Να ποινικοποιηθεί η ευτυχία στην Ελλάδα
Καλημέρα, Πιτσιρίκο μου.
Έκανα το videocast χθες, αλλά δεν είπα πολλά γιατί ήθελα να παίξω χιονοπόλεμο.
Οπότε ας γράψω και δυο αράδες, μιας και είμαι άνεργος -εδώ και μήνες- και σε λίγο μπορεί να μην προλαβαίνω πάλι.
Έχω μια πρόταση.
Την ποινικοποίηση της ευτυχίας στην Ελλάδα.
Να απαγορεύεται να είναι κάποιος ευτυχισμένος. Να είναι και παράνομο και μη ηθικό.
Κρίνοντας από την αντίδραση των Ελλήνων, νομίζω ότι αυτό που τους ενοχλεί περισσότερο απ’ όλα, είναι να είναι ο άλλος ευτυχισμένος ή να βρίσκει τρόπους να περνάει καλά.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να μην έχουμε εμείς οι ίδιοι καλή ποιότητα ζωής.
Και δεν είναι αυτό το πρόβλημα γιατί, προφανώς, την μεγαλύτερη ευθύνη την έχουμε εμείς οι ίδιοι.
Έτσι, η άμεση και αφιλτράριστη αντίδραση ενός ανθρώπου είναι να προστατέψει τον εαυτό του, αρνούμενος τις ευθύνες του και ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους.
Πώς τολμάνε να είναι ευτυχισμένοι κάποιοι όταν οι υπόλοιποι γύρω τους είναι δυστυχισμένοι;
Κάποιοι παρορμητικοί θα σκεφτούν πως “ναι αλλά δεν πρέπει να είναι ευτυχισμένοι στις πλάτες μας”. Εννοώντας ίσως κάποιους πολιτικούς και άλλα λοιπά λαμόγια.
Αλλά στον σβέρκο μας δεν κάθεται κανένας από μόνος του, εμείς τους βάζουμε. Και τους κρατάμε και τη θέση ζεστή για χρόνια.
Γενικά, δεν έχει σημασία αν κάποιος έχει επιλέξει να είναι μίζερος και δυστυχισμένος, θα πρέπει να είναι και οι άλλοι.
Για κάποιο λόγο η δυστυχία των άλλων, μπορεί να δώσει μια προσωρινή χαρά που θα κρατήσει μερικά λεπτά, ειδικά αν εμείς είμαστε ο λόγος που αφαιρέσαμε το χαμόγελο από το πρόσωπό τους.
Οπότε, ας μην κοιτάμε πως μπορούμε να γίνουμε εμείς ευτυχισμένοι, αλλά ας δούμε πως μπορούμε να αφαιρέσουμε την ευτυχία από τους άλλους. Είναι πιο εύκολο.
Εξάλλου, μια ζωή την έχουμε και η καταστροφή είναι πιο εύκολη από την δημιουργία.
Αυτό που κοιτάμε τους άλλους και τι κάνουν και δεν κοιτάμε τους εαυτούς μας, δείχνει πόσο αποκομμένοι είμαστε από την πραγματικότητα της ζωής. Ή τουλάχιστον την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνομαι τα τελευταία χρόνια.
Σε αυτή τη ζωή, μόνοι μας ερχόμαστε και μόνοι μας φεύγουμε, και, ανάμεσα από αυτά τα δυο σημεία, υπάρχει μια και μοναδική πρόκληση:
Να τα βρούμε με τον εαυτό μας και να βρούμε με ποιο τρόπο θέλουμε να συνδεθούμε με την φύση και την υπόλοιπη ζωή γύρω μας.
Η επίτευξη αυτής της αρμονίας είναι η ευτυχία.
Και στην ευτυχία αυτή το μόνο πράγμα που δεν ελέγχουμε και είναι ουσιαστικό, είναι το να είμαστε υγιείς.
Στο δρόμο αυτό, σχεδόν όλοι μας σε κάποιο σημείο θα αρχίσουμε να κάνουμε κύκλους, χάνοντας τον στόχο.
Πάρα πολλοί όμως -οι περισσότεροι- δεν θα ξαναβρούν τον στόχο ή κάποιοι θα σπάσουν τον φαύλο κύκλο, αλλά θα ξαναπέσουν σε άλλον μια και δυο και τρεις φορές ξανά στην πορεία.
Επειδή, όμως, η ευτυχία είναι πολύ δύσκολο πράγμα και ακόμα δυσκολότερη είναι η διατήρησή της, ας την κάνουμε παράνομη.
Ας την ποινικοποιήσουμε και ας την απαγορεύσουμε.
Η Ελλάδα έχει πλέον αρκετούς μπάτσους να αφαιρέσουν την ευτυχία από το πρόσωπο όλων, αρκετούς ρουφιάνους να ρουφιανέψουν όσοι είναι ευτυχισμένοι και αρκετούς παπάδες να κάνουν σε όλους εξομολόγηση και να τους συγχωρέσουν τις αμαρτίες τους.
Φιλιά από το Βερολίνο.
Δ.
