Σοκ και μέτρα

Αγαπητέ Πιτσιρίκε και Πιτσιρίκια,
Μια από τις αγαπημένες μου παιδιόθεν συνήθειες “ανεμελιάς” είναι κάθε τέλος του χρόνου να ξεφυλλίζω τα βιβλία που διάβασα μέσα στην χρονιά που πέρασε. Κοιτάζω τα υπογραμμισμένα έτσι ώστε να  ξαναθυμηθώ τα κύρια σημεία.

Χθες, ξεφυλλίζοντας το βιβλίο της  Naomi Klein, The Shock Doctrine, καταλήγω να διαβάσω όχι μόνα τα  υπογραμμισμένα αλλά όλο το πρώτο κεφάλαιο.

Κατακλύζομαι  με απίστευτα συναισθήματα,  κάνοντας στο μυαλό μου αναπόφευκτους  συσχετισμούς  με παλιά και νέα παγκόσμια γεγονότα.

Στο βιβλίο της λοιπόν η Naomi αναφέρει ότι, μετά το κατακλυσμικό πέρασμα του τυφώνα Κατρίνα το 2005, o τότε ενενηντατριάχρονος και τώρα μακαρίτης, Milton Friedman, σε ένα άρθρο του στην Wall Street Journal  με τίτλο the promise of vouchers πρότεινε  ότι η καλύτερη ιδέα για το “ήδη κατεστραμμένο εκπαιδευτικό σύστημα της Νέας Ορλεάνης  είναι δραστικές μεταρρυθμίσεις”.

Συγκεκριμένα, αντί για ανοικοδόμηση των νέων σχολείων και την βελτίωση της Παιδείας, πρότεινε να δώσουν  κουπόνια στους ήδη δυσαρεστημένους  γονείς από την ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Με αυτό τον τρόπο οι γονείς   θα ήταν   “ελεύθεροι” να επιλέξουν να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία ή αλλιώς chartered schools· τα καλώ  “ιδιωτικά”, μια και δεν είμαι γνώστης του αμερικάνικου συστήματος εκπαίδευσης.

Αποκαλώντας δε τους μαθητές ως   “καταναλωτές” ΄-Orleans school system, should take this opportunity to empower the consumers, i.e., the students- θεωρεί ότι έτσι δίνει την ελευθερία στους γονείς να επιλέξουν την καλύτερη εκπαίδευση για τα παιδιά τους.

Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση ότι την όποια ομοιότητα βρίσκετε με το αμίμητο Σκοιλ Ελικικου και τα κουπόνια των 600 ευρώ για την εκπαίδευση των επιστημόνων που πήγαν να περάσουν και οι άριστοι του Μητσοτάκη στην Ελλάδα, ναι δεν είναι τυχαία.

Σύμφωνα με το «Δόγμα του Σοκ» του  Milton Friedman και των  παιδιών  του Chicago School “περιμένουμε μια μεγάλη κρίση και μετά πουλάμε γη και ύδωρ στους ιδιώτες επενδυτές την ώρα που ο λαουτζίκος προσπαθεί να καταλάβει τι έχει συμβεί, ενώ την ίδια στιγμή οι όποιες επώδυνες μεταρρυθμίσεις που εισηγούνται για την ανάγκη της αντιμετώπισης της κρίσης, γίνονται μόνιμες”.
‘
Να προσθέσω ότι στο άρθρο του ο Friedman κατέστησε σαφές ότι  “Στο πλαίσιο αυτό, τα κουπόνια δεν είναι έκτακτη ανάγκη που θα τερματιστεί μετά τη λήξη της έκτακτης κατάστασης , αλλά είναι μια μόνιμη μεταρρύθμιση”.

Το αποτέλεσμα σε κάτι περισσότερο από δεκαεννέα μήνες, σύμφωνα με το βιβλίο της Naomi, ήταν ότι  από τα 123 δημόσια σχολεία της  Νέας Ορλεάνης -πριν την Κατρίνα- μόνο 7  συνέχισαν  να λειτουργούν.

Ενώ από τα 7 ιδιωτικά σχολεία -πριν την Κατρίνα- μετά τις μεταρρυθμίσεις ανέβηκαν  στα 31.

Να θυμίσω ότι ο Friedman και οι περισσότεροι νεοφιλελεύθεροι θεωρούν ότι οι μόνοι ρόλοι που πρέπει το κράτος να κρατά και να ασκεί είναι αυτός του αστυνομικού, του φοροεισπράκτορα και του στρατιώτη; Περιττό μάλλον.

