Δικαιοσύνη σε έναν άδικο κόσμο
Γεια σου φίλε Πιτσιρίκο,
Καιρό έχω να σου γράψω, και υπάρχουν διάφοροι λόγοι.
Ένας είναι ότι η «επικαιρότητα» με αφήνει μάλλον αδιάφορο, καθώς προσωπικά δεν βλέπω τον λόγο να αναλώνομαι σε πράγματα που επαναλαμβάνονται.
Τι σόι επικαιρότητα είναι αυτή, όταν -όπως σωστά έχεις πει πολλές φορές- συζητάμε τα ίδια πράγματα που συζητούσαμε το 2010 και το 2015;
Άσε που τα έχουν πει ήδη όλα οι φίλοι και φίλες του μπλογκ, οπότε σκέφτηκα να μην επαναλαμβάνω κι εγώ τα ίδια.
Ένας άλλος λόγος που μου πήρε λίγο καιρό να σου γράψω, είναι και το ότι είχα κάποια προβλήματα υγείας· όχι σοβαρά, αλλά επίμονα, κάτι που σαφώς έχει επιπτώσεις στη διάθεση και τη συγκέντρωση.
Θα το ξαναπώ, πάντως: Τα προβλήματά μου δεν είναι σοβαρά, μια χαρά είμαι, και περαστικά σε όλους μας.
Δεν θα ανέφερα καν το όλο θέμα αν δεν ήθελα να δώσω πάσα στον εαυτό μου για να πω κάτι άλλο:
Καταλαβαίνεις ότι τα προβλήματά σου δεν είναι και πολύ σημαντικά, όταν κάθεσαι στην καφετέρια του νοσοκομείου και στα 20 λεπτά που κάνεις να πιεις τον καφέ, έχεις δει να βγαίνουν από το ασανσέρ μισή ντουζίνα παιδάκια με πεσμένα μαλλιά.
Προκαλώ οποιονδήποτε μ@λάκα που ξημεροβραδιάζεται έξω από το μηλομάγαζο για το καινούργιο κινητό, να σταθεί για μισή ώρα έξω από την ογκολογική παιδιατρική κλινική, και μετά να μου πει αν είναι σημαντικό το πόση μνήμη θα έχει το νέο μοντέλο.
Σε ένα δίκαιο κόσμο, τα παιδιά δεν θα αρρώσταιναν ποτέ.
Σε ένα δίκαιο κόσμο, δεν θα υπήρχε μια συσκευή που κάνει 1500 ευρώ -κάνοντας την ίδια δουλειά με αυτή των 150- και που φτιάχτηκε από ανθρώπους που δεν βλέπουν ούτε το 1% από αυτό το ποσό.
Αχ, και να ωριμάσουν οι συνθήκες, θα δει το κεφάλαιο τι θα πάθει. Γιατί εργάτη, χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά.
Μικρή παρένθεση, επειδή το περιστατικό συνέβη δις πρόσφατα, μία με «επαναστάτες» και μία με «δημοσιογράφο»: Έτσι και βλέπω κάποιον να τσιμπάει αμέσως με ένα σχόλιο, να διαμαρτύρεται και να θυμώνει λέγοντας ότι είναι ψέμα, ε, δεν χρειάζεται καν να ξέρω το αρχικό σχόλιο για να σκεφτώ ότι μάλλον ήταν αλήθεια.
Παροιμίες σαν την «όποιος έχει τη μύγα, μυγιάζεται» για κάποιο λόγο έχουν βγει.
Α, και δεύτερη παρένθεση: Μιλώντας για αφεντικά, έχουμε νομίζω περάσει το στάδιο που όλοι ψάχνουν αφεντικό για να δουλέψουν.
Τώρα πια υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν αφεντικό για να είναι δούλοι, κυριολεκτικά.
Δεν το λένε έτσι βέβαια, το λένε «πρακτική», ή πιο εκλεπτυσμένα internship, αλλά όταν είσαι 30 χρονών με προϋπηρεσία, τι στο διάολο πρακτική θες να κάνεις, εκτός αν είσαι δούλος;
Ο κόσμος αυτός, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δίκαιος.
Το μεγάλο ζήτημα είναι, πώς βρίσκουμε δικαιοσύνη σε έναν άδικο κόσμο;
Έχω σκεφτεί το θέμα πολύ, γιατί με ενοχλεί από πολλές απόψεις, τόσο φιλοσοφικά, όσο και κοινωνιολογικά.
Η γνώμη μου είναι -κι ίσως δεν αρέσει σε κάποιους, αλλά από τις διαφωνίες μπορούμε και να πάμε μαζί μπροστά- ότι δικαιοσύνη σε υλιστικό επίπεδο δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε.
Αν κάτι μπορούν να στο πάρουν, δεν είναι δικό σου.
Στο σχολείο θα έρθει κάποιος νταής να σου πάρει την τυρόπιτα.
Ανοίγεις καφετέρια και 6 μήνες μετά έρχεται ο νταβατζής -το κράτος ή μια μεγαλύτερη επιχείρηση, καμιά φορά με τις πλάτες του κράτους- και σε αναγκάζει να κλείσεις.
