Απαγκίστρωση
Καλησπέρα πιτσιρίκο,
το blog βλέπω φλέγεται! Είναι τόσα πολλά τα podcast και τα κείμενα προς ανάγνωση· θυμίζουν μικρές φλογίτσες αναζωπύρωσης.
Αισιόδοξο σημάδι. Για να είσαι κι εσύ σε εγρήγορση εκεί στας εξοχάς αλλά κυρίως γιατί εκδηλώνεται μια δημιουργικότητα σε ποικίλα ύφη που υποδηλώνει ότι η ανάγκη για έκφραση τουλάχιστον δεν έχει πτοηθεί.
Άκουσα την Μαρία που ανέφερε πως είναι λυπηρό να περπατάει στις γοτθικές γειτονιές της Βαρκελώνης και να νιώθει θλίψη για την έλλειψη ζωντάνιας.
Αν και κατανοώ πως το θέτει, εγώ θυμάμαι πως, όταν ζούσα στην Βαρκελώνη ευχόμουν να μπορούσα να απολαμβάνω τις γειτονιές αυτές χωρίς ορδές κόσμου. Λίγες ήταν οι φορές που πέτυχα μοναχικούς μουσικούς σε κάποια απόμερη γοτθική γωνιά να εναρμονίζονται με την στασιμότητα της στιγμής.
Αντιθέτως στην Χιρόνα, δίπλα στα ισπανογαλλικά σύνορα, περίπου 100 χμ βορειοανατολικά της Βαρκελώνης, απόλαυσα την μεσαιωνική ατμόσφαιρα σε πιο αυθεντικούς ρυθμούς.
Περίπου 45 χμ βορειότερα αυτής, βρίσκεται και η γενέτειρα του Σαλβαδόρ Νταλί, η Figueres, όπου βρίσκεται το Θέατρο Μουσείο Νταλί. Το σημερινό κτίριο, στα παιδικά χρόνια του Νταλί, ήταν το θέατρο της πόλης. Εκεί είχε κάνει την πρώτη έκθεση ζωγραφικής του.
Στην Χιρόνα ή Χερόνα ή Τζιρόνα λοιπόν υπάρχει η γραφική γειτονιά Cases de l’Onyar δηλαδή “Σπίτια της Ονγιάρ” και είναι όλα έργα διάσημων καλλιτεχνών και αρχιτεκτόνων, που είχαν ως στόχο να ενισχυθεί ο ειδυλλιακός αέρας της πόλης.
Επίσης ο Γουστάβ Αϊφελ, ο άνθρωπος που έφτιαξε τον διάσημο Πύργο του Αϊφελ στο Παρίσι, είχε φτιάξει ένα άλλο, μικρότερο βέβαια, έργο τέχνης στη Χιρόνα. Ο λόγος για τη γέφυρα των παλιών ιχθυοπωλείων (Pont de les Peixateries Velles) ή όπως είναι ευρέως γνωστή, τη γέφυρα του Αϊφελ. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή κόκκινη γέφυρα πεζών πάνω από τον Onyar, στο σημείο που συναντιούνται οι τέσσερις ποταμοί.
Κι αφού μέσω lockdown δεν μας επιτρέπεται να ταξιδέψουμε, ας κάνουμε τουλάχιστον νοερά ταξίδια που ευφραίνουν την ψυχή.
Όλο αυτό που βιώνουμε με την πανδημία σήμερα, κάποτε θα τελειώσει. Σίγουρα θα προκύψει κάτι άλλο να βασανίσει την ανθρωπότητα, όπως γινόταν πάντα απ’ την αρχή του κόσμου. Το δράμα και η κωμωδία ενσαρκώνει την ανθρώπινη φύση έτσι κι αλλιώς. Δεν δύναται η απόσχιση τους.
