Τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται

Αγαπημένε Πιτσιρίκο,
Έχω να σου γράψω από τις τελευταίες ημέρες της προηγούμενης ταραντέλας, αυτό όμως λίγο κράτησε μακριά από τη σκέψη μου εσένα και τους έτερους κατεργαραίους που γράφουν στο μπλογκ.

Για την ακρίβεια έχω να σου γράψω από την προηγούμενη Κυριακή αλλά αφότου σου γράψω πατάω το βελάκι που δείχνει προς τα αριστερά και σβήνουν όλα.

Σήμερα όμως θα στείλω ό,τι και να γράψω.

Αφορμή ήταν -για άλλη μια φορά- το τελευταίο κείμενο του κομπανιέρου ο οποίος πολύ ευχάριστα ακομπανιάρει τις προσωπικές μου πεποιθήσεις. Όταν σε καλύπτει ο προλαλήσας δεν ξέρω αν έχει νόημα να μιλάς, έχει όμως πλάκα.

Στην προηγούμενη γκεμποσκαγια, είχαμε απομονωθεί σε ένα σπιτάκι στην άκρη της θάλασσας, αφού είχαμε οργώσει την έρημη χώρα τις πρώτες μέρες κι είχαμε μαζέψει του Θεού τα πλάνα που στη συνέχεια τα μοσχοπουλήσαμε σαν βίντεο αρτ σε περιφερειακά μουσεία που ήθελαν να αναβαθμίσουν την ψηφιακή τους παρουσία.

Έπειτα, τέλη Μάη αν θυμάμαι καλά -ή Απρίλης ήταν- η πρώτη περίοδος Μολυβιάτη τελείωσε, πιτσιρίκια ελληνικής καταγωγής γιόρτασαν το ελληνικό καλοκαίρι με ανταλλαγές ελληνικών σωματικών υγρών, λίγη φωτιά στις Μυκήνες, το Όρουτς Ρέις σε βίντεο μάπινγκ στην πρόσοψη της ελληνικής βουλής των ελλήνων, λίγο μπάζωμα στην ακρόπολις των Αθηναίων την βέρα την ελληνική που ο διευθυντής του εθνικού σήκωνε σουβενίρ αναμνηστικό, κεραμεικό ήταν (ή πλαστικό;) στην ελληνικότατη Επίδαυρο στην πρεμιέρα των Περσών και τσίκι τσίκι φτάσαμε Νοβιέμπρε και ΜΕΘ γεμάτες και υπέρκομψη σπαγγέτι και σπίτι Άλεξ Κορτσνόι στο Μάτι γιατί το βρήκε σε τιμή ευκαιρίας λόγω ατυχήματος των προηγούμενων ιδιοκτητών και τσουπ Ντετσέμπρε και να σου βλέπω μπροστά μου τα Χριστούγεννα και τον Άγιο Βασίλη τον μπερμπάντη.

Δεύτερη λόκντα και αυτή τη φορά επέλεξα να μην τη ζήσω στα βουνά στην άκρη της θάλασσας αλλά μες στην πόλη στην Αθήνα την νταρντάνα τη φοράδα που έχει βαρβάτους επιβήτορες ανθρωποφυλακάτους να της φυλάνε την παρθενία.

Δεν έχει αλλάξει τίποτε. Ό,τι έκανα στο βουνό άκρη θάλασσας το ίδιο κάνω κι εδώ.

Βγαίνω όλη μέρα, πίνω τα τσίπουρά μου, τους καφέδες μου, διαβάζω στα πάρκα, μαγειρεύω για φίλους τα βράδια, κάνω τα δικά μου κι εργάζομαι από όπου θέλω με όποιον θέλω για όσο θέλω.

Κάνω τη δουλειά των ονείρων μου και το μόνο που με διαφοροποιεί από όποιον δεν κάνει τη δουλειά των ονείρων του είναι ότι εγώ την κάνω.

Αυτό για να γίνει, βέβαια, είναι απαραίτητο να ξέρει κανείς ποια είναι η δουλειά των ονείρων του.

