Don’t worry, be happy

Γεια σου ξανά, φίλε μου Πιτσιρίκο! Ζούμε σε πολύ παράξενες εποχές, εξ ορισμού δυστοπικές, όπου τα λόγια δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις, τα πραγματικά γεγονότα με τις εξωπραγματικές προσδοκίες, και τα χρηματιστήρια με την πραγματική οικονομία.

Οι περισσότερες καπιταλιστικές οικονομίες βρίσκονται -μετά το ξέσπασμα της κορονοκρίσης- αντιμέτωπες με μια πρωτόγνωρη ύφεση και με ασύλληπτα χρέη, την στιγμή που τα χρηματιστήρια σε όλο τον πλανήτη σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

Το γεγονός αυτό επισημάνθηκε από τον Γιάνη Βαρουφάκη πολύ γρήγορα, και από μόνο του σου προκαλεί τρομακτική έκπληξη.

Τι αγοράζουν αυτοί οι άνθρωποι και οι οργανισμοί;

Μαζεύουν μετοχές επιχειρήσεων που κινδυνεύουν με χρεοκοπία είτε λόγω έλλειψης πελατών, είτε λόγω αδυναμίας γρήγορης προσαρμογής στις μεγάλες και απρόβλεπτες αλλαγές που συμβαίνουν στην πραγματική οικονομία, είτε επειδή είναι αναπόφευκτα εκτεθειμένες στο φαινόμενο Domino που απειλεί με κατάρρευση ολους τους “υγιείς” από οικονομική άποψη γείτονες.

Διαβάζω και τις ανταποκρίσεις του Άρη από το κίνημα που έχει αναπτυχθεί στις ΗΠΑ με αφορμή την συνεχόμενα δολοφονική συμπεριφορά της αστυνομίας. Ένα κίνημα που επιμένει και που γεννά ελπίδες για το μέλλον.

Πολυ σωστά, βέβαια, επισήμανε ο Άρης ότι απέχουμε αρκετά από την κατάρρευση του συστήματος προσθεσε όμως και κάτι εξαιρετικά σημαντικό:

Κανένας δεν έχει προβλέψει ποτέ μέχρι σήμερα την επανάσταση και την ανατροπή όταν αυτή ξεκινάει.

Το 1917 κανείς δεν έβλεπε αρχικά την ανατροπή του Τσάρου. Ακόμα κι όταν αυτός ανατράπηκε, κανείς δεν έβλεπε ως πιθανή την ανάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους.

Τα ίδια συνέβησαν και με την Γαλλική Eπανάσταση. Όταν η Αντουανέτα ρωτούσε για το παντεσπάνι, δεν ήταν ηλίθια, απλά δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε γύρω της.

Οι περισσότεροι επισης ηγέτες όλων των επαναστάσεων ήταν άνθρωποι άσημοι, άνθρωποι που δεν τους υπολόγιζε ποτέ κανείς.

Στην ιστορία -κι αυτό είναι ο κανόνας- οι άνθρωποι γράφουν στα αρxίδια τους τις προβλέψεις.

Η ανθρωπότητα έχει προχωρήσει μπροστά όχι από αυτούς που σέβονται και υπηρετούν την τάξη αλλά από εκείνους που κινούνται έξω από πλάνα.

Είναι νομίζω φανερό ότι το βαθύ κράτος στην μητρόπολη του καπιταλισμού έχει ανησυχήσει αλλά δεν έχει τρομάξει, τουλάχιστον όχι ακόμα.

Το σχέδιο φαίνεται πως είναι η εκτόνωση της κρίσης, προβαλλοντας τον Τραμπισμό ως την μοναδική αιτία των προβλημάτων που θα αρχίσουν να αντιμετωπίζονται αμέσως μετά την ήττα του σημερινού προέδρου στις επικείμενες εκλογές.

Τι θα συμβεί, όμως, αν τα σενάρια αυτά διαψευστούν και ο πορτοκαλί φασίστας κερδίσει μια δεύτερη τετραετία;

Πού θα οδηγηθεί το καράβι που λέγεται ΗΠΑ και σε ποιους σκοπέλους κινδυνεύει να τσακιστεί το αφήγημα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μύλου που όλα τα αλέθει;

Το πρόβλημα των κέντρων αυτών δεν είναι το ποσοστό αποδοχής του σημερινού προέδρου εντός της αμερικανικής κοινωνίας.