Σημασία έχει η προσωπική στάση του καθενός απέναντι σε κάθε εμπόδιο προς τα μπροστά. Να έχει κάποιος δηλαδή την θέληση να εξελίσσεται μαζί με τα γεγονότα και να μην βαλτώνει σε κάθε κακό συναπάντημα. Όπως τα ορμητικά νερά του ποταμού συμπαρασύρουν πετρούλες και κλαδιά. Επανατοποθετούνται σε νέα πρόσφορα εδάφη. Εκεί ίσως τα βρεις εσύ, ίσως εγώ.
Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει συνεχή καλλιέργεια προς αυτή την κατεύθυνση και διάθεση να αποβάλλουμε από μέσα μας όλες τις ηθικές τοξίνες που μας εμβόλισαν από έμβρυα ακόμα.
Να αποσυνδεθούμε από καταστάσεις και ανθρώπους που δεν μας αντιπροσωπεύουν πια, δεν μας προσφέρουν κάτι και μας κρατούν δέσμιους σε αρχέγονες, ζημιογόνες πρακτικές για τους ίδιους και τους γύρω μας. Να συνδεθούμε με την μετεξέλιξή μας, όχι με το παρελθόν.
Σχοινοτενής, γκροτέσκα διαδικασία. Εκεί όμως έγκειται η έννοια της αλλαγής και της εναντίωσης στην κάθε μορφή ανελευθερίας. Ένα προσωπικό ταξίδι απεμπλοκής.
Κι όπως είπε και ο Βασίλης Ραφαηλίδης: “Κάθε μικροαστός ονειρεύεται τον αστό που ζεσταίνει μέσα του, που τον μεγαλώνει στο θερμοκήπιο της μεγάλης ελπίδας για ένα πέρασμα στην «ανώτερη τάξη». Κάθε ψιλικατζής ονειρεύεται ένα σούπερ μάρκετ. Και επειδή το όνειρο για μερικούς πραγματοποιείται, όλοι οι χάχες πιστεύουν πως θα βγει αληθινό και γι’ αυτούς. Δεν έχει σημασία που οι περισσότεροι πεθαίνουν φτωχοί. Σημασία έχει που ο καπιταλισμός τους επιτρέπει να ονειρεύονται το δικό τους πλούτο. Και ο φασισμός, που είναι η ακραία μορφή καπιταλισμού, είναι μια εγγύηση για τη διατήρηση του ονείρου”.
Λίνα
(Αγαπητή Λίνα, όντως υπάρχει έκρηξη στο μπλογκ. Είναι τόσα τα κείμενα και τα podcast, που πολλές φορές εγώ δεν προλαβαίνω να γράψω. Δεν με πειράζει. Δεν ήμουν ποτέ ένας φιλόδοξος γραφιάς. Απλά, το γράψιμο είναι μια ωραία εκτόνωση. Και έχει πλάκα. Λίνα, θα της άρεσε της Μαρίας η άδεια Βαρκελώνη, αν δεν ήξερε το λόγο που συμβαίνει αυτό. Αλλά οι άνθρωποι με τις μάσκες, τα κλειστά καταστήματα και οι άστεγοι που πληθαίνουν διαρκώς, δεν σε αφήνουν να ξεχάσεις το λόγο. Είναι σημαντικό να “επανιδρύεις” τον εαυτό σου αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Μένουν κολλημένοι στο παρελθόν· και όχι μόνο μένουν κολλημένοι αλλά επιμένουν να το σκαλίζουν. Μα, το παρελθόν δεν υπάρχει. Αλλά πρέπει να δουλέψουν και οι ψυχολόγοι. Επίσης, το παρελθόν -και τα όποια τραύματα έχει ο καθένας μας- είναι μια τέλεια δικαιολογία για να μη ζήσεις ποτέ ελεύθερος. Λίνα, με αφορμή το απόσπασμα του Βασίλη Ραφαηλίδη, να σου θυμίσω και μια φράση του Τζον Στάινμπεκ:
“Ο σοσιαλισμός δεν ρίζωσε στην Αμερική, επειδή οι φτωχοί βλέπουν τους εαυτούς τους όχι σαν καταπιεσμένους προλετάριους, αλλά σαν προσωρινά ατυχήσαντες εκατομμυριούχους”.
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.