Αν με σταματάνε; Ναι, φυσικά, και μέσα στην πόλη και όταν μετακινούμαι από νόμο σε νόμο κι από γεωγραφικό διαμέρισμα σε άλλο.

Αν παίρνω πρόστιμα; Ναι, όπως άλλοι παίρνουν καραμέλες. Θα έπρεπε να παίρνω αλλά δεν παίρνω, είμαι νόμιμος. Έχω το χαρτί από τη δουλειά μου. Λέει “ο κάτωθι είναι αναγκαίο να μετακινείται ανά την επικράτεια για επαγγελματικούς λόγους”. Το αναγκαίο, εν προκειμένω, είναι μια προσωπική ανάγκη, όχι επαγγελματική.

Επέλεξα να την κάνω επαγγελματική, γιατί τι στο καλό, πόσοι θα είμαστε, δυο; Άλλος ο κύριος προσωπική ζωή κι άλλος ο κύριος επαγγελματική; Αυτό κι αν θα ήθελε εμβόλιο, για να μην πω ψυχιατρείο.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι για τους περισσότερους ανθρώπους αυτή η συνθήκη τα έχει αλλάξει όλα, κι αυτό ακριβώς είναι που έχει αλλάξει εμένα.

Μπορείς να καταλάβεις πόσο συγκλονιστικό είναι να παρατηρείς αυτό το πράγμα;

Όλο αυτό που συμβαίνει, από ξεχωριστές μονάδες μέχρι μικροσυλλογικότητες και μικροσέκτες μέχρι ολόκληρη την κοινωνία, είναι η τέλεια εποχή για συμπεράσματα.

Δεν θα βγάλω προφανώς εγώ αυτά τα συμπεράσματα. Δεν είναι ότι είναι νωρίς για να εξαχθούν, ούτε καν, κατάρα έχει οποίος σκέφτεται “είναι νωρίς ακόμη”, απλά δεν είναι η δική μου δουλειά να τα βγάλω.

Η δική μου είναι η παρατήρηση και ομολογουμένως το 2020 πήγε πάρα πολύ καλά.

Να συνεχίσει έτσι η κατάσταση, κάθε μέρα μια ανατροπή, μια υπέροχη ανατροπή.

Όσο για τα επιφαινόμενα, υπέρκομψα, ζαβά, πέτσινα κλπ, ας μην αναφερθούν καν.

Γενικά, μικρή σημασία έχουν και ειδικά με την Ελλάδα αυτή την περίοδο ασχολούνται μόνο οι Έλληνες, αλλά κι αυτοί επιφαινόμενα ασχολούνται όπως φαίνεται.

Σύντομα, όμως, θα ασχολείται ξανά κι άλλος κόσμος, μη ελληνικός. Όχι για καλό βέβαια, αλλά δεν υπάρχει κακιά διαφήμιση. Μόνο κακές μάγισσες υπάρχουν αλλά, δυστυχώς, είναι στα παραμύθια. Ούτε παραμύθια υπάρχουν μάλλον γιατί, όταν κάτι δεν υπάρχει, λέμε ότι είναι παραμύθι.

Ο παραπάνω συλλογισμός είναι ελληνικός, όχι γιατί δεν υπάρχει αλλά γιατί είναι φαύλος. Κι ό,τι είναι φαύλο είναι ελληνικό.

Κι ο Ομπάμα είναι Έλληνας και ο Μίκι Ρουρκ. Όλα είναι ελληνικά, αφού οι Έλληνες είμαστε οι πρόγονοι της ανθρωπότητας, ρωμαϊκή αγορά και άγιοι Ταξιάρχες. Λαός αλαλούμ. Να κάνουμε κάτι κύριοι, μιαν επανάστασιν. Η έστω ας προσευχηθούμε να μην καθυστερήσουν κι άλλο οι βάρβαροι, οι άνθρωποι αυτοί θα ‘ναι μια κάποια λύσις.

Σε κούρασα πιτσιρίκαρέ μου και σου ζητώ συγγνώμη.

Πολύ καιρό σ’ είχα στη σκέψη μου και Κυριακή απόγευμα σήμερα ήρθε η ώρα που το μεγάλο ναι να σου γράψω σκέφτηκα να πω.

