Brain something

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο! Σε αυτό το κείμενο λέω να γράψω κάποιες από τις σκέψεις μου σχετικά με τους “ειδικούς” που δικαιούνται να ομιλούν, καθώς και για την ευλογία ή την κατάρα των social media στις μέρες μας.

Τίποτα το σπουδαίο δηλαδή, αφού αν σπάσεις αυτά τα πράγματα σε πολύ μικρά κομμάτια και επιχειρήσεις μετά να τα αναλύσεις περαιτέρω, η πιθανότητα να καταλήξεις στο προπατορικό ερώτημα, η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα, είναι πραγματικά μεγάλη.

Εννοώ με αυτό ότι τα επιχειρήματα στην μία ή στην άλλη κατεύθυνση θα στέκουν από την άποψη της λογικής και το ερώτημα είτε θα εξακολουθεί να παραμένει αναπάντητο είτε θα χρειάζεται απλά ένα “ναι” ή ένα “όχι” προκειμένου να απαντηθεί.

Οπότε, προς τι η αναγκαιότητα να το σπάσουμε πρώτα σε ταληράκια και να το αναλύσουμε μετά;

Μπερδεμένο κάπως όποτε θα το αφήσω για λίγο και θα επανέλθω σε αυτό παρακάτω.

Στο ενδιάμεσο λέω να παραθέσω μια φράση της Naomi Klein που ερμηνεύει όπως πιστεύω σε κάποιο βαθμό την ανικανότητα της “προοδευτικής αριστεράς” να προβάλει στοιχειώδη έστω αντίσταση στην επέλαση -θα ταίριαζε πολύ καλά εδώ και ο όρος Blitzkrieg -κεραυνοβόλος πόλεμος- των “νεοφιλελεύθερων νεοφασιστών”.

Γράφει λοιπόν η Klein, “you actually cannot sell the idea of freedom, democracy, diversity, as if it were a brand attribute and not reality”.

Σε ελεύθερη μετάφραση, “δεν μπορείς να πουλάς τις ιδέες/ανάγκες για ελευθερία, δημοκρατία, και αποδοχή της διαφορετικότητας σαν να είναι το brand name ενός προϊόντος και όχι μια πραγματικότητα”.

Κι όμως, αυτό είναι που συμβαίνει σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Από την, μια ο καπιταλισμός που έχει ανοίξει πολυτελές μαγαζί γωνία και πουλάει την πραμμάτεια του· virtual υποκατάστατα ελευθερίας και δημοκρατίας.

Από την άλλη, η “προοδευτική αριστερά” που έχει απλώσει πάγκο στο απέναντι πεζοδρόμιο και πουλάει τα ίδια virtual υποκατάστατα σε διαφορετική συσκευασία, αν και κάποιες φορές σε χαμηλότερη τιμή.

Η πραγματικότητα, βέβαια, της αληθινής ζωής είναι εντελώς διαφορετική. Ανελευθερία, ολιγαρχία, διακρίσεις, κοινωνικός αυτοματισμός και εξοστρακισμός της διαφορετικότητας.

Οι ελίτ -και όσοι τις υπηρετούν- απλά αρνούνται την πραγματικότητα.

Οι αριστεροί και προοδευτικοί επαναλαμβάνουν διαρκώς μονότονα την πιο γελοία φράση που έχει ποτέ ειπωθεί: “αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις”.

Το ποιος πουλάει καλύτερα και από ποιο μαγαζί αγοράζουν οι περισσότεροι δεν χρειάζεται νομίζω να απαντηθεί.

Το μεγάλο παράδοξο της εποχής είναι το γεγονός πως αυτό το virtual reality μέσα στο οποίο έχουμε βυθιστεί, ο μαζικός έλεγχος συνειδήσεων και η ασύνειδη παραίτηση στην ιδιωτεία μέσα στην οποία έχουν αφεθεί οι περισσότεροι, στηρίζεται σε μια τεχνολογία που επιτρέπει την αλληλεπίδραση μεταξύ διαφόρων ανθρώπων που ζουν σε διαφορες περιοχές του πλανήτη και μάλιστα σε πραγματικό χρόνο.

Ας σκεφτούμε απλά πόσο απίθανο ήταν αυτό μερικά χρόνια πιο πριν. Ήταν εντελώς αδύνατο να συμβεί έστω και μια φορά μέσα στην ζωή ενός ανθρώπου μερικούς αιώνες πριν.

