Αφύπνιση
Γεια σου πιτσιρίκο από την μαρτυρική Αθήνα, όπως λες κι εσύ, όχι μόνο με την έννοια ότι ο κόσμος εδώ είναι κλεισμένος σε κουτάκια αλλά και ως μαρτυρία των γεγονότων που εδώ μπορούμε να τα καταγράψουμε δια ζώσης. Έξοδοι διαφυγής υπάρχουν και στην πόλη, βέβαια, αν θελήσει κάποιος· με υψηλότερο ρίσκο, όμως.
Βρήκα λίγη ησυχία λοιπόν να γράψω κι εγώ, γιατί -εν μέσω lockdown- γι’ αυτούς που δεν μένουν μόνοι τους, είναι πολυτέλεια το να βρουν μια μοναχική στιγμή στο σπίτι. Για να μείνουμε με τον εαυτό μας ξεμοναχιαζόμαστε έξω, ένα αστείο πράγμα.
Αναρωτιέσαι γιατί στην Ζάκυνθο που έχει μηδενικά κρούσματα έχει επιβληθεί lockdown και χρήση μάσκας και μου θύμισες μια δική μου απορία πριν χρόνια που ζούσα σε ένα νησί του Αιγαίου.
Καθώς δεν έχω τηλεόραση πολλά χρόνια και ούτε τότε είχα, αναρωτιόμουν γιατί πρέπει να πληρώνω την ΕΡΤ σε κάθε λογαριασμό της ΔΕΗ.
Όσες φορές απευθύνθηκα στους αρμόδιους εκεί αλλά και στην Αθήνα αργότερα, έλαβα την ίδια απάντηση. Ότι υποχρεούμαι να την πληρώνω είτε την βλέπω είτε δεν την βλέπω.
Κάτι τέτοιο φαντάζομαι ισχύει και στα μέρη με μηδενικά κρούσματα. Lockdown έχετε, δεν έχετε κορωνοϊό εκεί. Τιμωρητικές πρακτικές.
Ήθελα να αναφερθώ στην αξία του blog λιγάκι, που λόγω της αλληλεπίδρασης που το χαρακτηρίζει αλλά και της κοινής λογικής που έχει, χωρίς να αφαιρεί την ελευθερία έκφρασης σε κάποιον, ενώνει τις φωνές.
Επίσης το γεγονός πως οι συμμετέχοντες βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία του κόσμου, του προσδίδει μια αίσθηση μακρινής αγκαλιάς που φέρνει τον κόσμο πιο κοντά. Κι εννοείται ότι οι ανταποκρίσεις είναι πιο αξιόπιστες από αυτές των συστημικών μέσων.
Αν και δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη φυσικά. Γέλασα πολύ όταν ρώτησα κάποιον τι γνώμη έχει για το blog και μου είπε πως ο πιτσιρίκος είναι πληρωμένος από την δεξιά για να μαζεύει τους κομμουνιστές κι επειδή όλοι αυτοί που συνδράμουν παρακολουθούνται, όταν έρθει η ώρα θα είναι οι πρώτοι που θα συλληφθούν. Άβυσσος η ηλιθιότητα του ανθρώπινου νου.
Θα αναφερθώ σε κάτι που έθιξε κι ο Δημήτρης από το Βερολίνο. Στην αναβλητικότητα των ανθρώπων. Κι όχι στο τώρα, λόγω περιορισμού μετακινήσεων, αλλά γενικότερα μια αναβλητικότητα που διακατέχει τους ανθρώπους, μην αφήνοντας τους να προχωρήσουν μπροστά.
Η έννοια από μόνη της δεσμεύει την εξέλιξη όποια κι αν είναι αυτή και είναι κρίμα να υιοθετείται σαν στάση ζωής, γιατί μακροπρόθεσμα στερεί πολλές νίκες.
Και μια μεγάλη νίκη είναι να μάθουμε από τα λάθη μας. Είναι σαν τα διόδια, πληρώνουμε για να φτάσουμε στην Ιθάκη μας.
Εδώ, εν μέσω καραντίνας, οι νεότεροι που θα περίμενες λόγω ηλικίας να κινούν τα νήματα και να παίρνουν ρίσκα μιας και γνωρίζουν πως έχουν τα περιθώρια -ακόμα κι αν σφάλλουν – παρ’ όλα αυτά δεν κάνουν το μετέωρο βήμα, και οι μεγαλύτεροι που ξέρουν πως τα όρια έχουν στενέψει και οι επιλογές τους έχουν λιγοστέψει, αρκούνται στα κεκτημένα αρπάζοντας τα τυράκια της υπακοής.