Υ.Γ.1 Βρήκα πριν αρκετές μέρες κάποια παλιά μου μηνύματα σε φίλους, τα οποία τα διάβασα μετά από πολλά χρόνια και είδα πως κατηγορούσα κι εγώ τους πάντες γύρω μου. Μου έφταιγαν οι πολιτικοί, ο Σαμαράς, Τσίπρας -τον Κούλη ευτυχώς δεν τον πρόλαβα-, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Γιαρούν και οι άλλοι. Μου έφταιγαν τα κόμματα και οι κυβερνήσεις που δεν ψήφισα ποτέ μου, ενώ δεν απείχα ποτέ από εκλογές. Μου έφταιγε το αφεντικό μου, οι άνθρωποι γύρω μου. Μου έφταιγε το διαλυμένο πανεπιστήμιο, το οποίο, παρεμπιπτόντως, δεν μου το πλήρωσε η Ελλάδα, αλλά ο πατέρας μου, η μάνα μου και εγώ για πολλά χρόνια με τους φόρους μου. Μου έφταιγαν τα διαλυμένα νοσοκομεία τα οποία πλήρωνα αδρά κάθε μήνα από τις κρατήσεις στον μισθό μου. Μου έφταιγαν οι πάντες και τα πάντα. Μάλιστα τον καιρό που ο περισσότερος κόσμος ήταν -ή έδειχνε ευτυχισμένος- προ κρίσης, εγώ έβραζα στο ζουμί μου. Τελικά, όμως, στο τέλος συνειδητοποίησα ένα πράγμα: Ότι έφταιγα εγώ και μόνον εγώ. Έφταιγα που ανεχόμουν όλα αυτά τα πράγματα και δεν έκανα κάτι πιο ουσιαστικό από το να φωνάζω και να τσακώνομαι με όλους γύρω μου που δεν έβλεπαν τα ίδια πράγματα με μένα. Ήμουν υπεύθυνος της δυστυχίας μου. Τελικά, την λύση την βρήκα και δεν ήταν εύκολη. Αλλά, όμως, πλέον ξέρω ότι δεν μου έφταιγε κανένας άλλος, έφταιγα που καθόμουν εκεί και κυνηγούσα ανεμόμυλους. Ας δούμε λοιπόν και λίγο τον καθρέφτη.
Υ.Γ.2 Τα 43 αυτά δευτερόλεπτα -για μένα- συνοψίζουν την Ελλάδα και τους Έλληνες χωρίς λόγια.
Υ.Γ.3 Αγάπη μόνο!
(Φίλε Δημήτρη, στο μυαλό μου είσαι. Πριν δυο μέρες, έγραψα αυτό:
Δημήτρη, είναι ήδη ποινικοποιημένη η ευτυχία στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι η χώρα των αδικημένων, της κακομοιριάς και της μίρλας. Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας, γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας. Ε, αφού το άδικο το ζείτε μέσα από την κούνια σας, γιατί δεν κάνετε κάτι για να νικήσει το δίκαιο; Γιατί είστε τόσο δουλοπρεπείς και απαθείς; Δημήτρη, η μαμά της Σταματίνας έλεγε σε κάποιο podcast πως πάρα πολλοί άνθρωποι είναι ικανοποιημένοι, όταν είναι δυστυχισμένοι. Έχει πολύ δίκιο σε αυτό. Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνουν πολλοί άνθρωποι: ότι υπάρχουν άνθρωποι που τους δίνει ικανοποίηση η δυστυχία. Ε, όταν σου δίνει ικανοποίηση η δυστυχία, θέλεις να δυστυχούν όλοι. Υποθέτω πως ξέρεις και εσύ πολλούς ανθρώπους -εγώ ξέρω πάρα πολλούς- που εξιτάρονται από την δυστυχία και τις κακές ειδήσεις. Φτιάχνονται. Αυτούς, αν θέλεις να ζήσεις όμορφα, τους αποφεύγεις. Θα έχεις προσέξει στα social media πόσοι άνθρωποι -που η δουλειά τους δεν έχει καμία σχέση με τα social media- είναι μονίμως έξαλλοι. Κάθε μέρα, όλη μέρα, όλο το χρόνο. Κι επειδή είναι αυτοί έξαλλοι, θέλουν να κάνουν κι εσένα. Οπότε, έκανα κι εγώ μια απαγόρευση σχολίων στη σελίδα μου στο Facebook -επειδή δεν άντεχα τα ατελείωτα νεύρα από ανθρώπους που δεν γνωρίζω και όλους αυτούς που βρίζονταν μεταξύ τους στη δική μου σελίδα και όχι στις δικές τους-, και περιμένω τους καθυστερημένους που τους έχουν κλείσει στα σπίτια τους, τους έχουν επιβάλει απαγόρευση κυκλοφορίας και στέλνουν μήνυμα για να πάρουν άδεια για να βγουν από το σπίτι τους, να μου γράψουν πως δεν είμαι δημοκράτης, για να καταλάβω πως είναι τέρμα ηλίθιοι και να τους μπλοκάρω. Καλό θα τους κάνω, γιατί, όπως δείχνουν οι έρευνες, η διαρκής ενασχόληση με τα social media επιτείνει την κατάθλιψη. Δημήτρη, όσοι έφυγαν από την Ελλάδα, έκαναν την πιο σωστή κίνηση. Οι Έλληνες αγαπούν την δυστυχία και έχουν μεγάλο πρόβλημα με την ευτυχία. Δηλαδή, είναι για τον ψυχίατρο. Πάντως, η ευτυχία είναι πάντα μια προσωπική υπόθεση και όχι μια κρατική υπόθεση. Ευτυχώς. Δημήτρη, χαίρομαι πάρα πολύ που γράφεις στο μπλογκ. Σε ευχαριστώ. Να είσαι καλά εσύ και η οικογένειά σου. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.