Γιούπι!
Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Άντε να σας ενημερώσω και για τα δικά μας, τώρα που έχω όρεξη να τα γράψω.
To νέο πακέτο «διάσωσης» των 1,9 τρισεκατομμυρίων δολλαρίων ψηφίστηκε από τη Γερουσία και μπαίνει στην τελική του ευθεία.
Περιττό να πω ότι ο Biden δεν θα εκπληρώσει απολύτως καμία υπόσχεσή του, αλλά αυτό το ξέραμε από πολύ πριν.
Όποια τυχόν αμφιβολία είχαμε πως ο Biden είναι μια από τα ίδια, διαλύθηκε ευτυχώς αμέσως.
Αντί για $2.000 θα πάρουμε $1.400, που μαζί με τα $600 του Δεκέμβρη μας κάνουν 2.000. Γιούπι. Αν και το ξέραμε εδώ και μέρες αυτό.
Το κατώτατο ωρομίσθιο δεν θα αυξηθεί στα $15, αφού είμαστε μέσα στην πανδημία και καλύτερα να πεθάνουν οι εργαζόμενοι -έχουμε πολλούς- παρά οι επιχειρήσεις· έχουμε λίγες.
Η πρεσβεία των ΗΠΑ θα παραμείνει στην Ιερουσαλήμ.
Ενώ ούτε ένας γερουσιαστής δεν ψήφισε υπέρ της απο-χρηματοδότησης της αστυνομίας, λόγω Καπιτωλίου ρε πονηρά, άντε να μην έχουμε και τίποτα υποψίες πως η κυβέρνηση υπηρετεί τους πολίτες.
Και φυσικά η διαγραφή $50.000 φοιτητικού χρέους, έγινε τώρα $10.000 και βλέπουμε· δεν ψηφίστηκε, απλά αφέθηκε στη μοίρα της. Δηλαδή, στο τέλος θα διαγραφούν 0 δολλάρια χρέους.
Κοιτάξτε, έτσι τα λέω, δεν είχα και δεν έχω καμία αμφιβολία για τις πολιτικές που θα ακολουθήσουν οι Δημοκρατικοί. Το σχέδιο είναι να πάρουν πίσω τη Γερουσία το 2022 οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί θα το φροντίσουν να το φέρουν εις πέρας, αυτό είναι σιγουράκι.
Ό,τι τους πουν οι δισεκατομμυριούχοι.
Ό,τι ζητήσει η Wall Street.
Business as usual.
Βασικά, δεν θέλουν να δείξουν ότι μας φοβούνται, και καλά κάνουν.
Μάλιστα, στα μέτρα που θέλουν να πάρουν απέναντι στην …εγχώρια τρομοκρατία -αυτό που εμείς λέμε στα πηγαδάκια Patriot Act 2.0- θα περιλαμβάνουν και τους αντίφα με τους αναρχικούς, και παρά τις αρχικές «διαβεβαιώσεις» ότι η αντιμετώπιση δεν θα είναι η ίδια, και πως θα εστιάσουν στην ακροδεξιά πτέρυγα, ας είμαστε ευθείς: μάλλον στα κινήματα θα την πέσουν.
Στην τελική, δεν τους φοβίζουν οι φασίστες. Αυτό αποδείχθηκε στο ντου στο Καπιτώλιο. Αυτό που τους φοβίζει είναι μια εξέγερση με έντονα αισθήματα κατά της αμερικανικής ελίτ, δηλαδή μια ταξική εξέγερση.
Βλέπετε, ο αμερικανικός καπιταλισμός ξεπέρασε το απόγειο του και δεν υπάρχει περίπτωση ο πρώην CEO της Amazon (Bezos), ο Elon και τα άλλα καλά παιδιά να μοιραστούν μερικά από τα κέρδη τους με το πόπολο, ώστε να μειώσουν κάπως τις γκρίνιες για τις μεγαλύτερες ανισότητες οποιασδήποτε ανεπτυγμένης οικονομίας.
