Αντίστροφη σύνταξη
Γεια σου πιτσιρίκο,
Δεν είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, ξεκινώντας να γράψω αυτό το κείμενο. Είχα, όμως, τον ελεύθερο χρόνο και αποφάσισα να σου γράψω. Στην εποχή της υπερπληροφόρησης που ζούμε, είναι από τις λίγες δραστηριότητες που μου επιτρέπει να συγκεντρώνω τις σκέψεις μου και να μην αποσυντονίζομαι από αυτό που προσπαθώ να πετύχω.
Αρχικά ήθελα να μιλήσω για το τελευταίο βιβλίο του Harari (21 lessons for the 21st century) που διάβασα πρόσφατα και ομολογώ πως αναλύει σε βάθος θέματα που καίνε. Την αυτοματοποίηση της παραγωγής, τα άλματα που έχει κάνει η τεχνητή νοημοσύνη τα τελευταία χρόνια και την αναπόφευκτη δημιουργία μιας τεράστιας καινούργιας κοινωνικής τάξης που πολύ απλά περισσεύει.
Είναι ανησυχητικό να ακούμε μόνο ακαδημαϊκούς και ιστορικούς να μιλάνε για αυτά τα θέματα και καμια κυβερνηση ή οργάνωση πολιτών να μην κάνει ήδη πλάνα, για να αντιμετωπίσει το κοινωνικο-οικονομικό τσουνάμι που έρχεται.
Αν και προτείνω το βιβλίο, δεν μπορώ να μην κρίνω την προσπάθειά του να ωραιοποιήσει το τρέχον σύστημα, τονίζοντας πολλές φορές ότι ζούμε στην καλύτερη εποχή που έχει περάσει ποτέ η ανθρωπότητα επειδή το προσδόκιμο ζωής έχει ανέβει και για πρώτη φορά έχουμε περισσότερους ανθρώπους που πεθαίνουν από παχυσαρκία παρά από πείνα.
Αυτό εγώ δεν το λέω απαραίτητα επιτυχία, και αναρωτιέμαι πόσοι από αυτούς τους καλοταϊσμένους ανθρώπους που ζουν μέχρι τα βαθιά γεράματα, πέρασαν τη μισή τους ζωή πίσω από ένα γραφείο, κάνοντας μια δουλεία (σωστός ο τόνος) που μισούσαν.
Γίνεται αναφορά στην πείνα αλλά όχι τόσο στην ανισότητα ή την κατάθλιψη που θερίζει τις σύγχρονες κοινωνίες. Αναρωτήθηκε ο Yuval αν ένας αγρότης του μεσαίωνα που ζούσε το πολύ μέχρι τα 30 φεύγα του ήταν πιο ευτυχισμένος; Είναι η ζωή στα χρόνια μας που μετράει ή τα χρόνια στη ζωή μας;
Κλείνω το κράξιμο στον αγαπημένο Yuval στέλνοντας αυτό το link που τον βρίσκουμε ομιλητή ανάμεσα σε άλλα πολυαγαπημένα πρόσωπα. Εντάξει, φτηνό επιχείρημα αλλά τα συμπεράσματα δικά σας.
Μιλώντας για την δουλειά-δουλεία, θυμήθηκα μία συζήτηση που είχα το προηγούμενο καλοκαίρι με δύο ζευγάρια που είχαν γίνει κι αυτοί πρόσφατα γονείς. Ξεκίνησε σαν πλάκα χαζεύοντας τα μωρά που κυλιόντουσαν ανέμελα στο πάτωμα και μαντεύοντας ποιες θα είναι οι εμπειρίες που είχαμε εμείς στη ζωή μας και προβλέπουμε ότι τα παιδιά μας δεν πρόκειται να βιώσουν.
“Δεν πρόκειται να οδηγήσουν ποτέ αυτοκίνητο!” έλεγε η μία αναφερόμενη στα self-driving αυτοκίνητα.
