Ου το ζην περί πλείστου ποιητέον, αλλά το ευ ζην

Καλημέρα πιτσιρίκο,
Το οξύμωρο των ημερών είναι η επικρατούσα άποψη πως δεν γνωρίζουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο, ποια τα επακόλουθα της πανδημίας, πότε θα φωλιάσουμε στο “αναπαυτικό” μας χτες. Αναφύεται η αβεβαιότητα.

Καταβαλλόμαστε από υπέρμετρο άγχος, δημιούργημα όλων των ανασφαλειών μας, όταν η απάντηση σε όλα μας τα ερωτήματα είναι οφθαλμοφανής.

Η καλή μας η κυβέρνηση θα συνεχίζει να ταΐζει φιλεύσπλαχνα από το περίσσευμα της όσους στάθηκαν ατυχείς μες στην πανδημία -δηλαδή την πλειοψηφία του λαού-, θα συνεχίσει να επιδοτεί με δάνεια τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ώστε να κορυφωθεί το ιδιωτικό χρέος προς το δημόσιο, θα ανοιγοκλείνει τα σχολεία με αποτέλεσμα τα παιδιά να πάσχουν από ψυχικές νόσους που ανήκουν στο φάσμα των ενηλίκων και να παραμένουν ακαδημαϊκά στάσιμα, ώστε να μην γίνουν και πολύ εύστροφα και βιάσουν και το σύστημα της πλουτοκρατίας μεγαλώνοντας.

Και μετά, ένα χελιδόνι θα φέρει την άνοιξη. Και θα διατυμπανίσει ο αγαπητός μας υπουργός ανάπτυξης πως και φυσικά θα ανοίξει η εστίαση και τα ξενοδοχεία μιας και ο Μωυσής μας έσωσε τον τουρισμό φέρνοντας πρώτος τα εκατομμύρια εμβόλια στη χώρα, διασφαλίζοντας μια ασφαλή επανεκκίνηση της οικονομίας μας.

Και θα μυρίσει καλοκαιράκι. Θα δοξάζουμε τους εθνοσωτήρες μας που μπορούμε και πάλι να απολαύσουμε τα μπάνια μας πίνοντας το τσιπουρακι μας, έχοντας στο μυαλό μας πως οι τουρίστες που κατακλύζουν τα νησιά μας τυπικώς εμβολιασμένοι, μην αποτελώντας κίνδυνο για την δημόσια υγεία, πέρασαν τα σύνορα χάριν στην πρωτοβουλία του αξιότιμου πρωθυπουργού μας να φέρουν μαζί τους πιστοποιητικό εμβολιασμού κατά την είσοδό τους.

Να σου και το φθινόπωρο που φέρνει την ατομική ευθύνη και την ενοχοποίηση της μάζας πάλι στο προσκήνιο. Άτακτα παιδιά, θα μας πούνε. Επαναπαυτήκατε κατά το θέρος. Κατεβάσατε τις μάσκες, δεν ξεπλένατε τα χεράκια. Τρέξατε όλοι να εμβολιαστείτε και τώρα ξεμείναμε από εμβόλια. Μα κι αυτοί οι τουρίστες, βρε παιδάκι μου. Δεν φέραν όλοι το πιστοποιητικό που τους υποδείξαμε και μόλυναν πάλι τα εγχώρια εδάφη. Να σου πάλι οι μάσκες. Να και η καταστολή. Για το καλό μας.

Κι αν μυρίσουν εκλογές και ξεπεταχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και δεν το βλέπω έτοιμο το μαγαζάκι, όλα ανθηρά. Τα επιδόματα των κοινωνικά ασθενέστερων θα αυξηθούν κατά κατά 0,01 % μιας και θα πρέπει να διαχειριστεί και το χρέος που τους κληρονόμησε η ΝουΔούλα, ο κατώτατος μισθός των εναπομείναντων θέσεων εργασίας ίσως αυξηθεί κατά 30€ μηνιαίως για να μην παραπονιόμαστε, το ασφαλιστικό θα ακολουθήσει την γραμμή Πισσαρίδη μιας και έχει ήδη αγοραστεί από τους Ευρωπαίους χρηματοδότες μας από την τέως κυβέρνηση, ίσως κάποιες μπουλντόζες επανεμφανιστούν στο Ελληνικό για περιορισμένο χρονικό διάστημα και εμείς θα χαιρόμαστε που πήρε πάλι τα ηνία η Αριστερά και η χώρα μας θα μπει στον σωστό τον δρόμο.

Θα απορήσουμε, βέβαια, που το ποσοστό της ανεργίας θα αυξάνεται, που το εθνικό χρέος θα εκτοξεύεται, που οι επιχειρήσεις θα κλείνουν και που ως δια μαγείας θα βρισκόμαστε ήδη στο πέμπτο μνημόνιο.

Τότε είναι που θα αρχίσουμε να αναζητούμε έναν νέο πατερούλη, τρέφοντας τις ελπίδες μας στην επόμενη κάλπη. Κι εκεί θα αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε πώς και δεν ξηλώθηκε ακόμα ο δικομματισμός και ποια είναι αυτή η πλειοψηφία επιτέλους ανάμεσά μας που απαθανατίζει την ίδια και την ίδια πολιτική αλητεία.

