον …κόκκινο σηματοδότη -αφού μπορεί να οδηγήσει σε τροχαίο- αλλά μήπως οι σηματοδότες θα ήταν άχρηστοι αν υπήρχε κόμβος, καλύτερη οδηγική παιδεία, αυτόματα οχήματα ή αν ο καθένας κινούταν με ποδήλατο;

Μια ακόμα ερώτηση, τουλάχιστον. Για τις μάσκες πάλι.

Για παράδειγμα, άκουσα προ ημερών τον Bill Gates -που μας ψεκάζει πάλι (χαχαχα)-και νόμιζα ότι άκουγα κάποιον γέρο σε ελληνικό καφενείο. Ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο και είχε βάλει το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια του, μιλώντας σαν να είναι αυτός ο …ψεκασμένος. Τόσο πετυχημένη η τρομοκρατία στις μέρες μας που πιάνει και τους βαθύπλουτους.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, για πόσο καιρό θα τις φοράμε τις μάσκες;

Αν καπάκι στον κορονοϊό σκάσει δεύτερη, τρίτη, τέταρτη πανδημία; 30 χρόνια θα φοράμε μάσκες;

Αν θέλουμε να φιλήσουμε κάποιον «άγνωστο» -ναι οι άνθρωποι φασώνονται και με ανθρώπους που μόλις γνώρισαν, ενημερωτικά- πρέπει να του ζητήσουμε αρνητικό τεστ τις τελευταίες 24 ώρες;

Ξαναλέω, δεν μιλάω για την ουσία ενός μέτρου αλλά για την ουσία της ύπαρξης μέτρων.

Να το πω αλλιώς, μήπως δεν βγάζετε άκρη ως τώρα· καλά σκέψεις κάνω και πάλι, να ‘χουμε να λέμε.

Έχουμε έναν υποσιτισμένο άνθρωπο.

Του δίνουμε κάτι να φάει, του δίνουμε βιταμινούχο σκεύασμα ή τον αφήνουμε να πεθάνει από την πείνα.

Το πρώτο είναι προτιμότερο του δεύτερου και όλα καλύτερα απ’ το τρίτο, αλλά μάλλον η διαχρονική λύση είναι να του εξασφαλίσουμε καθημερινό φαγητό. Οτιδήποτε άλλο είναι για να ικανοποιήσουμε τις δικιές μας τύψεις.

Κάπως έτσι, ο κορονοϊός.

Δεν έχουμε τις απαραίτητες υποδομές, οπότε μείναμε με το σταυρό στο χέρι.

Η περίφημη ανοσία της αγέλης αυτό είναι. Να αρρωστήσουν τόσοι πολλοί που δεν θα βρίσκει ο ιός πρόσφορο έδαφος.

Και αν δεν βγει αποτελεσματικό εμβόλιο -που δεν θα βγει το πιθανότερο-, αυτό θα είναι το μόνο που θα σταματήσει αυτόν τον ιό, όπως σταμάτησε τόσους άλλους, ο οποίος δεν αποκλείεται και να μεταλλάσσεται συνεχώς όπως η εποχική γρίπη. Δηλαδή, η ανοσία της αγέλης θα επιτευχθεί, με ή χωρίς τη συγκατάθεσή μας.

Μόνο που η περιβόητη ανοσία μπορεί να πάρει δεκαετίες· όπως με την πανώλη.

Κάπου εκεί υποτίθεται μπαίνει σφήνα η ιατρική, προσπαθώντας να επισπεύσει την «ανοσία».

Και αλίμονο σε όποιον αρρωστήσει και πρέπει να τα βάλει με το αμερικανικό -ή ελληνικό ή γαλλικό δεν έχει πολλή σημασία- σύστημα υγείας.

Η αποτυχία μας ως κοινωνία να παρέχουμε καθολική και αξιοπρεπή περίθαλψη στο σύνολο του ανθρώπινου πληθυσμού, μας οδήγησε στο μέτρο της μάσκας και της καραντίνας που είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε.

Μόνο που το καλύτερο είναι εχθρός του καλού.

Οπότε, αφού δεν μπορούμε να φτιάξουμε τα νοσοκομεία -ούτε αν είχαμε πέντε μήνες να προετοιμαστούμε- το μόνο που απομένει είναι να τα βάλουμε με τους ασθενείς.

Το θέμα είναι οι νέοι που δεν σέβονται τους γέρους· τις ίδιες μ@λακίες ακούμε από το Φλεβάρη εδώ, απλά εμείς δεν πολυδίνουμε σημασία.