“Δεν πρόκειται να πιάσουν ποτέ λεφτά στα χέρια τους!” έλεγε ο άλλος αναφερόμενος στις πιστωτικές, τα cryptocurrencies και τις αγορές μέσω διαδικτύου.
“Ελπίζω να μην δουλέψουν ποτέ στη ζωή τους!” λέω εγώ και παγώνουν όλοι.
“Τι εννοείς;” ρωτάει σχεδόν σαν να προσβλήθηκε η μία από τις μαμάδες.
Επειδή μυρίστηκα τι παίζει, υπό άλλες συνθήκες θα έβρισκα μια δικαιολογία και θα την έκανα από την συζήτηση με ελαφρά πηδηματάκια αλλά δεδομένου ότι ήμασταν στο σπίτι μου, δεν είχα και πολλές επιλογές.
Ξεκίνησα όσο πιο απλά μπορούσα, να τους εξηγήσω ότι σε μια 20ετία από τώρα δεν θα χρειάζεται να δουλεύουμε γιατί οι περισσότερες δουλειές θα γίνονται πιο γρήγορα, πιο εύκολα και πολύ πιο φθηνά από υπολογιστές και μηχανές.
“Μα για να ζήσουν χρειάζεται να αμείβονται και για να αμείβονται πρέπει να δουλεύουν και να συνεισφέρουν στην πρόοδο της κοινωνίας!” συνέχισε με στόμφο και σιγουριά για την απάντησή της.
Μετά από ακόμα μία απόπειρα να τους αναλύσω ένα διαφορετικό μοντέλο κοινωνίας, συνειδητοποίησα ότι δεν είχε νόημα να συνεχίσω στο ίδιο μοτίβο. Στην καλύτερη θα με κορόιδευαν, στη χειρότερη θα τσακωνόμασταν. Και τότε μου ήρθε η ιδέα να τους τρολάρω με όρους που μπορούσαν να καταλάβουν.
Συνέχισα λοιπόν αυτοσχεδιάζοντας να τους λέω ότι με παρεξήγησαν. Αυτό που προσπαθούσα να πω είναι ότι δεν θα δουλεύουν όσο είναι νέοι γιατί θα μπει σε εφαρμογή το μοντέλο της “αντίστροφης σύνταξης”. Με το πού άκουσαν την λέξη σύνταξη σταμάτησαν την αντιπαράθεση και έδωσαν την προσοχή τους.
Όσο το προσδόκιμο ζωής ανεβαίνει και έχουμε όλο και λιγότερες χειρωνακτικές εργασίες, τα συνταξιοδοτικά ταμεία θα χρεοκοπήσουν γιατί δεν είναι μαθηματικά εφικτό μία μικρή μερίδα ανθρώπων να συντηρεί έναν τεράστιο αριθμό υγιέστατων που είναι στα 70 και 80 τους χρόνια.
Το σύστημα λοιπόν θα αντιστραφεί και θα βγαίνουμε σε σύνταξη στα 18, απολαμβάνοντας τα νιάτα μας, ταξιδεύοντας, κάνοντας πάρτυ κάθε μέρα, σπουδάζοντας (αν θέλουμε), μαθαίνοντας τέχνες, χορό, τραγούδι και ότι άλλο βάζει ο νους μας, χωρίς την πίεση, το άγχος και τα κόστη της ενήλικης ζωής.
Με το πού χτυπάμε τα 35-40 (η ακριβής ηλικία θα αποφασιστεί από τους ειδικούς και το κάθε κράτος ανάλογα με το προσδόκιμο ζωής), θα ξεκινάμε να δουλεύουμε μέχρι να τα τινάξουμε, πληρώνοντας έτσι την σύνταξη των νέων!
