Αγάπη μόνο! (και Libertàaaa!)
Γεια σου φίλε μου Πιτσιρίκο,
Λέω να κλείσω την χρονιά με ένα πολύ σύντομο κείμενο. Ευχές και λίγες σκέψεις σχετικά με τους ήρωες, ένα ζήτημα για το οποίο έγραψαν και μίλησαν αρκετοί φίλοι.
Έχω λοιπόν την εντύπωση ότι δεν είναι θέμα επιλογής. Θέλεις να γίνεις ήρωας ή όχι;
Δεν τίθεται ποτέ έτσι το ερώτημα στην αληθινή ζωή. Στην πραγματικότητα κανείς από τους μέχρι τώρα ήρωες δεν ήθελε την ηρωοποίησή του.
Μονάχα οι τζαζεμένοι ονειρεύονται από τα παιδικά τους χρόνια το πώς θα γίνουν ήρωες και οι περισσότεροι από αυτούς το βάζουν στα πόδια, όταν επιτέλους φτάνει η κρίσιμη στιγμή που χρόνια ονειρεύονταν.
Δεν αποφασίζεις να γίνεις ή να μην γίνεις ήρωας. Η στιγμή και οι συγκυρίες αποφασίζουν για αυτό κι εκείνο που πραγματικά μετράει είναι οι αρχές και οι πεποιθήσεις του κάθε ατόμου την στιγμή της κρίσης· φυσικά και οι συλλογικές αρχές που διέπουν την κάθε κοινωνία.
Συνήθως, ήρωες γίνονται οι άνθρωποι που έχουν υψηλό δείκτη κοινωνικής ή συλλογικής ευθύνης και κρατούν την προσωπική τους αξιοπρέπεια ψηλά καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής τους.
Οι ήρωες είναι συνήθως απλοί άνθρωποι που φοβούνται, που έχουν διάθεση να ζήσουν χωρίς να θέτουν την ζωή τους σε κίνδυνο άνευ λόγου και αιτίας, που βαριούνται και συχνά κουράζονται από την “αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι”.
Οι ήρωες έχουν συνήθως υψηλό αίσθημα ουσιαστικής -και όχι τυπικής- ευθύνης, είναι άνθρωποι που έχουν κόκκινες γραμμές όσο αφορά την αξιοπρέπειά τους, είναι άνθρωποι ικανοί να αισθανθούν ντροπή.
Διαβάζοντας ιστορίες ηρώων της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης από τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και αφαιρώντας τις σάλτσες της κρατικής προπαγάνδας, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα ότι το σοβαρότερο κίνητρο πίσω από τις ηρωϊκές πράξεις αυτών των ανθρώπων δεν είναι τίποτα άλλο από τον τίτλο μιας πσλιάς ταινίας του Spike Lee, “Do the right thing”.
Οι ήρωες λοιπόν στις κρίσιμες συγκυρίες απλά they take the responsibility and do the right thing. Την στιγμή της ηρωϊκής πράξης δεν αυτοθαυμάζονται ούτε αυτοτσιμπουκώνονται. Θεωρούν αυτό που κάνουν φυσιολογικό.
Διαβάζοντας τις αναλύσεις σχετικά με την μάχη των Θερμοπυλών, είναι προφανές ότι κανείς δεν πήγε εκεί για να πεθάνει.
Όταν οι Πέρσες προχώρησαν στον ελιγμό που απειλούσε το ελληνικό στράτευμα με περικύκλωση και εξουδετέρωση, οι περισσότεροι υποχώρησαν.
Έμειναν οι Σπαρτιάτες, “τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι”, υπακούοντας δηλαδή στις προσωπικές τους αρχές και αξίες μαζί με εκείνες της πολιτείας των Λακεδαιμονίων.
Έμειναν, όμως, και οι Θεσπιείς. Δεν υπήρχε καμία υποχρέωση τους απέναντι στους νόμους της πόλης τους για να παραμείνουν εκεί. Οι ήρωες αυτοί παρέμειναν στο πεδίο της εκ των προτέρων χαμένης μάχης για την προσωπική τους αξιοπρέπεια και για την ντροπή που ένιωθαν απέναντι στους συμπολεμιστές τους από την Σπάρτη που ήταν υποχρεωμένοι να μείνουν στις θέσεις τους και να πεθάνουν.
Θέλω να πω δηλαδή ότι, ενώ οι Σπαρτιάτες ήξεραν ότι θα έπρεπε να μείνουν και να πεθάνουν σαν ήρωες, οι Θεσπιείς δεν είχαν ιδέα για την μοίρα που τους περίμενε όταν έβγαιναν έξω από τα τείχη της πόλης τους.
Πήραν τις αποφάσεις τους μέσα σε συγκυρίες που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν, πράττοντας εκείνο που θεώρησαν ότι ήταν σωστό.
Σίγουρα οι αποφάσεις είναι και δικές μας, αλλά ποτέ μονάχα δικές μας. Και γράφοντας αυτές τις λέξεις, αναρωτιέμαι ποιο είναι το όριο των ελαφρυντικών όταν κρίνουμε τους άλλους ανθρώπους.
Ίσως η καλύτερη πρακτική να είναι η επικέντρωση στην κάθε πράξη ξεχωριστά και όχι στο άτομο.
Κλείνοντας, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για αυτή την δυνατότητα έκφρασης και επικοινωνίας μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων που βρίσκονται πια στις τέσσερεις γωνιές της γης, που εσύ δημιούργησες μέσα σε αυτό το blog.
Βρίσκομαι για πάνω από πέντε συναπτά έτη εδώ, στην αρχή βουτηγμένος μέσα στον ενθουσιασμό πως έχουμε ένα εργαλείο για να μαζευτούμε όλοι μαζί και να φτιάξουμε κάτι διαφορετικό και όμορφο.
Από την ελπίδα πως είμαστε πάρα πολλοί και το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεθούμε όλοι μαζί και να τα κάνουμε πoυτάνα όλα, στην θλιβερή αναγνώριση πως είμαστε τελικά πολύ λιγότεροι από όσο περιμέναμε, αρκετά απομονωμένοι και αδύναμοι.
Αυτό όμως δεν αλλάζει ούτε την μοναδικότητα ούτε την ομορφιά του blog και του μικρού γαλατικού χωριού που δημιουργήσαμε.
Είμαστε ακόμα ζωντανοί και είμαστε όλοι μαζί. Πολύ σημαντικό σε αυτό το τίποτα που μας περιβάλει.
Την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου μαζί με τις καλύτερές μου ευχές για όμορφη χρονιά -το definition δικό σας- σε σένα και σε όλους τους φίλους του blog.
Φιλιά πολλά από την Εσπερία
Ηλίας
(Φίλε Ηλία, για τους ήρωες δεν θα γράψω τίποτα γιατί είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς και θέλω να παίξω με τη Σοφία αλλά δεν μπορώ γιατί κείμενα, μέιλ και μηνύματα πέφτουν βροχή. Είμαι τέσσερις ώρες στο λάπτοπ, δεν έχω κάνει ούτε τα μισά, και θα με βρει η αλλαγή του χρόνου να ανεβάζω κείμενα και να απαντάω σε μέιλ. Ηλία, εγώ ευχαριστώ εσένα και όλους τους καλούς φίλους για όλα. Εσείς το κάνατε το μπλογκ όπως είναι σήμερα. Την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου. Καλή χρονιά και καλή λευτεριά!)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.