Η καθημερινότητα είναι το πρόβλημα
Αγαπητέ πιτσιρίκο,
ενώ παρακολουθώ το blog τα τελευταία δέκα χρόνια, είναι το δεύτερο γράμμα που συντάσσω. Το πρώτο ήταν στο πρώτο «lockdown» –συγγνώμη, «γενικό ή μερικό απαγορευτικό» κατά τας γραφάς του Μπαμπινίωτη- το δεύτερο, τώρα, στο δεύτερο lockdown, κι απ’ ό,τι φαίνεται θα ακολουθήσουν κι άλλα.
Δεν θέλω να αναφερθώ στα σημερινά γεγονότα και στην αντιμετώπισή τους στην Ελλάδα, καθώς, όπως συχνά αναφέρεις, μιλάμε για μία χώρα ανέκδοτο, που μόνο έτσι μπορούμε να τη δούμε, αν θέλουμε κάπως να προστατεύσουμε την ψυχική μας ηρεμία. Άλλωστε, τα έχεις περιγράψει κι εσύ και τα υπόλοιπα παιδιά, δεόντως.
Από την άλλη, όμως, πόσο να παίρνεις στα αστεία τις καταστάσεις γύρω σου, όταν στον τόπο που ζεις, η πλειοψηφία των ανθρώπων, των πολιτών, συμπεριφέρεται ως το μη χείρον βέλτιστον; Με την ελπίδα πως λίγο ακόμα υπομονή και θα επιστρέψουμε στην γνωστή μας καθημερινότητα.
Σε μια καθημερινότητα, όπου η εργασία έχει αντικατασταθεί από τη δουλεία, τα ωράρια δεν έχουν καμία παγιοποίηση οχτάωρου -που εδώ που τα λέμε και πολύ είναι- και για θέσεις που γίνονται όλο και πιο ανύπαρκτες.
Στην καθημερινότητα, όπου ο χρόνος είναι χρήμα, αλλά που δε σκεφτήκαμε πως ο χρόνος δεν εξαγοράζεται. Πως όλοι κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε στην αφετηρία μας κι αν αυτό ακούγεται βαρύ, παρότι ρεαλιστικό, είναι συνάμα και λυτρωτικό. Λυτρωτικό για το «Σήμερα», μια σφαλιάρα με προτροπή τη μη αναβολή της ζωής.
Ουσιαστικός προσωπικός χρόνος, λοιπόν, δεν υπάρχει και οι οικονομικές απολαβές δε φτάνουν για να σε συντηρήσουν στα αυτονόητα.
Χωρίς να θέλω να το κάνω μελό, μιλάω για τη συντριπτική πλειοψηφία, όπου καλώς ή κακώς αυτή αποτελεί και τον κανόνα.
Θα πει κανείς όμως και ποια είναι τα αυτονόητα;
Αυτά που σε κάνουν να αισθάνεσαι ανθρώπινος, πολίτης με αξιοπρέπεια, με υποχρεώσεις και δικαιώματα, με διαθέσιμο προσωπικό ελεύθερο χρόνο, με τη δυνατότητα να πάρεις τους φίλους σου, την οικογένεια σου ή μόνος σου και να πας ένα ταξίδι, μια εκδρομή, να παρακολουθήσεις μια παράσταση, να βγεις να τα «σπάσεις» ή όπως τη βρίσκει ο καθένας τέλος πάντων κ.ο.κ.
Αυτονόητα για τις δυτικές κοινωνίες, βέβαια, καθώς αν στρέψουμε το βλέμμα μας εκεί που αποφεύγει να κοιτάξει, θα δούμε κοινωνίες που αυτονόητο είναι η πρόσβαση σε πόσιμο νερό, η τροφή, η φαρμακευτική περίθαλψη, η δυνατότητα στη μόρφωση.
Όντας κανείς γειωμένος με την πραγματικότητα, με το τι συμβαίνει στον τάδε ή στο δείνα τόπο, σε εκείνον και στο διπλανό του, νομίζω πως εκτιμά αυτό που του δίνεται αλλά έχει και την πεποίθηση να διεκδικήσει αυτό που του λείπει ή αυτό που του στερεί κάποιος άλλος.