Η συντριπτική πλειοψηφία και για πολλούς και διαφορετικούς λόγους δεν γουστάρει μια δεύτερη θητεία του Τραμπ.

Το πρόβλημα του βαθέος κράτους στις ΗΠΑ είναι ότι ο κόσμος ξερνάει με τις εναλλακτικές που του προσφέρουν και για αυτό ίσως να μην πάει να ψηφίσει. Να παραμείνει στους δρόμους αλλά μα μην πάει να ψηφίσει. Θεϊκό;

Οι Αμερικανοί βρίσκονται πιο μπροστά από τους Ευρωπαίους γιατί δεν τρώνε την φόλα του «μικρότερου κακού».

Στην Γαλλία, για παράδειγμα, η εκλογή του Μακρόν ήταν άνετη παρά τα πολυ χαμηλά ποσοστά αποδοχής που έχει στην γαλλική κοινωνία.

Όσο κι αν τον σιχτιρίζουν, στο τέλος τον ψηφίζουν για να μην βγει η Λεπέν.

Η παγίδα είναι εδώ και η αριστερή διανόηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να πέσουν οι άνθρωποι μέσα.

Να αποφύγουμε το χειρότερο είναι ο πιο ασφαλής δρόμος για να μείνουμε μέσα στην μιζέρια μας.

Ανθρώπινο μεν αλλά αδιέξοδο. Δεν φτάνει να ξέρεις τι είναι αυτό που δεν θέλεις, χρειάζεται κάποια στιγμή να βρεις και τα θέλω σου για να προχωρήσεις μπροστά.

Ευτυχώς, το τελευταίο είναι μια βιωματική γνώση και δεν απαιτεί πανεπιστημιακές σπουδές.

Αυτό είναι που κάνει τα πράγματα πιθανά, ακόμα κι όταν φαντάζουν εντελώς αδύνατα.

Στην Αμερική σχηματίζεται αυτή η κρίσιμη μάζα που είναι έτοιμη να αμφισβητήσει επειδή αγωνίζεται για δικαιώματα αυτονόητα, όπως το να σου συμπεριφέρονται σαν ανθρώπινο όν ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός σου.

Μέσα από τον κάθε αγώνα στον οποίο λαμβάνεις μέρος, έχει την ευκαιρία να δεις και την πιο μεγάλη εικόνα, την αναγκαιότητα της υπεράσπισης όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την υποχρέωση του ταξικού σου αυτοπροσδιορισμού, την επιτακτική ανάγκη του πλανήτη για επιβίωση.

Μπορείς να συνειδητοποιήσεις την θέση του πληβείου που κατέχεις μέσα στο καπιταλιστικό οικοδόμημα, να καταλάβεις ότι άλλη είναι η ποιότητα ζωής που απολαμβάνεις εσύ κι άλλη εκείνοι.

Να χαμογελάς και να πλημμυρίζεις με συναισθήματα ηδονής κάθε φορά που ακούς την φράση “φάτε τους πλούσιους”.

Οι υπερπλούσιοι ολιγάρχες είναι, άλλωστε, οι Αντουανέτες της σημερινής εποχής. Χωρίς Λουδοβίκους αυτή την φορά.

Αντίθετα, στην γερασμένη και παρηκμασμένη Ευρώπη δεν υπάρχουν σοβαρές αμφισβητήσεις ούτε και άξιες λόγου κινητοποιήσεις.

Το πιο δυναμικό κομμάτι των ευρωπαϊκών κοινωνιών μοιάζουν να είναι οι νεομετανάστες. Οι υπόλοιποι απλά υπάρχουν τους 11 μήνες του χρόνου για να πάνε διακοπές σε κάποιον “εξωτικό” προορισμό τον δωδέκατο.

Κι από όσους δεν μπορούν ούτε αυτό να κάνουν, οι μισοί αυτοπροσδιορίζονται ως ρατσιστές και φασίστες και οι άλλοι μισοί ως αντιφασίστες.

Με το “αντί-” αμύνεσαι μόνο, δεν κατακτάς θέσεις και στόχους. Το “αντί-” μόνο, δεν φτάνει.

Ο Martin Luther King, η μνήμη του οποίου τιμήθηκε προχθές στους αμερικανικούς δρόμους από χιλιάδες διαδηλωτές, συνεπήρε τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων για έναν λόγο που η σύγχρονη αριστερά -σχεδόν παντού στον κόσμο- αδυνατεί να κατανοήσει ενώ είναι τόσο απλό. Ο King μιλούσε λέγοντας «I have a dream”!