Στην πραγματικότητα, οι άλλοι άνθρωποι στην αντίθετη πλευρά του πλανήτη δεν μπορούσαν καν να φανταστούν την ύπαρξη των άλλων· όχι να επικοινωνήσουν μαζί τους και μάλιστα σε αληθινό χρόνο.

Κι όμως, αυτή η εκπληκτική δυνατότητα για την ανθρωπότητα έχει μετατραπεί σε μια τρομερή παγίδα, σε μια φοβερή μηχανή ελέγχου και πλουτισμού.

Η δυνατότητα, όμως, εξακολουθεί να είναι εκεί, κι αυτό ίσως να είναι το μόνο ελπιδοφόρο σημάδι για το μέλλον. Παλιά δεν υπήρχε. Τώρα υπάρχει.

Η κατάσταση, βέβαια, στην κοινωνία είναι τοπίο στην ομίχλη.

Η ολιγαρχία έχει ήδη επιβάλει τους δικούς της ορισμούς των πραγμάτων -μια πρώτη αναφορά στο 1984 του Οργουελ αξίζει εδώ- πείθοντας τους πολίτες-υποτακτικούς οτι η δημοκρατία είναι η εκλογή των εκλεκτών του κάθε ολιγάρχη δύο φορές μέσα στην δεκαετία και υπό την προϋπόθεση, βέβαια, πως οι συνθήκες είναι normal και δεν κινδυνεύουμε από τον κακό μας εαυτό ή ένα ξένο εχθρό που μας επιβουλεύεται.

Στην ακραία αυτή περίπτωση, ο Σίσι πχ λογαριάζεται κι αυτός ως “δημοκράτης” και ο ορισμός τροποποιείται λιγάκι προκειμένου να χωρέσει όλους τους φίλους και τους υπηρέτες.

Στο 1984, ο Winston κάθεται τσακισμένος στο τέλος της ιστορίας σε ένα καφέ και ασυναίσθητα γράφει με το δάκτυλο του πάνω στην σκόνη του τραπεζιού 2+2 = 5.

Όταν καταφέρουν να μπούν μέσα σου, κάτι μέσα σου πεθαίνει κι αυτό το κάτι είναι συνήθως η λογική και η κριτική σκέψη.

Σήμερα, εκπαιδευμένοι για χρόνια στην διαδικασία της ανάθεσης, θεωρούμε ως αυτονόητο να έχουν λόγο μόνο οι γνωρίζοντες, οι ειδικοί.

Τίποτα πιο ανόητο, αντιδημοκρατικό και τελικά πιο αντιπαραγωγικό από αυτό.

Είναι πολιτική η απόφαση που την έχουμε με το ζόρι περάσει στους “ειδικούς”.

Την μοναδική στιγμή στην ανθρώπινη ιστορία που λειτούργησε έστω και κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες η Δημοκρατία, δηλαδή η κυριαρχία του Δήμου, δεν υπήρχε εκλογή των βουλευτών.

Όλα γίνονταν με κλήρωση και η συμμετοχή των πολιτών στα κοινά ήταν δικαίωμα, υποχρέωση και προνόμιο μαζί.

Η ιδιωτεία ήταν ντροπή.

Σε αυτήν την δημοκρατία, λοιπόν, οι “ανειδίκευτοι” λάμβαναν τις πολιτικές αποφάσεις και οι “ειδικοί” είχαν την ευθύνη για την καλύτερη δυνατή υλοποίηση αυτών των αποφάσεων.

Σήμερα έχουμε χάσει το νόημα εντελώς.

Δες, για παράδειγμα, την περίπτωση της πανδημίας με τον COVID 19.

Η κοινωνία είναι αυτή που πρέπει να πάρει τις αποφάσεις για το σχέδιο που χρειάζεται να εφαρμοστεί, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους. Μετά έρχονται οι ειδικοί.

Αν αποφασίσουμε για lockdown, οι ειδικοί θα μας ενημερώσουν για τον καλύτερο τρόπο εφαρμογής αυτής της απόφασης.

Αν αποφασίσουμε να συνεχίσουμε την ζωή κρατώντας ανοιχτή την κοινωνία, τα σχέδια για τον περιορισμό των αναπόφευκτων κινδύνων, το risk management δηλαδή, είναι δουλειά των ειδικών.

Το τελευταίο, για παράδειγμα, έγινε στην Σουηδία.

Δημοκρατία σημαίνει ανάληψη της ευθύνης.

Στην Ελβετία, σε λίγες εβδομάδες, θα λάβουν χώρα μια σειρά δημοψηφισμάτων.