Ποτέ δεν είναι αργά, βέβαια, για να κυνηγήσει κάποιος το όνειρό του μιας και η ζωή είναι όντως μικρή. Όχι με την δραματική έννοια αλλά με αυτήν του ατυχούς χαμένου χρόνου.
Όσοι σκέφτονται να φύγουν σε άλλη χώρα προς αναζήτηση καλύτερης ζωής, πολύ καλά θα κάνουν, αν και η πηγή του κακού ονομάζεται καπιταλισμός κι έχει απλώσει πλοκάμια σχεδόν σε όλον τον πλανήτη.
Αξία στα μικρά πράγματα λοιπόν και πολύ χαίρομαι, πιτσιρίκο, που είσαι στην όμορφη Ζάκυνθο.
Εγώ από σπόντα βρέθηκα στην Αθήνα πριν λίγα χρόνια. Παρότι γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ, μια μέρα έφυγα κι έζησα σχεδόν 15 χρόνια σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Χαίρομαι να ακούω την Μαρία από την Βαρκελώνη γιατί έμεινα κι εγώ εκεί δύο χρόνια και νοσταλγώ όμορφες στιγμές, τοπία κι ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να έχουμε πολλά κοινά ως Έλληνες λόγω μεσογειακής γειτονίας, όμως διαφέρουμε στην δυναμικότητα και στην ιδιοσυγκρασία μας πιστεύω.
Επίσης, αποδέχονται πιο εύκολα άλλους λαούς ενώ εμείς εδώ το παίζουμε ανοιχτόμυαλοι αν και είμαστε ρατσιστές, μισογύνηδες, ομοφοβικοί, ρασοφόροι και άλλα τοξικά.
Το διαδίκτυο έχει συμβάλει στο να βγουν πολλά από αυτά στην φόρα καθώς και η ψευτοπαληκαριά μας. Είναι θέμα ηθικής αισθητικής θα έλεγα.
Κάποια στιγμή, το 2008, έκανα ένα ταξίδι ζωής στην Μαλαισία- Ταϊλάνδη -Καμπότζη για τρεις μήνες και μια εικόνα που με είχε εντυπωσιάσει ήταν πως οι Καμποτζιανοί, πολλοί με κομμένα πόδια από τις νάρκες, συνυπήρχαν μες στην φτώχεια τους με ζάμπλουτους Αμερικανούς που οδηγούσαν πανάκριβα lexus και παρ’ όλα αυτά ήταν χαμογελαστοί και φιλόξενοι, έτοιμοι να μοιραστούν -όχι να σου πουλήσουν- ένα πιάτο ρύζι.
Κάποιος είπε πως οι φτωχοί είναι οι πιο αλληλέγγυοι και πως, μιας και δεν έχουν βιωματικά μέτρα σύγκρισης με τον υπόλοιπο κόσμο, δεν το ρίχνουν στην μιζέρια.
Εμείς οι δυτικοί, που έχουμε μέτρο σύγκρισης και με τους φτωχότερους αλλά και με τους πλουσιότερους, τρωγόμαστε μεταξύ μας και φοράμε μάσκες υποκρισίας.
Στην Ταϊλάνδη αιφνιδιάστηκα όταν πήγα σε έναν κινηματογράφο και πριν αρχίσει η ταινία πρόβαλαν ένα σποτ του βασιλιά και όλοι σηκώθηκαν όρθιοι να τον τιμήσουν μέχρι να τελειώσει. Αυτό είναι υποχρεωτικό μου είπαν, κάθε φορά πριν ξεκινήσει μια ταινία.
Επίσης το άλλο που με ξάφνιασε ήταν όταν πήγα να αγοράσω μονάδες στο ταϊλάνδέζικο κινητό που είχα πάρει και η απόδειξη έλεγε έτος 2551 ενώ ήταν 2008. Ένιωσα σαν να ταξίδεψα σε χρονοκάψουλα. Έπειτα έμαθα πως το επίσημο ημερολόγιο στην Ταϊλάνδη είναι βασισμένο στη Βουδιστική Περίοδο, η όποια είναι 543 έτη μπροστά από το δυτικό ημερολόγιο.