Πήραν στα σοβαρά την ιδέα μου, αλλά άρχισαν άλλου είδους ερωτήσεις και προβληματισμοί: “Αν έχω ζήσει σαν ροκ σταρ μέχρι τα 30-40 μου χρόνια, θα έχω όρεξη να κάτσω μπροστά από ένα γραφείο 9-5 κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής μου;”
“Μάλλον όχι” τους είπα και συμφώνησα ότι ίσως αυξηθούν κατακόρυφα οι αυτοκτονίες σε αυτές τις ηλικίες ή πάρουν τα βουνά για να αποφύγουν την στρατολόγησή τους στον αδιάκοπο βίο της εργασίας που τους περιμένει.
Κάπως έτσι με γέλια και αστεία έκλεισε μία κουβέντα που όμως με άφησε αρκετά προβληματισμένο και απαισιόδοξο για το μέλλον.
Έχεις αναφερθεί στο ίδιο πρόβλημα πολλές φορές στο blog σου πιτσιρίκο: Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν ένα αφεντικό, θέλουν να έχουν κάποιον να τους λέει τι να κάνουν, θέλουν να είναι σκλάβοι, τέλος.
ΥΓ1: Θα στείλω για άλλη μια φορά την λύση για να βγουν όλοι οι άνθρωποι σε “σύνταξη”, ανεξαρτήτου ηλικίας: https://eci.ec.europa.eu/014/public/#/screen/home Χορήγηση βασικών άνευ όρων εισοδημάτων σε όλους τώρα!
Η Ελλάδα χρειάζεται 14.805 υπογραφές και μόνο στο twitter ο πιτσιρίκος έχει 122 χιλιάδες followers. Τι κάνετε ρε παιδιά;;;
Φιλιά από το Βερολίνο
Ο άλλος Βασίλης
Υ.Γ.2 Το blog έχει πάρει φωτιά και δεν προλαβαίνω να διαβάζω όλα τα κείμενα ή να ακούω όλα τα ηχητικά. Είδα κι εγώ την ταινία Tenet δύο μέρες πριν στείλει το podcast ο Κώστας και ομολογώ πως με έστειλε κανονικά με τις σκέψεις του περί εντροπίας. Να είσαι καλά γιατί κι εγώ ήθελα να συζητήσω για την ταινία με κάποιον αλλά η γυναίκα μου κοιμήθηκε πάνω στο μισάωρο. Επίσης, να πω μπράβο στον Δημήτρη για την επιλογή να κάνει την ποδηλατάδα τουρ στο Volkspark Friedrichshain, είναι κι εμένα το αγαπημένο μου πάρκο στο Βερολίνο.
(Αγαπητέ Βασίλη, έχω σταματήσει εδώ και χρόνια να συζητάω για αυτά τα θέματα, με εξαίρεση κάποιους λιγοστούς φίλους. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να σκεφτούν. Οπότε, δεν έχει νόημα. Αυτό που έγραψες, για κάποιο λόγο, μου θύμισε αυτό που είχε γράψει ο Γούντι Άλεν:
“Την επόμενη ζωή μου θέλω να την ζήσω ανάποδα.
Ξεκινάς από νεκρός. Έτσι ξεμπερδεύεις με αυτό.
Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι μέρα με τη μέρα όλο και καλύτερα.
Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος. Πηγαίνεις και εισπράττεις την σύνταξή σου και μετά σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα. Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια για να γίνεις νέος και να χαρείς την ζωή.
Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και είσαι έτοιμος για το πανεπιστήμιο. Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο. Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις. Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι ένα μωρό που λατρεύουν όλοι μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι. Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπα με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και μετά επιτέλους!
Τελειώνεις με ένα οργασμό!”
Βασίλη, ξέρεις ότι έχω γράψεις πάμπολλες φορές για το Βασικό Εισόδημα, ενώ παρότρυνα όσους διαβάζουν να υπογράψουν την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία για το Βασικό Εισόδημα. Τι να πεις; Οι άνθρωποι δεν θέλουν. Θέλουν να είναι δούλοι. Δικαίωμά τους. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.