Ζήτω η 28η Οκτωβρίου του 1821!

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο! Καθυστερημένα λίγο αλλά είπα να στείλω ένα επετειακό κείμενο για αυτό που τόσο όμορφα λέει η γλυκύτατη μικρή Σοφία. “Σήμερα η πατρίδα μας έχει γιορτή και πάλι, γιορτάζει υπερήφανη μια νίκη της μεγάλη”!

Chicago Bulls στις δόξες τους η πατρίδα μας! Από την μία νίκη στην άλλη πετάει.

Το μαγικό κλειδί, που λέω να ραγίσω λιγάκι σήμερα με αληθινά γεγονότα και χαριτωμενιές, στο κοουτσάρισμα αυτής της καταπληκτικής πατρίδας, είναι η άγνοια.

Η άγνοια κάνει χαρούμενους κι ευτυχισμένους τους πολλούς, και δυστυχισμένους εκείνους τους λίγους που ξέρουν ή έστω υποψιάζονται.

Σαν το γνωστό ανέκδοτο με τον μικρό Αλεξέϊ σε ένα σχολείο στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση που άκουγε τους συμμαθητές του να απαντούν στα συνεχή ερωτήματα της δασκάλας για το ποια χώρα είναι καλύτερη σε τούτον και στο άλλον τομέα και άρχισε να κλαίει με λυγμούς.

Όταν η δασκάλα τον ρώτησε γιατί κλαίει, ο υποψιασμένος πιτσιρικάς την άφησε παγωτό χωνάκι, λέγοντας της με δάκρυα στα μάτια, “θέλω να ζήσω στην Σοβιετική Ένωση, κυρία!!!”.

Αυτά παθαίνει κανείς όταν ξεμένει σε τόπους -κυριολεκτικά- φανταστικούς, πνιγμένους μέσα στα κατορθώματα, τους ηρωισμούς και τους κάθε λογής συμβολισμούς.

Σαν προχθές λοιπόν, πριν από 80 χρόνια, η φασιστική Ιταλία – στενή σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας- κήρυξε τον πόλεμο στην φασιστική μα δεμένη πισθάγκωνα στο βρετανικό άρμα Ελλάδα.

Σε αυτό το επεισόδιο της σύγχρονής μας ιστορίας, εκείνο του αλβανικού έπους δηλαδή, τον κύριο ρόλο τον έπαιξαν οι ένθεν κακείθεν φασίστες.

Ο ελληνικός λαός πολέμησε φυσικά αλλά οι αποφάσεις που έκριναν τελικά την έκβαση του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου στα βουνά της Ηπείρου πάρθηκαν σε γενικές γραμμές από φασίστες πολιτικούς και φασίστες στρατηγούς.

Το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας, εκείνο της εθνικής αντίστασης, γράφτηκε από τον ίδιο τον λαό και τις αριστερές-προοδευτικές δυνάμεις που είχαν βασικό τους πυλώνα και πρωτεργάτη της οργάνωσης του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ το τότε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος.

Σε αυτό όμως το λαμπρό -ίσως το μόνο πραγματικά λαμπρό κεφάλαιο- της ιστορίας του νέο-Ελληνικού κράτους δεν θα αναφερθώ σε αυτό το κείμενο.

Θα περιοριστώ μονάχα στο πώς προετοιμάστηκαν και πώς διεξήγαγαν τον πόλεμο οι φασιστικές κυβερνήσεις της Ιταλίας και της Ελλάδας.

Σε αυτήν την φάση λοιπόν και στον μεταξύ τους αγώνα, οι Έλληνες φασίστες πήραν τα σωβρακα των Ιταλών ομοϊδεατών τους.

Κατ’ αρχάς, ο δικτάτορας Μεταξάς ήταν ένας άνθρωπος που δεν στερείτο οργανωτικών και διοικητικών ικανοτήτων.

Υπήρξε επίσης εξαιρετικός επιτελικός αξιωματικός και πολιτικά οξυδερκής άνθρωπος.