Πραγματικά, οι αφηγήσεις από την Ασία θα ήταν ένα βιβλίο από μόνες τους.
Διάβασα κι εγώ το βιβλίο του Μπρέγκμαν “Ουτοπία για ρεαλιστές” κι ενώ όλα τα στοιχεία είναι μπρος στα μάτια μας απορώ πώς το βασικό εισόδημα δεν είναι ψηλά στις διεκδικήσεις μας ακόμα.
Επίσης, διάβασα το “θαυμαστός καινούριος κόσμος” του Χάξλεϋ και φανταζόμουν τον εαυτό μου και τους φίλους μου μες στη φυλή των άγριων κρατώντας μαχαίρια να βγάζουμε τα μάτια των παραβιαστών ουρανοκατέβατων. Αξιόλογα και τα δύο, τροφή για σκέψη με διεισδυτική ματιά πραγματικά.
Κάποτε, κυρίαρχη μορφή αντίστασης ήταν ο δρόμος. Οι διαδηλώσεις και οι απεργίες.
Σήμερα χρειάζονται πιο ώριμα μέσα όπως η στάση πληρωμών και η συνειδητή αποχή από την εργασία ώστε να πληγεί η παραγωγικότητα και να απειληθούν οι προύχοντες.
Να γίνουν οι πολίτες διμοιρία και, όταν πάνε να κατάσχουν το σπίτι του ενός, να πέφτει σήμα και να πλακώνει η διμοιρία των πολιτών, της γειτονιάς.
Να μην ανεχτούμε άλλο την χυδαιότητα της αστυνομοκρατίας. Στο τέλος θα υποκύψουν. Τότε που θα πληγούν τα δικά τους συμφέροντα.
Αυτό προϋποθέτει, όμως, μεγάλης εμβέλειας αποφασιστικότητα και πίστη για αλλαγή, που δυστυχώς χάθηκε στην Ελλάδα μετά τα δρώμενα του Πολυτεχνείου. Αν δεν σφάλλω, τίποτα αξιόλογο σε ανταποδοτική αντίσταση δεν ακολούθησε μέχρι σήμερα.
Πιτσιρίκο, θα κλείσω με δυο λόγια του Καζαντζάκη κι ευχή μου είναι η αφύπνιση. Ειδάλλως τα παιδιά που θα γεννηθούν και θα γαλουχηθούν στη νέα τάξη πραγμάτων θα είναι αυτά που δεν θα υψώσουν ποτέ το κεφάλι. Γιατί λείπει η έμπνευση.
Γλίτωσα από την πατρίδα, γλίτωσα από τους παπάδες, γλίτωσα από τα λεφτά, ξεκοσκινίζω… Λευτερώνουμαι, γίνουμαι άνθρωπος.
Μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε
Λίνα
(Αγαπητή Λίνα, δεν αναρωτιέμαι γιατί υπάρχει lockdown στη Ζάκυνθο και σε πολλά ακόμα νησιά που δεν έχουν κανένα κρούσμα. Έγραψα σε κείμενο το λόγο που συμβαίνει αυτό: “Ο λόγος που γίνεται lockdown στα νησιά που δεν έχουν κρούσματα”. Αυτό ππου λέω είναι πως αυτό είναι γελοίο. Είναι γελοίο να περπατούν με μάσκες οι άνθρωποι στους άδειους δρόμους ενός νησιού χωρίς κρούσματα. Όπως είναι γελοίο να λες πως είσαι υπέρ της ελεύθερης οικονομίας και να κλείνεις τα καταστήματα σε νησιά χωρίς κρούσματα. Για να μην πω πόσο γελοίο είναι αυτό για τα σχολεία. Δεν πειράζει. Εμείς την περνάμε φίνα στη Ζάκυνθο, ακόμα κι έτσι. Λίνα, είναι πολύ όμορφα αυτά που γράφεις. Σου εύχομαι σύντομα να ταξιδέψεις εκεί που αγαπάει η ψυχή σου. Από την Ελλάδα μην περιμένεις τίποτα. Τόπος θερινών διακοπών. Μόνο. Και η αφύπνιση ισχύει για ανθρώπους που ξέρουν τι είναι αξιοπρέπεια. Οπότε, να την περιμένεις από πολίτες άλλης χώρας. Εδώ δεν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.