Αυτά όλα, όμως, προϋπόθεση είναι να τα θέλει κανείς και γυρνώντας εδώ, στη δική μας καθημερινότητα, φαίνεται πως τελικά, έχουμε αυτό που μας ανήκει κι αντιπροσωπεύει, και δυστυχώς μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.
Παρακολουθώντας ανελλιπώς το blog, τα τελευταία χρόνια, συνειδητοποιώ πως την πιο καθαρή ματιά, την πιο βαθιά θλίψη αλλά και οργή και συνεπώς αγάπη και ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει στον τόπο αυτό, έχουν οι άνθρωποι που βγήκαν εκτός συνόρων, είτε από επιθυμία, είτε από ανάγκη, είτε και από τα δύο μαζί, που είτε παρέμειναν είτε επέστρεψαν (Κώστας, Άρης, Βασίλης, Γρηγόρης, Δημήτρης, Ηλίας, Μαρία, Χρήστος, ο ΝΙΖ που δεν ξεχνάμε και τα υπόλοιπα ομορφόπαιδα εντός και εκτός) είναι αυτοί κυρίως που νιώθουν την ανάγκη για σύνδεση με αυτόν το μη-τόπο που λέγεται Ελλάδα.
Βέβαια, κι εμείς που είμαστε εδώ, ίσως όχι για πολύ ακόμα, το ίδιο αισθανόμαστε.
Είμαστε στην Ελλάδα κουβαλώντας στη σκέψη μας μια άλλη Ελλάδα, ίσως μια ιδανική που δε ζήσαμε και ποτέ, παρά μόνο στις ιστορίες της, στους μύθους της, σε τραγούδια της, σε συγκεκριμένους ανθρώπους της και σε ορισμένες ολοζώντανες στιγμές, που έμειναν ανεξίτηλες αναμνήσεις μέσα μας, με την προσμονή, κάποιες, να τις ξαναζήσουμε.
Με εκτίμηση,
Ορέστης
Υ.Γ. Βρίσκω σοφή την προσπάθεια του Δημήτρη από το Βερολίνο να κάνει μια παύση, που και που, στην ενημέρωση του για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, η υστερία που επικρατεί άλλωστε δε βοηθάει να ξεχωρίσεις τις ειδήσεις απ’ το τι είναι ψέμα και τι λιγότερο ψέμα. Έκλεισα εισιτήρια για Βερολίνο και με πέτυχε το lockdown, δεν ήμουν τόσο τολμηρός όσο μια αναγνώστρια, που πρόσφατα θυμάμαι έφυγε παρ’ όλες τις συνθήκες που τη δυσκόλευαν. Σύντομα, ετοιμάζομαι ξανά και χαίρομαι που ακούω έναν άνθρωπο που ζει εκεί να περιγράφει την κατάσταση των πραγμάτων, όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά, και οφείλω να ομολογήσω πως μιας και είναι το πρώτο μου ταξίδι χωρίς επιστροφή, έστω για την ώρα, το κάνει πιο ανώδυνο.
Αγάπη μόνο.
(Αγαπητέ φίλε, είναι λογικό οι άνθρωποι που έφυγαν στο εξωτερικό να βλέπουν πιο καθαρά την κατάσταση στην Ελλάδα. Ειδικά, αυτοί που έφυγαν για να ζήσουν σε μια χώρα όπου θα νιώθουν αξιοπρεπείς. Επίσης, είναι λογικό το ενδιαφέρον των Ελλήνων που έφυγαν στο εξωτερικό για την Ελλάδα, αφού οι περισσότεροι θα ήθελαν κάποια στιγμή να επιστρέψουν και αντιλαμβάνονται πως μπορεί να μη βρουν χώρα για να επιστρέψουν. Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως έχουν φύγει όλοι αυτοί που μπορούσαν να αλλάξουν τη χώρα. Και με λυπεί το γεγονός πως έφυγαν τόσες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, και το ελληνικό κράτος κάνει σαν να μην υπάρχουν. Κάθε χώρα είναι οι άνθρωποί της και η Ελλάδα έχει τώρα μεγάλες ελλείψεις στο ανθρώπινο δυναμικό της. Καλό ταξίδι και περιμένω κείμενα και podcast με τις εντυπώσεις σας. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.