Μπόρεσε λοιπόν να διαβάσει σωστά τον χάρτη και να προετοιμάσει με τρόπο αποτελεσματικό τη χώρα για τον επικείμενο πόλεμο, παρά το γεγονός ότι είχε προηγηθεί μια χρεοκοπία το 1932 και τα ταμεία του κράτους δεν έδιναν πολλά περιθώρια για ένα αξιόλογο εξοπλιστικό πρόγραμμα.

Τι έκανε λοιπόν ο Μεταξάς;

Πρώτα κατασκεύασε στα σύνορα με την Βουλγαρία την ομωνυμη γραμμή που αποδείχτηκε σε λίγα χρόνια στην πράξη πολύ καλύτερη από την διαβόητη γαλλική γραμμή Μαζινό.

Η οχυρωματική γραμμή Μεταξά ήταν αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τα στρατιωτικά σχέδια της ελληνικής κυβέρνησης για το ένδεχόμενο ενός πολέμου με την Ιταλία, γιατί επέτρεπε την εξοικονόμηση δυνάμεων και την συγκέντρωση του στρατού στα ελληνοαλβανικά σύνορα, χωρίς να αφήνει ακάλυπτα τα σύνορα με την Βουλγαρία, έναν ακόμα δυνητικό εχθρό της χώρας.

Στρατό στα σύνορα με την Τουρκία ή στα νησιά δεν χρειάστηκε να βάλει, αφού την εποχή εκείνη η Τουρκία ήταν μια αληθινά φιλική προς την Ελλάδα χώρα και οι σχέσεις Αθήνας-Άγκυρας ήταν εξαιρετικές.

Η αλήθεια είναι ότι ο Μεταξάς δεν ήθελε πόλεμο με τον άξονα, όμως δεν ήταν ηλίθιος και μπορούσε να αντιληφθεί το αναπόφευκτο της σύγκρουσης (κατάληψη Κέρκυρας από τον Μουσολίνι στις αρχές της δεκαετίας του ’20, κατάληψη της Αλβανίας από τους Ιταλούς και μετατροπή της σε χώρο πολεμικής εξόρμησης, τορπιλισμός της Έλλης).

Γνώριζε, επίσης, καλά τις δεσμεύσεις της χώρας απέναντι στην Βρετανία -του το θύμιζε άλλωστε πυκνά συχνά και ο συγκυβερνήτης της χώρας βασιλιάς Γεώργιος-, οπότε δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία σχετικά με το στρατόπεδο στο οποίο είχε ήδη ταχθεί η μικρή και προσφάτως χρεοκοπημένη Ελλάς.

Οι ικανότητες που αναμφισβήτητα είχε ο Μεταξάς, επέτρεψαν και την εξαιρετική προετοιμασία της φασιστικής Ελλάδας για τον πόλεμο με την φασιστική Ιταλία.

Αρκεί μόνο να συγκρίνει κανείς την απολύτως επιτυχημένη -και ταχύτατη- επιστράτευση του 1940 με την αποτυχημένη επιστράτευση-καρναβάλι των χουνταίων το 1974, αμέσως μετά το ξέσπασμα του Αττίλα-1 στην Κύπρο ή με την επί της ουσίας αποδοχή της αποτυχίας οποιασδήποτε στρατιωτικής κινητοποίησης από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή λίγες εβδομάδες αργότερα, στον Αττίλα-2.

Το σχέδιο λοιπόν της κυβέρνησης Μεταξά τον Οκτώβρη του 1940 ήταν η έγκαιρη και συντεταγμένη επιστράτευση των πολιτών και η προώθηση των επιστρατευμένων μονάδων στο μέτωπο το ταχύτερο δυνατό.

Υπήρχαν σαφείς οδηγίες στις μονάδες που κάλυπταν την ελληνοαλβανική μεθόριο για διεξαγωγή επιβραδυντικού αγώνα και σύμπτυξη σε αμυντική τοποθεσία νοτίως της πόλης των Ιωαννίνων.

Τα πράγματα, όμως, δεν εξελίχθηκαν με τον προβλεπόμενο τρόπο, αφού ένας άλλος σπουδαίος στρατηγός, διοικητής των μονάδων στα σύνορα, “διάβασε” γρήγορα και σωστά τον χάρτη των επιχειρήσεων και τα κενά του εχθρικού επιτελικού σχεδίου και πήρε την απόφαση να μην υποχωρήσει στην καινούργια γραμμή άμυνας, να αμυνθεί επί των συνόρων και να προχωρήσει σε ισχυρές τοπικές αντεπιθέσεις όταν αντιλήφθηκε πως είχε την δυνατότητα να το κάνει.