Ένα από τα ζητήματα για τα οποία θα αποφασίσουν οι πολίτες είναι κι εκείνο της αγοράς νέων αεροσκαφών για την ελβετική αεροπορία.

Δυο φορές στο παρελθόν αρνήθηκαν να επικυρώσουν τα σχέδια της κυβέρνησης και του υπουργείου άμυνας.

Σε αντιδιαστολή, στην Ελλάδα, οι χρεοκοπημένοι ετοιμάζονται να αγοράσουν νέα πανάκριβα οπλικά συστήματα που θα πληρώνουν μέχρι να σβήσει ο ήλιος.

Θα μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί ένα παρόμοιο δημοψήφισμα στην Ελλάδα; Μάλλον όχι.

Κάποιος θα πει, βέβαια, ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει ζητήματα ασφάλειας με την Τουρκία, αλλά σίγουρα δεν θα τολμούσε να προσθέσει ότι τα ζητήματα αυτά τα διαχειρίζεται η αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας και τώρα και στο παρελθόν.

Η Ελλάδα είναι το μοναδικό προτεκτοράτο στον κόσμο, όπου τα στήθη των υποτακτικών φουσκώνουν από πατριωτικό ενθουσιασμό à la carte.

Οι Έλληνες είναι Τουρκοφάγοι και Μακεδονομάχοι αλλά ταυτόχρονα στέλνουν στην Σαουδική Αραβία το 1/3 των αντιαεροπορικών τους δυνάμεων καθ’ υπόδειξη των ατλαντικών τους συμμάχων και κουβεντιάζουν -όπως έχει διαρρεύσει- την πρόταση Πομπέο για μερική αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου κατα τα προβλεπόμενα από την συνθήκη της Λωζάνης, που μόλις χθες θυμήθηκαν την ύπαρξή της στην Ουάσινγκτον.

Η αλήθεια ενοχλεί και γι’ αυτό δεν κουβεντιάζεται από κανέναν.

Η Ελλάδα είναι σαν ένα μαντρόσκυλο.

Θα πολεμήσει μέχρι το τέλος με την Τουρκία αν πάρει τέτοια εντολή από τα αφεντικά της.

Θα κατεβάσει τα παντελόνια και θα συμβιβαστεί με κάθε παράλογη και άδικη απαίτηση, αν κάτι τέτοιο της ζητηθεί.

Απευθείας διαπραγματεύσεις με τον άσπονδο γείτονα και να καταλήξει μαζί του σε αμοιβαία αποδεκτές λύσεις και λογικούς συμβιβασμούς δεν είναι ικανή να κάνει.

Μαντρόσκυλο των ΗΠΑ και της ΕΕ. Ένα ξερό κομμάτι ψωμί, ένα κόκκαλο που και που, μια κλωτσιά στα πισινά. Η συμπεριφορά δεν αλλάζει.

Επανέρχομαι γρήγορα στα social media. Θα μπορούσαν να ήταν ένα όπλο στα χέρια μας, μα είναι μια θηλιά στο λαιμό μας και μια συσκευή πλυντηρίου μέσα στο κεφάλι μας.

Τα μηνύματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Ειρήνη είναι ο πόλεμος, Δημοκρατία είναι η κυριαρχία των μονοπωλίων. Ελευθερία είναι η απόλυτη και άνευ όρων υπακοή στην εξουσία του κράτους.

Και στην εποχή του COVID-19, αγάπη και κοινωνικό ενδιαφέρον είναι η κοινωνική αποστασιοποίηση και η απομόνωση.

Ένα κομμάτι του εαυτού μας έχει πεθάνει στα σίγουρα.

Νομίζω ότι είμαστε ένα βήμα πριν την τελεία του τέλους.

Την στιγμή δηλαδη που ο Winston βλέπει την γνωριμη πατρική μορφή στην οθόνη και ξεσπά σε λυγμούς, συνειδητοποιώντας το πόσο καλά έμαθε να αγαπά πια τον Μεγάλο Αδερφό.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Απλά καταπληκτικό -για μια ακόμα φορά- το podcast του Κώστα από το Αμστερνταμ. Το blog έχει ανέβει πια σε άλλο επίπεδο.

(Φίλε Ηλία, δίνε πόνο. Γενικά, να δίνετε όλοι πόνο. Ούτως ή άλλως, όπως μάθαμε μετά την καραντίνα, οι Έλληνες το έχουν ρίξει στα ναρκωτικά και τα ψυχοφάρμακα, και δεν νιώθουν τίποτα. Λοβοτομημένοι. Ζόμπι. Ζόμπι με κατάθλιψη. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.