Ακούς δασκάλους να λένε ότι θα πάνε με το ζόρι στη δουλειά, γιατί φοβούνται ότι θα χάσουν την ασφάλισή τους, ανθρώπους της διπλανής πόρτας να ρωτάνε πότε έχει κάποια συγκέντρωση, ενώ ήδη φυτρώνουν καταλήψεις σε όλη την επικράτεια, αφού το ζήτημα με τα ενοίκια και τις εξώσεις έχει πάρει δραματικές διαστάσεις και στο άλλο άκρο στην …Δημοκρατική Νεβάδα ο κυβερνήτης της σκέφτεται να περάσει διάταγμα που θα δίνει το δικαίωμα σε εταιρείες τεχνολογίας να φτιάξουν τις δικές τους πόλεις-κράτη. Γιούπι.
Είναι φανερό για το πού οδεύουν τα πράγματα.
Και έτσι όπως σκέφτονται εκεί στη Wall Street, μάλλον είναι δεδομένη πλέον μια …επανάσταση.
Γιατί όποιος πάει για τα πολλά, χάνει και τα λίγα. Ή στο τέλος τα παίρνει όλα.
Η Αμερική δείχνει να μην μπορεί να ξεφύγει, σε κάθε περίπτωση, το αναπόφευκτο ραντεβού της με την Ιστορία.
Με εκτίμηση,
Άρης
Υ.Γ.1 Το λέω για άλλη μια φορά, πως ξέρω, ότι όλα αυτά μοιάζουν …αμερικάνικα, αλλά δεν μπορείτε να φανταστείτε τι συμβαίνει τους τελευταίους μήνες. Άργησα λίγο να δω τη γενικότερη εικόνα -μόνο όταν είσαι στους δρόμους τη βλέπεις-, αφού επέστρεψα στη χώρα πολύ απογοητευμένος και ηττημένος και δεν είχα διάθεση για αγώνες και άλλες τέτοιες αηδίες. Νόμιζα ο βλάκας ότι οι Αμερικάνοι είναι σαν τους Έλληνες, γιατί τα βλέπεις κάπως αλλιώς όταν είσαι παιδί και διαφορετικά σχεδόν 15 χρόνια μετά. Δεν ξέρω, είναι πολλή βιαστική η εκτίμηση ότι οι ΗΠΑ θα μπούνε πρώτες στον σοσιαλισμό -αν μπει και καμία χώρα κάποτε- πάντως είναι μια κοινωνία που εγκυμονεί. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και ακούω άλλους που λένε ότι ο τελευταίος τους χρόνος ήταν βαρετός και δεν ξέρω τι να πω. Εδώ δεν βαρέθηκα ούτε μια μέρα. Πάντα κάτι κινείται. Ακόμα και μέσα σε μια πανδημία που κοντεύει να σκοτώσει μισό εκατομμύριο συνανθρώπους μας.