Βάζεις στην άκρη λεφτά για να έχεις καλά γεράματα -τεράστια μ@λακία, αλλά τέλος πάντων- και έρχονται οι συγγενείς, σε βγάζουν ξεμωραμένο, σου παίρνουν τα λεφτά, και σε πετάνε σε γηροκομείο.
Πάντα θα υπάρχει κάποιος δυνατότερος και μεγαλύτερος, και το πρόβλημα είναι ότι η δύναμη κι η εξουσία σχεδόν πάντα καταλήγουν σε ανήθικους ανθρώπους.
Με άλλα λόγια, όποιος περιμένει έλεος από δυνατότερους και μεγαλύτερους, θα απογοητευτεί.
Κι άλλη μια παρένθεση: όποιος έχει όρεξη, ας διαβάσει τον Διάλογο Αθηναίων-Μηλίων, του Θουκυδίδη, γιατί, όπως είπαμε, η ιστορία επαναλαμβάνεται εδώ και 2.500 χρόνια.
Θα ρωτήσει κανείς, και σωστά, τι μπορεί τότε να γίνει, πού μπορούμε να βρούμε δικαιοσύνη σε έναν άδικο κόσμο;
Κι απαντώ: στα πράγματα που δεν μπορούν να μας πάρουν.
Στο επικών πια διαστάσεων «Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό», λες Πιτσιρίκο:
Αυτά είναι τα πράγματα που δεν μπορούν να μας πάρουν, μαζί φυσικά με τα φιλιά που δώσαμε, την αγάπη που νιώσαμε, τα ηλιοβασιλέματα που είδαμε, και γενικά τις εμπειρίες που είχαμε.
Δεν μπορούν να μας πάρουν τα βιβλία που γράψαμε, τα τραγούδια που συνθέσαμε, τη χαρά που νιώσαμε χτίζοντας ένα κάστρο στην άμμο.
Το κάστρο είναι υλικό και θα εξαφανιστεί με το κύμα, αλλά το χτίσιμό του είναι αθάνατο.
Να είσαι καλά,
Χρήστος
Υ.Γ.1 Οι πάπιες και τα γλαρόπουλα της φωτογραφίας έχουν ήδη αρχίσει να αραιώνουν από την τοπική λίμνη, φεύγοντας για το νότο. Μόνο οι άνθρωποι έχουν τέτοια εμμονή με σύνορα και ιδιοκτησίες.
Υ.Γ.2 Στη συλλογή υπογραφών για το Βασικό Εισόδημα, οι Σλοβένοι έπιασαν ήδη το 60%! Η Ελλάδα πάντως είναι δεύτερη, με 23%. Ας ψηφίσουμε όλοι: https://eci.ec.europa.eu/014/public/#/screen/home
(Φίλε Χρήστο, κατ’ αρχάς, σιδερένιος. Σε νιώθω και ξέρεις γιατί. Χρήστο, είναι εντυπωσιακό ότι γράφουμε δέκα χρόνια τα ίδια πράγματα και δεν έχει αλλάξει τίποτα. Θα αλλάξει, όμως. Θα αλλάξει γιατί δεν πάει άλλο. Δεν θα αλλάξει από την Ελλάδα. Αλλά θα γίνει ο κακός χαμός παγκοσμίως και θα αναγκαστούν και οι Έλληνες να ακολουθήσουν. Χρήστο, εγώ ποτέ δεν θα αποδεχτώ πως κάποιος μπορεί να έχει τα πάντα και κάποιος άλλος τίποτα. Αν δεν μας ενοχλεί και δεν μας θυμώνει αυτό στη ζωή, αν δεν μας θυμώνει το άδικο, πάει να πει ότι είμαστε ανθρωποειδή και όχι άνθρωποι. Όσο για πεσίματα που τρώω από οπαδούς κομμάτων, δημοσιογράφους σαν τον Νίκο Χατζηνικολάου και άλλους τέτοιους, εγώ χαίρομαι. Γιατί εγώ δεν έχω αφεντικό. Είμαι ένας άνθρωπος που γράφει την γνώμη του σε ένα μπλογκ από το σπίτι του. Ας με κρίνουν λοιπόν αυτοί που δεν έχουν αφεντικό. Δεν βλέπω και πολλούς. Χρήστο, ο σκατάς ξέρει πως είναι σκατάς. Αλλά θέλει να τον εκτιμούν κιόλας. Να τον σέβονται. Γι’ αυτό μου την έπεσε η δημοσιογραφάρα με τους χιλιάδες σκελετούς στα ντουλάπια του. Θλιβεροί άνθρωποι. Χρήστο, μου αρέσουν πολύ αυτοί που λένε πως μπορούν χωρίς αφεντικά και ψάχνουν αφεντικό. Και πολλοί από αυτούς νομίζουν πως είναι κομμουνιστές. Εν τω μεταξύ, δεν έχουν περάσει ούτε μια μέρα στη ζωή τους χωρίς αφεντικό. Ούτε πρόκειται. Χρήστο, μιλώντας για βιβλία, να διαβάσεις -αν δεν έχεις διαβάσει- το τελευταίο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν και όλα τα βιβλία του Χαράρι. Να είσαι πάντα καλά. Την αγάπη μου. Εννοείται πως υπέγραψα από τους πρώτους για το Βασικό Εισόδημα.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.