Είναι ευκόλως αντιληπτό πως οι κοινωνικές κάστες δεν σταματούν στους άπληστους πολιτικούς κάθε χώρας. Η ιεραρχία ξεκινάει από τον κάθε φτωχό και άστεγο που επιβιώνει από την ανεπαρκή επιδοματική πολιτική του κράτους, περνάει στο πρεκαριάτο που συντηρείται από μια χαμηλόμισθη εργασία, κάπου εκεί κατατάσσεται και η μεσαία τάξη με το χαμηλό εισόδημα, ανεβαίνει στην αστική τάξη ή κοινώς μπουρζουαζία που επιδεικτικά διαιωνίζει την ηγεμονία της βάζοντας την χερούκλα της σε ξένο χρήμα, και φτάνουμε στους πολιτικούς ταγούς που επαναπαύονται στα προνόμια που τους εξασφαλίζουν οι αιμομικτικές σχέσεις τους με την ολιγαρχία του πλούτου, που αποτελεί και την τελευταία κάστα της κοινωνικής ιεραρχίας και αποτελείται από ζάμπλουτους κολοσσούς που ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις και πιασμένοι χέρι-χέρι πίνουν το νέκταρ των κόπων των υπολοίπων…

Αν μπορούσαμε να αξιολογήσουμε την αντενέργεια του πόπολου σε όλα αυτά με έναν μέσο δείκτη μέτρησης κοινωνικής αντιληπτικότητας, τα αποτελέσματα θα ασφυκτιούσαν μεταξύ ποσοστών τηλεθέασης big brother, next top model, συστημικών μέσων ενημέρωσης και θα βλέπαμε πως η ατομική κοινωνικοπολιτική εμπλοκή περιορίζεται μόνο στα εικονικά σαλόνια και πεζοδρόμια των social media με την μορφή ανταλλαγών συνταγών κοινωνικής ειρήνης και την διαρκή δικαιολόγηση των προσωπικών μας ολισθημάτων.

Μια, όμως, κοινή αλήθεια έχει διαφανεί στο πέρασμα του χρόνου όσο κι αν δεν θέλουμε να την παραδεχτούμε. Οι δύο αξίες με αρνητικό πρόσημο που αλλοτριώνουν την ανθρωπότητα είναι οι θρησκείες και το χρήμα.

Οι θρησκείες που πολώνουν την διαφορετικότητα δολοφονούν την αγάπη μέσω των πολέμων, μέσω των δογμάτων. Υποκινούν τον ρατσισμό και τις διακρίσεις. Νοηματοδοτούν σχέσεις αποξένωσης.

Και το χρήμα -ο Μέγας Θεός- εκμηδενίζει την οποιαδήποτε ανθρώπινη υπόσταση κι ελευθερία μας προίκισε η φύση. Πλάθει την φιλαργυρία καθιστώντας την ειδωλολατρεία, κατακερματίζοντας στον βωμό της την φυσική έννοια της ικανοποίησης που μας απογυμνώνει από πνευματικές αναζητήσεις στον στρόβιλο του βιοπορισμού.

Πόση ευχαρίστηση εισπράττουμε οικοδομώντας ένα σύστημα με σκοπό να μας υπηρετεί και καταλήγοντας να υπηρετούμε εμείς το σύστημα που μας καταδυναστεύει;

Μήπως είναι αναγκαία μια ενδελεχής προσέγγιση στο Συμβολικό, το Πραγματικό και το Φαντασιακό πλέγμα των σημασιών ώστε να επιβάλλουμε νέους τρόπους του δραν και του σκέπτεσθαι;

Να επαναδιαπραγματευτούμε τις αρχές που θέλουμε να διέπουν τον κόσμο μας από εδώ και πέρα;

Ίσως όταν το συλλογικό συμφέρον ριζωθεί στο DNA μας, τότε αυτές οι αρχές να μην φαντάζουν ουτοπικές.

Λίνα

(Αγαπητή Λίνα, πολύ όμορφα τα έγραψες. Λίνα, στο σημερινό μου podcast, αναφέρω σε κάποιο σημείο το τι λένε οι άνθρωποι εδώ στη Ζάκυνθο για το γεγονός ότι είναι σε lockdown αν και δεν υπάρχει λόγος. Δεν έχουν ζωή οι άνθρωποι. Περιμένουν τους τουρίστες, για να βγάλουν κι άλλα χρήματα. Να τα κάνουν τι; Λίνα, αυτά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να ζήσουν. Σκληρή διαπίστωση αλλά έτσι είναι. Κοίτα πόσο εύκολα οι άνθρωποι απαρνήθηκαν τις όποιες ελευθερίες τους. Λες και περίμεναν κάποιον να τους κλείσει μέσα, για να έχουν μια δικαιολογία, για να μη ζουν. Πολύ θα ήθελα να ήξερα τι θα έλεγε ο Πλάτωνας για τους σημερινούς Έλληνες, που νομίζουν ότι είναι απόγονοί του. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.