Οι τακτικές κινήσεις του φασίστα στρατηγού Κατσιμήτρου συνέτριψαν την σχεδιασμένη από τον Ιταλό φασίστα στρατηγό Πράσκα επίθεση.

Ο Πράσκα, γενικός διοικητής του ιταλικού στρατού στην Αλβανία και θεωρητικός του ταχυκίνητου πολέμου, έκανε τρία μοιραία λάθη κατά την έναρξη του πολέμου.

Πρώτον, δεν αξίοποίησε το σύνολο των δυνάμεων που είχε στην διαθεσή του. Έτσι χρησιμοποίησε μονάχα τις 4 από τις 9 μεραρχίες που θα μπορούσε να ρίξει από την αρχή στην μάχη. Οπότε, δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί το ρήγμα που δημιουργησε αρχικά στην ελληνική παράταξη η μεραρχία Αλπινιστών Julia.

Δεύτερον, επέμεινε ηλιθιωδώς στην τακτική να χρησιμοποιήσει τα τεθωρακισμένα του -όπου υπερτερούσε δραματικά- σαν έμβολο αγνοώντας επιδεικτικά την διαμόρφωση του εδάφους.

Τρίτον και ίσως σπουδαιότερο όλων. Οι Ιταλοί είχαν μεγάλη αεροπορική υπεροχή αλλά δεν την χρησιμοποίησαν σωστά. Από νωρίς επέλεξαν τον βομβαρδισμό πόλεων σε μια προσπάθεια να κάμψουν το ηθικό του πληθυσμού, αλλά δεν μπήκαν στον κόπο να βομβαρδίσουν συστηματικά οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες, δημιουργώντας προβλήματα στην κινητοποίηση του ελληνικού στρατού.

Αντίθετα, οι Έλληνες φάνηκαν καλύτερα προετοιμασμένοι για αυτά που θα αντιμετώπιζαν πάνω στα βουνά της Πίνδου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα εκείνο με τα μουλάρια, το μόνο αξιόπιστο μεταφορικό μέσο μέσα σε εκείνα τα δυσπρόσιτα και αφιλόξενα μέρη.

Σε όλη την διάρκεια του πολέμου, ο ελληνικός στρατός διατήρησε την υπεροχή του έναντι των Ιταλών στον αριθμό των μουλαριών -αναλογούσαν 2 μουλάρια ανα 5 Έλληνες στρατιώτες- που είχαν διαθέσιμα οι μονάδες, κατα συνέπεια ήταν περισσότερο ευκίνητος και καλύτερα εφοδιασμένος σε τοπικό επίπεδο από τον πιο “σύγχρονο” ιταλικό στρατό.

Μπορεί λοιπόν να υπάρξουν καλοί και κακοί φασίστες στρατηγοί. Μονάχα καλοί φασίστες δεν υπάρχουν.

Ο διοικητής της ελληνικής στρατιάς στο μέτωπο της Αλβανίας, ο Τσολάκογλου έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της δοτής κυβέρνησης των ναζί μετά την συνθηκολόγηση και παράδοση του στρατού.

Ο στρατηγός Κατσιμήτρος που σταμάτησε στην Πίνδο και στον ποταμό Καλαμά την Ιταλική κυβέρνηση συνεργάστηκε και αυτός με τους ναζί.

Στην κυβέρνηση του Τσολάκογλου μετείχαν επίσης 6 ήρωες του Ελληνo-Ιταλικού πολέμου, στρατηγοί όπως ο Παναγιώτης Δεμέστιχας και ο Γεώργιος Μπάκος.

Τον Τσολάκογλου διαδέχτηκε ένας ακόμα δοτός πρωθυπουργός ο Ιωάννης Ράλλης.