Υ.Γ.2 Επίσης, ένας βασικός λόγος που δεν θέλω να γράφω κάποια πράγματα είναι επειδή αμφιβάλλω κατά πόσο τα καταλαβαίνει όποιος τα διαβάζει. Δεν το λέω επικριτικά, αλλά δεν απευθύνονται όλα σε όλους. Παρ’ όλα αυτά, έστω και αν το διαβάσουν μόνο 2-3 εκατομμύρια αναγνώστες του blog, καμιά φορά αρκεί. Το MeToo, κατ’ αρχάς, δεν ήταν μια μήτρα. Δεν ήταν η αφετηρία. Το MeToo ξέσπασε γιατί ήδη στους δρόμους -και μέσα στην αμερικανική κοινωνία- είχαν τεθεί και θέτονται όλα αυτά τα ζητήματα. Το MeToo δεν ξεκίνησε τις συζητήσεις αυτές. Είναι απότοκο αυτών των συζητήσεων. Και επειδή οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι ανεξάρτητες και αυτόνομες από το κοινωνικό πλαίσιο, αλλά άρρηκτα συνδεδεμένες μ’ αυτό, πριν ξεσπάσει το MeToo, στις ΗΠΑ είχαν αρχίσει να ακούγονται ακόμα περισσότερο, με τα χρόνια, οι φωνές των μαύρων και Λατίνων γυναικών, οι ομοφυλόφιλοι, οι διεμφυλικοί και όποια γυναικεία -ή μη- φωνή ανήκει περισσότερο στην σφαίρα των εξουσιαζόμενων -δηλαδή των καταπιεσμένων- παρά των εξουσιαστών, και αυτό είναι κάτι που, ούτως ή άλλως, συμβαίνει τα τελευταία χρόνια και θα συνεχίσει να συμβαίνει για πολλούς και διάφορους λόγους. Είχε ανοίξει και έχει ανοίξει ένας τεράστιος διάλογος σε μια κοινωνία που ακροβατεί σήμερα ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό, γιατί άνοιξε συζητήσεις για τα πάντα, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό σε κοινωνίες που ακόμα δεν έχουν καταλήξει αν κολλάει κανείς μια ιογενή ασθένεια απ’ το κουταλάκι. Το MeToo αποτελεί μια -ελλείψει καλύτερης λέξης- κινηματική δράση που εντάσσεται σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο αγώνων κατά των κοινωνικών ανισοτήτων. Μια ακόμα απόδειξη ότι πίσω από τη λάμψη και τη γοητεία του χρυσού, κρύβεται μια άβυσσος ανθρώπινων βασανιστηρίων. Δεν σας φαίνεται περίεργο που αμβλώσεις, σεξoυαλική παρενόχληση, βιασμoί, πατριαρχία -τι πιο πατριαρχικό από τις θρησκείες- και η φυλετική ισότητα σκοντάφτουν συνέχεια πάνω στις επιταγές της εποχής και της εξουσίας; Η εξουσία δεν φαίνεται να θέλει τη γυναίκα για τίποτε άλλο παρά να γεννάει εργάτες, στρατιώτες, πιστούληδες και δούλους-καταναλωτές. Σκεφτείτε λίγο, πριν πείτε οτιδήποτε, αν τα θέτετε όλα αυτά τα ζητήματα, ως τοπική κοινωνία. Αν εστιάσατε απλά σε ένα, χωρίς σκοπό να αγγίξετε τα υπόλοιπα, τότε ποιο το νόημα; Γιατί ωραία όλα αυτά για τις ποινές στους δράστες σεξoυαλικών εγκλημάτων, που είναι αυτονόητες και θεσμοθετημένες -έστω και αν κάποιοι αφήνουν να εννοηθούν ότι οι νόμοι δεν τους αφορούν- αλλά μια κοινωνία που θα εγκλωβιστεί και θα περιοριστεί γύρω από τα δικαστήρια, απλά θα βαρεθεί να κυνηγάει βιαστές και σεξιστέs. Αυτή είναι μια κοινωνία που προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της πως ξεπέρασε τον Μεσαίωνα. Δεν τον ξεπέρασε. Η ερώτηση σ’ όλα αυτά είναι μια και μοναδική. Τι δίνει το δικαίωμα σε έναν άνθρωπο -ανεξαιρέτως φύλου- να