Κι αν είχα αρνηθεί όμως δε θα μετάνιωνα, φοβήθηκα όμως μην η άρνησή μου αυτή με στοιχειωνε σ’ όλη μου τη ζωή. Che fece il gran rifiuto? Συνειρμικά απόψε. Βάστα γερά κομανταντε, Ρίκος.

Την αγάπη μου σε εσένα και σε όλους τους αναγνώστες. Καλές γιορτές να έχουμε.

Ν.

Υ.Γ. Ο Αισχύλος μας εισήγαγε στην αρχαία Αττική τραγωδία. Οι Πέρσες, όμως, αν είναι κανείς Έλληνας, είναι κωμωδία. Αν είναι Πέρσης, όχι. Ο Ιρανός Τζαφάρ Παναχί σκηνοθέτησε Πέρσες στην Αβινιόν κι όλο το εκκλησίασμα κυλιόταν από τα γέλια. Αυτό, για μένα, μεταφράζεται ως αξιοπρέπεια.

Υ.Γ.1 στην Έρημη Χώρα του Τ. Σ. Ελλιοτ, ο μονόφθαλμος έμπορας είναι Έλληνας.

Υ.Γ.2 Ο παππούς μου έλεγε, αν νιώθεις ότι σε κοροϊδεύουν, κορόιδεψέ τους κι εσύ. Αν σε κοροϊδεύουν πραγματικά, δεν θα τους ενοχλήσει. Αν τους ενοχλήσει, σημαίνει ότι μάλλον δε σε κορόιδευαν.

Υ.Γ. 3 Τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται. Εκτός από την κοροϊδία.

(Αγαπητέ φίλε, μου λείψατε. Έχετε ένα μοναδικό, σκηνοθετικό τρόπο να περιγράφετε τις καταστάσεις. Πραγματικά, έχει μεγάλο ενδιαφέρον αυτή η εποχή. Ειδικά το πόσο έτοιμοι ήταν οι περισσότεροι άνθρωποι να κλειστούν στα σπίτια τους. Σχεδόν κλείστηκαν μόνοι τους. Αρέσει πολύ στους ανθρώπους ο φόβος. Τους αρέσει να φοβούνται. Άρα, δεν τους αρέσει να αγαπούν. Την περασμένη άνοιξη ήμουν στην Αθήνα και σας ζήλευα -με την καλή έννοια- που στέλνατε τα κείμενα από τα ταξίδια σας στη βόρεια Ελλάδα. Τώρα είμαι στο νησί, κάνω ακόμα μπάνια και ζηλεύω μόνο τα πουλιά· αλλά τα πουλιά τα ζηλεύω πάντα. Χαίρομαι που παρατηρώ αυτή τη μοναδική κατάσταση από μακριά, έχοντας όμως την εμπειρία του πρώτου lockdown στην Αθήνα. Το αγαπημένο μου είναι να σκέφτομαι κάποιους φίλους μου που, πριν από όλα αυτά, έκαναν μεγαλεπήβολα σχέδια για το μέλλον και μου έβαζαν χέρι επειδή δεν κάθομαι να γράψω κάνα βιβλίο -που αυτοί θεωρούσαν ότι θα έσκιζε- αλλά προτιμάω τις παραλίες, τις μουσικές και τις μπύρες. Πάντα έβρισκα πολύ περίεργο να προβάλουν οι άλλοι πάνω σου τις δικές τους επιθυμίες για επιτυχία, και να εξοργίζονται όταν διαπιστώνουν ότι εσένα δε σε ενδιαφέρει. Κάτι ήξερα που έγραφα κάθε φθινόπωρο πως η μόνη μου φιλοδοξία ήταν να είμαι ζωντανός το επόμενο καλοκαίρι. Αυτή είναι και τώρα. Αλλά το σύμπαν συνωμότησε και έστειλε τον κορωνοϊό, για να μην είμαι στην Αθήνα και να κάνω μπάνια και τον χειμώνα. Ο κορωνοϊός γεννάει ευκαιρίες. Για τον Μπέζος γέννησε και άλλα δισεκατομμύρια, για εμένα και άλλα μπάνια. Καλά ταξίδια. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.