Κανείς δεν θα του έδινε την παραμικρή σημασία, αν στον πυρήνα των λόγων του η φράση «I have a plan».

Κι όμως, αυτός είναι ουσιαστικά ο λόγος της αριστεράς σήμερα, ο λόγος του καλού Manager!

Κανένας δεν νοιάζεται για τα πλάνα σου κύριε διαχειριστή, ούτε καν το στενό κομματικό σου ακροατήριο. Άλλωστε υπάρχουν πολύ καλύτεροι από εσένα στον ρόλο αυτό με εμπειρία, περγαμηνές και pedigree.

Ενδιαφέροντες πάντα για τους ιστορικούς οι ταραγμένοι και δυστοπικοί καιροί. Όχι, όμως, και για εκείνους που ζουν σε τέτοιες εποχές. Κανείς μας όμως δεν έχει την δυνατότητα της επιλογής. Το ζεις όπως σου έρχεται, φροντίζοντας να κρατάς όσο μπορείς το κεφάλι σου ψηλά.

Για να δείχνεις όμορφος, όπως πολυ εύστοχα το έθεσε κι ο Άρης.

Φιλία από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Δυο λόγια για τα ελληνοτουρκικά. Είναι πια φανερό ποιος κινείται παρασκηνιακά και για ποιο λόγο το κάνει. Το έδαφος, άλλωστε, είναι πρόσφορο. Δυο τριτοκοσμικά εθνικιστικές χώρες, η μια παραδοσιακά προτεκτοράτο, η άλλη χαμένη στην μετάφραση ενός περασμένου αυτοκρατορικού μεγαλείου και μιας κοσμικής εκδοχής του Ισλάμ που αναζητεί ρόλο περιφερειακής υπερδύναμης, χωρίς να έχει τις ευλογίες του πλανητάρχη. Νομίζω ότι η Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως εργαλείο, προκειμένου να νουθετήσει την Τουρκία του Ερντογάν. Το παιγνίδι που παίζεται σήμερα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο είναι πραγματικά επικίνδυνο και πολυ πιθανά θα καταλήξει σε κάποιο πολεμικό επεισόδιο, με απρόβλεπτα επακόλουθα και για τις δυο χώρες. Η μοναδική διέξοδος για Ελλάδα και για Τουρκία είναι οι απευθείας διαβουλεύσεις χωρίς διαμεσολαβητές, προκειμένου να βρεθούν αμοιβαία αποδέκτες λύσεις στις μεταξύ τους διάφορες. Ναι ξέρω, και ήδη ακούω τις φωνές που λένε ότι θα μπουν στο τραπέζι μόνο πράγματα που -θεωρητικά μιλώντας πάντα- είναι δικά μας. Για παράδειγμα, τα χωρικά ύδατα των 12 νμ που σήμερα είναι 6. Το εναλλακτικό σενάριο, όμως, είναι ο πόλεμος που σχεδόν απροκάλυπτα ενορχηστρώνουν οι Αμερικανοί. Διαφορετικά, όπως είπες κι εσύ, αυξάνονται σημαντικά οι πιθανότητες αντί για τα 200 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης του 1821 να …εορτάσουμε τα 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή. Και όπως πάντα, οι ξένοι σύμμαχοι και προστάτες μας θα βρουν τα αναγκαία για την ανοικοδόμηση της χώρας δάνεια.

(Φίλε Ηλία, ένα πράγμα που πάντα μου κάνει εντύπωση είναι το πόσο προσκυνημένοι και υποτακτικοί είναι οι περισσότεροι άνθρωποι απέναντι σε αυτούς που τους ξεσκίζουν τη ζωή. “Σκίστε μας κι άλλο” τους φωνάζουν. Τι να πεις; Τώρα γίνεται το πάρτι του αιώνα για τις οικονομικές ελίτ, και η πλέμπα τσακώνεται για τις μάσκες, περιμένοντας να της πετάξουν κάνα ξεροκόμματο που περισσέψει από τη μάσα. Ηλία, στα ελληνοτουρικά θα χρειάζονταν τώρα δυο έξυπνοι, ικανοί και ρεαλιστές πολιτικοί, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ, ώστε να πάνε σε απευθείας συνομιλίες και συμφωνίες. Δεν υπάρχουν. Όχι μόνο δεν υπάρχουν αλλά ο Ερντογάν είναι άθλιος. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.