ασκεί ισχύ πάνω σε έναν άλλον; Και κάνοντας αυτή την ερώτηση καταλήγεις στο συμπέρασμα «γιατί μπορεί». Γιατί η ίδια η κοινωνία του παρέχει αυτή τη δυνατότητα, εκτός αν πιστεύουμε ότι όλα αυτά πηγάζουν από το …προπατορικό αμάρτημα. Αν κάπου θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, όλο αυτό έχει να κάνει με την επιβολή του ισχυρού προς τον αδύναμο, πέραν των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών που μπορεί να παίρνει ο έχων εξουσία στις μέρες μας, αλλά τουλάχιστον μερικοί εδώ προσπαθούμε να μην κάνουμε το μεγάλο λάθος να περιοριστούμε σ’ αυτά τα χαρακτηριστικά. Αυτό, άλλωστε, επισήμανε και η Σιμόν ντε Μποβουάρ, όταν είπε πως «το νόημα δεν είναι οι γυναίκες να αναλάβουν την εξουσία από τους άντρες, αλλά να την καταργήσουν», αν και δύσκολα οι γυναίκες θα τα έκαναν τόσο μαντάρα όσο οι άντρες. Αλλά και πάλι, η εξουσία διαφθείρει. Η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα. Και επειδή όλα μοιάζουν να καταλήγουν, ως δια μαγείας, στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο -που αν αγκυλώνει, δεν φταίω, αλλά σε περίπτωση που δεν το ξέρετε τα κινήματα είναι αυτά που πέτυχαν να δώσουν αυτά τα λιγοστά δικαιώματα στις γυναίκες, δεν τους παρασχέθηκαν, οπότε όλα εκεί καταλήγουν-, και αυτό είναι που έχει οδηγήσει πάρα πολλούς ανθρώπους στις ΗΠΑ να αγωνίζονται για μια καλύτερη κοινωνία. Μια άλλη κοινωνία. Έπρεπε να θεωρείται κάπως αυτονόητο -το αυτονόητο (sic)- ότι ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει με το σώμα του, και να μην έχει κανένα δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει στο σώμα ενός άλλου ανθρώπου, αλλά μπλέξαμε με όλους εκείνους τους «φωστήρες» που λένε ότι όλα αγοράζονται και όλα πουλιούνται. Παίρνει και κάποια ταξικά χαρακτηριστικά όλο αυτό, εκτός αν πιστεύετε, εντέλει, ότι μπορείτε να το λύσετε χωρίς να τα βάλετε με το σύστημα, οπότε να μας το πείτε και εμάς να μην παιδευόμαστε. Ή μήπως ούτε θέμα κουλτούρας είναι; Τι είναι τότε; Καιρικό φαινόμενο; Την απελπισία να ζεις στο περιθώριο δεν εκμεταλλεύονται όλοι αυτοί; Και την αδυναμία του θύματος να αμυνθεί; Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που είπα ότι στην Ελλάδα ακόμα και το MeToo έγινε ένα μπάχαλο. Όχι τόσο επειδή δεν κατηγορούνται τα πιο υψηλά πρόσωπα, τα αφεντικά, οι προϊστάμενοι, οι χρηματοδότες, αλλά επειδή έχει περιοριστεί ο κοινωνικός …διάλογος στο ποιος το έκανε και όχι στο γιατί συμβαίνει. Αντί να ανοίξει ένας σοβαρός διάλογος, όλο αυτό μετατράπηκε σε κουτσομπολιό. Ποιος είπε τι, για ποιον. Με μια αόριστη και κενή καταδίκη της βίας κατά των γυναικών και της αρρενωπότητας, λες και δεν το ξέρουμε ότι πλανάται ένα πρότυπο στον αέρα για το πώς φαντάζονται πολλοί άντρες το «τέλειο» αρσενικό. Και αν κάποιοι πιστεύετε ότι η Ελλάδα μόλις έγινε λιγότερο πατριαρχική, πραγματικά δεν έχω κάτι άλλο να πω. Γιατί, είναι πολύ γελοίο να βγαίνει υπουργός που στήριζε