Και θα μπορούσαμε να κάνουμε συνειρμό και να πούμε ο νέος κόσμος συγκρούεται με τον παλιό, αλλά καταντάει κάπου κουραστικό· και φαντάσου δεν κλείσαμε ούτε χρόνο ακόμα στην πανδημία, εδώ μόλις που φτάσαμε στη μέση.

Ωραία, ο νέος να κάνει θυσίες. Και άλλες. Γεννήθηκε, άλλωστε, για να κάνει θυσίες.

Να περιμένει και αυτός. 5 χρόνια. 10, 15, 20. Και όταν τελειώσει όλο αυτό και δεν είναι πια νέος, δεν πειράζει στην επόμενη ζωή οι έρωτες και οι τρέλες.

Όπως και να έχει, μην φτάσουμε στο σημείο να καταδικάσουμε τις ανθρώπινες μετακινήσεις, και ακόμα χειρότερα στο σημείο να ανακρίνουμε διεξοδικά όποιον «ανεύθυνο» μετακινείται εν μέσω πανδημίας.

Τα ίδια ισχύουν για τον ελληνικό τουρισμό που κοντεύει να γίνει καραμέλα για την …αντιπολίτευση· υπάρχει ακόμα αντιπολίτευση, αυτό και αν είναι είδηση στο προτεκτοράτο, αν και εντάξει είναι πλέον οφθαλμοφανείς οι ευθύνες της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης, οπότε θα είναι προσεκτικότεροι οι δανειστές στην επόμενη επιλογή.

Νομίζω οι Έλληνες κοιτάνε το δέντρο -για άλλη μια φορά- και χάνουν το δάσος, για άλλη μια φορά.

Το είπα στην αρχή της πανδημίας, όταν δεν χρειαζόταν να ήσουν …λοιμωξιολόγος για να καταλάβεις γιατί βρεθήκαμε με 1.000 κρούσματα σε 50 διαφορετικές χώρες και μάλλον είναι αδύνατον -από τότε ήταν- να αποφύγουμε να κολλήσουμε. Θα κολλήσουμε, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι.

Ο ιός θα έμπαινε στην Ελλάδα, κάτω να χτυπιόσασταν όλη μέρα.

Μήτε από έναν φοιτητή του εξωτερικού ή έναν αθλητή.

Και άντε βάζουμε όλοι μάσκες, από τους γέρους μέχρι τα μωρά στις κούνιες, από την Γροιλανδία μέχρι την Ανταρκτική.

Γιατί να μείνουμε μόνο σ’ αυτό;

Να σταματήσουμε και την αποψίλωση των δασών που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το ξέσπασμα των πανδημιών, αφού οδηγεί είδη -που είναι παράλληλα φορείς επικίνδυνων ιών και τα οποία ζούσαν βαθιά στα δάση-, κοντά σε ανθρώπινους καταυλισμούς και σε αναπόφευκτες αλληλεπιδράσεις με τον πληθυσμό.

Να σταματήσουμε και την ρύπανση του αέρα. Στη Κίνα -το εύκολο παράδειγμα, αφού στις άλλες πόλεις μυρίζουμε λουλούδια και φύση, τρομάρα μας- πιο πιθανό είναι να πεθάνεις από έλλειψη οξυγόνου παρά από κορονοϊό.

Τι; Όχι; Όλα αυτά συνεχίζονται κανονικά;

Είναι τόσα πολλά τα διαφορετικά μέτρα και σταθμά και τόσο περίσσια η υποκρισία, που άκρη δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε, αυτό καταλαβαίνω όσο περνάει ο καιρός.

Στο beach bar και στην παραλία κολλάει, στη δουλειά δεν κινδυνεύεις.

Τα παιδιά κινδυνεύουν στο πάρκο, αλλά δεν κινδυνεύουν στο σχολείο.

Ένας άνθρωπος με σοβαρά προβλήματα υγείας κινδυνεύει αν κολλήσει τον ιό, αλλά δεν κινδυνεύει που το κράτος τον έχει παρατήσει στη μοίρα του ή που η φαρμακευτική ζητάει μια περιουσία για το αναγκαίο φάρμακο.

Τι εγκληματικό να κυκλοφορείς ανάμεσα σε ανθρώπους κουβαλώντας τον ιό, αλλά τι νορμάλ να κουβαλάς αυτόματο με εκτοξευτή χειροβομβίδας.

Άσε που βγάζει μάτι τι επιδιώκεται από πολλά απ’ αυτά τα μέτρα για την πανδημία, ειδικά απ’ τη στιγμή που δεν προωθείται παράλληλα και ένα πλαίσιο εξυπηρέτησης των άλλων βασικών ανθρώπινων αναγκών, πλην της υγείας, αν υποθέσουμε ότι όλο αυτό γίνεται για την υγεία.