Ναι, η χώρα απελευθερώθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1944 αλλά πώς να γιορτάσεις ως εθνική εορτή αυτή την ημέρα;

Πολλοί από τους ήρωες του αλβανικού έπους έχουν γίνει ήδη προδότες και συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών. Έχουν δημιουργήσει τα τμήματα των Γερμανοτσολιάδων που πολέμησαν τους αληθινούς πατριώτες πάνω στα βουνά.

Λίγες εβδομάδες αργότερα θα τους χρησιμοποιήσουν οι Εγγλέζοι, για να συντρίψουν τον ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά.

Είναι εκείνοι οι συνεργάτες των Γερμανών και η φάρα τους που θα υπηρετήσουν τους νέους αφεντάδες -Στρατηγέ ιδού ο στρατός σας, είχε πει στον Αμερικανό στρατηγό Τζέιμς Βαν Φλιτ, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος- και θα κυβερνήσουν την χώρα μετά από τον αγγλοκίνητο εμφύλιο πόλεμο.

Θα αρχίσει κάπως να κλονίζεται η παρουσία τους στα πράγματα μετά την τραγωδία της Κύπρου το 1974.

Είναι οι ίδιοι που σήμερα καυτηριάζουν σαν προδότη όποιον προτείνει μια απευθείας συνεννόηση ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, χωρίς καμία μεσολάβηση των ξένων δυνάμεων.

Μια χώρα λερωμένη από την βρώμικη ιστορία των σύγχρονων χρόνων της, μια χώρα που τα ανδραγαθήματά της -με πρώτο και καλύτερο την κυβέρνηση του βουνού του ΕΑΜ- να φαντάζουν σαν λευκές κηλίδες στο λερωμένο της πουκάμισο.

Μια χώρα που χρησιμοποιεί την αρχαία της ιστορία είτε ως μυθολογία είτε σαν βολικό άλλοθι.

Η 12η Οκτωβρίου του 1944 δεν βολεύει ως επέτειος. Μια χαρά είναι η 28η Οκτώβρη του 1940.

Υπομονή, πάντως, σε δυο μήνες τελειώνει το φοβερό 2020 και ξεκινά το γιορταστικό 2021!

Η εθνική επιτροπή υπό την καθοδήγηση της σύγχρονης …Μπουμπουλίνας ετοιμάζει ολόκληρο πανηγύρι!

Λέγεται -και δεν διαψεύστηκε αν δεν κάνω λάθος- ότι είχε προσκληθεί κι ο Ερντογάν στις εορταστικές εκδηλώσεις.

Ακούγεται επίσης – και δεν έχει διαψευστεί από κανέναν ακόμα – ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει προσκαλέσει στους εορτασμούς τους σημερινούς ηγέτες των τότε τριών μεγάλων δυνάμεων – Βρετανία, Ρωσία και Γαλλία- που στις 20 Οκτώβρη του 1827 κατανίκησαν τον στόλο του Ιμπραήμ στο Ναυαρίνο και άνοιξαν τον δρόμο της ελληνικής “ανεξαρτησίας” λίγο πριν το καντήλι της επανάστασης σβήσει οριστικά.

Σημαδιακός για αυτήν την χώρα ο Οκτώβρης. Συμπυκνώνει γεγονότα και μύθους ενός έθνους που αναζητά ταυτότητα κατω από τόννους αρχαίας ένδοξης ιστορίας.

Και μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι από ένα παλιό τραγούδι του Γιάννη Αγγελλάκα με τις Τρύπες. “Θέλω να ζήσω όπως τ’αστέρια που ξεψύχησαν / Μέσα στο φως κάποιου αφιλόξενου και μακρινού ουρανού / Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα / Και με μισήσαν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού / Να ξενυχτήσω αγκαλιά με όσους θρήνησαν / το πτώμα ενός ασήκωτου, θλιβερού γυρισμού / γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα / και με μισήσαν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού”

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Ζήτω η …25η Μαρτίου του 1940!!! Ζήτω!!! (έτσι κι αλλιώς δεν καταλαβαίνουν τίποτα)

(Φίλε Ηλία, είναι πολλά τα χρόνια που η αφασία απλώνεται πάνω από την Ελλάδα. Οπότε, καταλήγω στο συμπέρασμα πως η αφασία είναι επιλογή των Ελλήνων. Και το σέβομαι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.