παιδεραστέs-φίλους στο κόμμα του, να κάνει δηλώσεις υπέρ των κακοποιημένων γυναικών και να μην του την πέφτει σχεδόν κανένας. Ούτε καν σε μια κυρία που βρίσκεται στην προεδρία συλλόγου κατά της βίας απέναντι στις γυναίκες, και η οποία λίγο-πολύ αναρωτιόταν, πριν λίγες μέρες, τι δουλειά έχει μια γυναίκα μόνη της στο δωμάτιο ενός άντρα. Σιγά μην την θυμάται κανένας τώρα. Μην ξεχνάτε, επίσης, ότι τα περισσότερα περιστατικά βίας κατά των γυναικών αφορούν τον οικογενειακό τους κύκλο, άρα δεν είναι μονάχα ζήτημα ενός εργασιακού χώρου ή μήπως το πρόβλημα είναι να μην λαμβάνει χώρα η κακοποίηση σε χώρους «ιερούς»; Στην παρούσα φάση, δεν ξέρω αν η ελληνική κοινωνία μπορεί να το διαχειριστεί όλο αυτό. Μέχρι τώρα δείχνει ότι δεν μπορεί. Διακρίνει κανείς πολλή αφέλεια και όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οικονομία σκέψεων σε ένα ζήτημα που είναι πολυπλοκότερο μιας ποινικής δίωξης. Δηλαδή, τρέφει τρομερές αυταπάτες όποιος νομίζει ότι είναι μια απλή υπόθεση και ότι μπορεί να το αντιμετωπίσει σαν άλλο ένα θέμα της επικαιρότητας. Δεν είναι συνέντευξη, μικρή ιστορία, selfie, ένα απογευματάκι για καφέ ή ένα τηλεοπτικό παράθυρο. Είναι ένας διαρκής αγώνας που μαντέψτε πού δίνεται. Ναι, εκεί. Μονάχα για εμπόριο ηθικής ανοίγουν αυτά τα ζητήματα; Το κυριότερο, αν όλο αυτό δεν συνοδευτεί με ποιοτικές αναβαθμίσεις, στην ίδια την κοινωνική ζωή του τόπου, δεν αλλάξει δηλαδή την ποιότητα ζωής των γυναικών προς το καλύτερο, τι νόημα θα έχει; Είναι πολύ σημαντικό που έσπασε η σιωπή, που ακούστηκε το πρώτο «φτάνει, ως εδώ», αλλά αν μείνετε σ’ αυτό -απλά να περάσετε λίγα ζευγάρια χειροπέδες- τότε θα περάσει και θα ξεχαστεί, όπως τόσα άλλα, και θα το διαδεχθεί κάποιο άλλο ιδανικό θέμα για κουτσομπολιό, ενώ δεν θα έχει αλλάξει και κάτι ουσιαστικά. Ως γνωστόν, δεν μπορείς να λύσεις τίποτα προτού το αντιμετωπίσεις. Είστε σίγουροι, δηλαδή, ότι το αντιμετωπίζετε;
ΥΓ3. Όσον αφορά τον χώρο του θεάματος, που δεν είναι ο χώρος μου, να πω μόνο ότι όλα αυτά τα κινήματα αλλάζουν σε κάποιο βαθμό το επίπεδο του σινεμά και του θεάτρου. Το Morning Show, για παράδειγμα -προσωπικά νομίζω χειρίστηκε περίτεχνα αυτό το δύσκολο θέμα και νομίζω αξίζει να το δείτε- το πιθανότερο είναι ότι δεν θα υπήρχε χωρίς το MeToo. Δεν χρειάζεται να αναφέρω και άλλα σχετικά παραδείγματα, ακόμα και εκείνα που πηγάζουν από άλλες κινηματικές δράσεις. Η τέχνη στην Ελλάδα θα ακολουθήσει αυτή την τάση; Ή όλο αυτό είναι απλά υποκριτική; Απλά μια αλλαγή προσώπων; Αρκετά, νομίζω είπα, οπότε προτιμώ καλύτερα να κλείσω με μια σκηνή από μια υπέροχη ταινία που κυκλοφόρησε την ίδια περίοδο και άγγιξε αρκετά ζητήματα γύρω από τη σεξουαλική κακοποίηση, στο κάτω-κάτω το MeToo -και όχι μόνο- αναζωπύρωσε και μια συγκεκριμένη συζήτηση γύρω από τον κλήρο.
(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Αν και δεν νιώθει κανείς. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.