Ε, κάπου καταντάει απίστευτα κουραστικό που, ενώ τα γ@μήσαμε όλα, εμείς περιμένουμε να επικρατήσει η λογική, σε έναν θεότρελο κόσμο -ή που αναρωτιόμαστε γιατί πασχίζει η ζωή ανάμεσα στα συντρίμμια της μόνης πραγματικά ανίατης ασθένειας της ανθρωπότητας, της απληστίας.

Για παράδειγμα, φρικάρω να διαβάζω «ο θάνατος καραδοκεί σε κάθε γωνία»: τίτλος σε ρεπορτάζ αμερικανικού μέσου για τον κορονοϊό.

Μπορεί να μην θέλω να χαλάσουμε τη ζαχαρένια μας αντίληψη για τη ζωή, αλλά πρέπει κάποτε να αποδεχθούμε ότι ο θάνατος -ούτως ή άλλως- καραδοκεί σε κάθε γωνία.

Καραδοκούσε πριν την πανδημία και θα καραδοκεί μετά και, όπως είχε πει και ο Χρήστος, το ποσοστό θνησιμότητας στη ζωή είναι 100%.

Δεν είμαι φυσικά της άποψης ότι ο θάνατος πρέπει να αντιμετωπίζεται ως φυσικό φαινόμενο -δηλαδή στο μοτίβο και τι έγινε αν πέθανε κάποιος από ιάσιμη ασθένεια- αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να φτάσουμε και σε εκείνο το περίφημο σημείο όπου η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε.

Ναι, θα κάτσουμε να κάνουμε τα πάντα για να κρατηθούμε ζωντανοί, προσπαθώντας να μειώσουμε τις αιτίες θανάτου -αυτό είναι το νόημα της ζωής, αφού μετά (διόρθωση: δεν υπάρχει «μετά») δεν θα έχει τίποτα νόημα-, αλλά να κοιτάμε παράλληλα και την ποιότητα της ζωής, όχι μόνο την προσδόκιμη ποσότητα.

Για άλλη μια φορά, λοιπόν, οι ίδιες ηλίθιες και πάντα ανέξοδες επικρίσεις.

Όπως τα θύματα της αστυνομικής βίας κατηγορούνται για την εγκληματική τους δράση, το …χρώμα κραγιόν ή τον προκλητικό τρόπο που κοιτούσαν τον μπάτσο, έτσι κάπως επικρίνονται και τα θύματα της ανύπαρκτης περίθαλψης σε ένα σύστημα που νοιάζεται μόνο για τα κέρδη.

Φαίνεται ότι προσάραξε σε ύφαλο το «αβύθιστο» κρουαζιερόπλοιο που λέγεται καπιταλισμός και κάπως πρέπει να πείσουμε τους επιβάτες, ότι μέχρι εδώ όλα καλά.

Δηλαδή, κάπου καταντάει γελοίο να ζητάς σε έναν πεινασμένο να φοράει μάσκα για να μην πεθάνει.

Γιατί, μια κοινωνία που έχει χεστεί απάνω της από το φόβο, είναι μια κοινωνία που δεν κινδυνεύει από κανέναν ιό. Είναι ήδη «άρρωστη». Αν αυτό θέλουμε, να ξοδέψουμε όλη τη ζωή μας -τη μοναδική- ανάμεσα στις αγγελίες για εύρεση εργασίας και τα …αντισηπτικά, τότε να ετοιμαζόμαστε ψυχολογικά και για το …χειρουργείο.

Ήδη, στις ΗΠΑ αναρωτιόμαστε αν έχει γίνει πραξικόπημα (γίνεται χαμός τις τελευταίες μέρες με τα ταχυδρομεία) και αν θα γίνουν οι εκλογές το Νοέμβρη, μέχρι και αν θα γίνουμε …Λευκορωσία· εσείς δεν το έχετε πάρει ακόμα πρέφα, τι σημαίνει καθεστώς έκτακτης ανάγκης, οπότε υπομονή, μέχρι να τελειώσει το …χειρουργείο, όταν θα βγει ο γιατρός να ανακοινώσει χαρούμενος «η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε».

Με εκτίμηση,

Άρης

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, ο κορωνοϊός είναι μια τρελή ευκαιρία για τους ανθρώπους για να σκεφτούν λογικά και ανοιχτόμυαλα -και πέρα από τις βεβαιότητές τους-, ενώ είναι και μια τεράστια ευκαιρία για την ανθρωπότητα να αλλάξει πίστα. Δεν βλέπω πολλούς πρόθυμους να αρπάξουν αυτή την ευκαιρία. Θέλουν να επιστρέψουν στις …παλιές καλές εποχές. Οπότε, ξέρουμε τη συνέχεια. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.