Πίσω στην Νέα Ορλεάνη τώρα του 2006, η ένωση εκπαιδευτικών της Νέας Ορλεάνης με 4700  μέλη πριν την Κατρίνα είδε τα μέλη της να απολύονται, να χάνουν τις εργασίες τους. Μόνο λίγοι νέοι σε ηλικία δάσκαλοι ξαναπροσλαμβάνονται από τα ιδιωτικά σχολεία με μειωμένους μισθούς και βέβαια χωρίς το δικαίωμα του συνδικαλισμού.

Σας θυμίζει τίποτα;

Αλλαγές οι όποιες υιοθετούνται αρχικά ως  προσωρινό μέτρο κάτω από την σκιά μιας επικίνδυνης   κρίσης που ζητά γρήγορα και αποτελεσματικά  μέτρα, έχουμε ζήσει πολλές φορές χωρίς να χρειαστεί να ανατρέξουμε πολλές δεκαετίες πίσω .

Όποιες ενστάσεις ή αντιδράσεις  καταστέλλονται λόγω του επείγοντος της κρίσης, ενώ την ίδια στιγμή τα  φερέφωνα της εξουσίας που εφαρμόζει τα μέτρα, εξαπλώνουν τον φόβο  σε χρόνο  dt, με το αζημίωτο βέβαια.

Μετά την  επίθεση στους δίδυμους πύργους ( 9/11),  στο βωμό της ασφάλειας και με πρόσχημα τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας,  οι κάμερες παρακολούθησης εξαπλώθηκαν με ταχύτατους ρυθμούς και, κυρίως, σε πόλεις σαν το Λονδίνο  να έχουν φτάσει τις 670.000 κάμερες.

To μέτρο, δε, αμφιβόλου αξίας αν λάβει υπόψη τα τελευταία στοιχεία που δείχνουν ότι έχουμε αύξηση της εγκληματικότητας κατά 22% (ποσοστό για την περίοδο από το 2014 μέχρι σήμερα). Ο Μεγάλος Αδελφός μας βλέπει αλλά δεν μας προστατεύει.

Προνομιοποίηση της ασφάλειας έναντι άλλων βασικότερων αγαθών, παραβλέποντας το οικονομικό κόστος.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας ήταν οι πρώτοι αγώνες μετά την 9/11, όταν το κόστος για την ασφάλεια ανήλθε στα 10,5 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με το Αμερικανικό περιοδικό Forbes, το συνολικό χρέος τότε ανήλθε στο 112% του Α.Ε.Π. επιβαρύνοντας κατά €50.000 το κάθε νοικοκυριό. Ήμασταν τότε στην κορφή του κόσμου για να μας νοιάζουν τέτοιες λεπτομέρειες, μέχρι που ήρθε ο λογαριασμός λίγα χρόνια μετά.

Οι μεταρρυθμίσεις και τα μέτρα λιτότητας που πάρθηκαν σαν προσωρινά μέτρα κι αυτά για να σωθούμε μετά την οικονομική κρίση του  2008,  έγιναν ο οι κύριες πολιτικές αφήνοντας τα συστήματα  υγείας, παιδείας  στις περισσότερες χώρες σε ελεύθερη πτώση  και στην Ελλάδα με το 20% των Ελλήνων να ζουν σε συνθήκες φτώχειας, σύμφωνα με την Eurostat.

Την αγανάκτηση που νιώσαμε για την γενιά των 700 ακολούθησε η απάθεια και η αποδοχή του βασικού μισθού στα 500 ευρώ, μετά στα 400 ευρώ, στα 300, στην απόλυτη σκλαβιά.

Η ασφάλεια πάνω από όλα, κι ας βλέπαμε να χάνονται εργασιακά, πολιτικά και κάθε λογής ανθρώπινα δικαιώματα.

Χωρίς να το πολυσκεφτούμε, συναινέσαμε  αναίσχυντα και στην παρακολούθηση και καταγραφή προσωπικών δεδομένων μας.

Μέχρι σήμερα οι εταιρείες κολοσσοί, Google, Facebook έχουν περίπου 52000 data points  για τον καθένα από μας ξέροντας το ποιοι είμαστε καλύτερα από όσο ξέρουμε εμείς τους εαυτούς μας.

Την ίδια στιγμή που μας πουλούν όνειρα, ανάγκες και φόβους  που ούτε καν είχαμε φανταστεί, ευελπιστούν ότι τα data points θα υπερ-πολλαπλασιαστούν τα επόμενα χρόνια, ενώ εμείς θα μετρούμε τα likes.

Δώδεκα χρόνια μετά την κρίση του 2008, το σύστημα να έχει κλατάρει πια για τα καλά με τις περισσότερες οικονομίες να βρίσκονται πάλι στο κόκκινο και η  Πανδημία έρχεται σαν από μηχανής Θεός  για την εξουσία.

Μια λαμπρή ευκαιρία με   καινούρια έκτακτα μέτρα και μεταρρυθμίσεις, με σκοπό την προστασία μας από έναν καινούριο εμφυτευμένο φόβο.

Εν τω μεταξύ, διχασμός για θέματα  τριτεύοντα, να κάνω ή  όχι το εμβόλιο, να φοράω η όχι την μάσκα, να στείλω  SMS ή όχι.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε σε μια  μόνιμη καθολική νοητική παράλυση. Δεν υπάρχει χώρος στην σκέψη μας για τα ουσιώδη, τα οποία τα βιώνουμε αλλά δεν τα ονομάζουμε .

Την δυσθεώρητη κοινωνική ανισότητα που γιγαντώθηκε την περίοδο του εγκλεισμού, με θύματά της σε ιατρικό και οικονομικό κόστος κυρίως τους κοινωνικά ασθενέστερους, τον φόρο πλούτου που μελετούν να επιβάλλουν οι προηγμένες χώρες και που μόνο οι πλούσιοι δεν θα πληρώσουν, την αύξηση των αμυντικών δαπανών σε Ηνωμένο Βασίλειο, Αμερική, και στην Ελλάδα -αντί για επενδύσεις στην αναιμική υγειά και την παιδεία- την αμνηστία σε μεγαλοοφειλέτες στην Ελλάδα και το μεγάλο φαγοπότι με τα ΜΜΕ αντί ενός στρατηγικού σχεδιασμού για ανάπτυξη και ευημερία.

Η Πανδημία, αν μη τι άλλο, μας έδωσε επιτέλους την επίγνωση της αβεβαιότητας .Τα πάντα ρει.

Θέλουμε εργαλεία για να μπορούμε να παλεύουμε τις όποιες δυσκολίες έρχονται.

Θέλουμε υγεία, σωματική και πνευματική.

Θέλουμε παιδεία, ελεύθερη και ουσιαστική για όλους με απώτερο σκοπό την δημιουργία μιας κοινωνίας υπευθύνων ενεργών πολιτών.

Θέλουμε να ασκούμε το δικαίωμα της ελευθερίας του Λόγου.

Μας μέλλει η ζωή μας, γιατί μίαν ζωή την έχουμε.

Για τους “ανέμελους” της πολιτικής, εκτός από την Πάρνηθα, να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και ειδικά δικαστήρια.

Καλή Πρωτοχρονιά και ευτυχισμένο με υγεία το 2021 με Libertaaaa και περισσότερο ανεμελιάαααα!

Κατερίνα

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από το “αντί για χριστουγεννιάτικο δέντρο” που έχουμε. Μας θυμίζει αυτό που είπε ο Αϊνστάιν: “Η ζωή είναι σαν να κάνεις ποδήλατο. Για να κρατήσεις την ισορροπία σου πρέπει να συνεχίσεις να κινείσαι”.

(Αγαπητή φίλη, το 2020 έβαλα λίγο στην άκρη το διάβασμα και το έριξα στη μουσική. Ξέρουμε πολύ καλά τι συμβαίνει πια, πόσα βιβλία χρειάζεται να διαβάσουμε ακόμα; Φτάνει με τα βιβλία, είναι καιρός να κάνουμε και κάτι. Εγώ είμαι μέσα στο να τα κάνουμε πουτάvα όλα αλλά έχω την εντύπωση πως οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ικανοποιημένοι με την δυστυχία τους. Αν αλλάξουν γνώμη, εγώ εδώ είμαι. Γιατί, όπως αντιλήφθηκα -με μεγάλη καθυστέρηση- γύρω στο 2012 με 2014, έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε. Δεν γίνεται να περιμένεις να ενωθούν οι προλετάριοι όλων των χωρών. Πέρασαν και 152 χρόνια από το κάλεσμα και οι προλετάριοι κάνουν ανέμελοι καριέρα στα social media. Να είστε καλά. Την αγάπη μου. Καλή λευτεριά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.