Κλαψομουνίαση

Όταν στις αρχές του περασμένου Ιουνίου βρέθηκα σε ένα νησί του Αιγαίου, τα κορίτσια -στο μέρος που έμενα- παρατήρησαν πως δεν μιλούσα, δεν γελούσα και δεν τραγουδούσα, όπως τα προηγούμενα χρόνια· βέβαια, τα κορίτσια, στην διάρκεια του lockdown ήταν στο νησί.

Δεν είπα τίποτα. Όταν μετά από καμιά δεκαριά μέρες άρχισαν να εμφανίζονται κάποιοι λίγοι ταξιδιώτες από την Αθήνα, κατάλαβαν.

Ήταν τόσο άσχημη η εμπειρία του lockdown της περασμένης άνοιξης στην Αθήνα, που από το περασμένο καλοκαίρι σκεφτόμουν πού θα περάσω τον φετινό χειμώνα.

Έφυγα από την Αθήνα είκοσι μέρες πριν το νέο lockdown -όταν η κυβέρνηση διαβεβαίωνε τους πολίτες πως δεν θα γίνει lockdown γιατί δεν το αντέχει η οικονομία της χώρας- και βέβαια δεν το μετάνιωσα.

Δεν έχει καμία σχέση το lockdown σε ένα νησί με το lockdown στην Αθήνα ή στην Θεσσαλονίκη.

Όλους αυτούς τους μήνες δεν έχω αισθανθεί δυσφορία ούτε μια φορά.

Αισθάνομαι κάπως περίεργα, όταν μιλάω με φίλους που είναι στην Αθήνα αλλά μου περνάει γρήγορα.

Είναι ωραίο να βλέπεις τα πράγματα από απόσταση, μακριά από την πολλή συνάφεια του κόσμου, μακριά από τις πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Πάντα είναι ωραίο αυτό, τώρα είναι ακόμα περισσότερο.

Καθώς παρακολουθώ τα social media, λόγω της δουλειάς μου, δεν είναι δύσκολο να καταλάβω πως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τα νεύρα τους.

Πάντα είναι νευριασμένοι και επιθετικοί οι περισσότεροι άνθρωποι στα social media -παίζει πολλή μοναξιά στον κόσμο- αλλά τώρα μοιάζουν να είναι για τον γιατρό.

Αν εσύ είσαι ήρεμος και γαλήνιος, δεν μπορείς να συντονιστείς με τους εκνευρισμένους.

Αλλιώς είναι να μπαίνεις στα social media από την ποντικοπαγίδα της Αθήνας, και αλλιώς έχοντας μπροστά σου την θάλασσα. Από την θάλασσα, όλα αυτά σου φαίνονται αστεία.

Αυτά δεν τα γράφω για να ζηλέψουν κάποιοι -άλλωστε, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες είναι στα νησιά- αλλά, σαν πρόλογο, για μερικές σκέψεις που έκανα κοιτώντας το πέλαγο.

Για να μην χάνουμε χρόνο, έχω καταλήξει στο ότι οι περισσότεροι Έλληνες πάσχουν από κλαψομουνίαση. Κλαψομούνηδες και κλαψομούνες.

Οι Έλληνες δεν θέλουν να αλλάξει απολύτως τίποτα.

Θέλουν να είναι αδικημένες και παρεξηγημένες μεγαλοφυΐες.

Στην Ελλάδα, βλέπεις ανθρώπους 60 χρονών να σου λένε πως δεν τους αγαπούσε η μαμά τους ή ότι τους έδερνε ο μπαμπάς τους, και αυτό καθόρισε τη ζωή τους.

Εννοείται πως όλοι οι κλαψομούνηδες έχουν πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Αλλά τους αδίκησε το σύστημα.

Πρέπει να φταίει -σε αυτό- πολύ το σχολείο και όλο αυτό το ελληνικό μεγαλείο, η υπεροχή των Ελλήνων και η μοναδικότητα του έθνους.

Αλλά δεν φταίει μόνο το σχολείο. Κάποια στιγμή μεγαλώνεις και μπορείς να πεις “τι μ@λακίες είναι αυτές;”. Αλλά δεν το λες. Κουρνιάζεις μέσα στις μ@λακίες”.

Το ίδιο γίνεται και με τους γονείς σου. Κάποια στιγμή τους κοιτάς, λες “αυτή είναι η μάνα μου, αυτός είναι ο πατέρας μου” και πας παρακάτω. Αλλά δεν το λες. Για να είσαι εσύ αθώος, οι γονείς σου πρέπει να είναι αιώνια ένοχοι.

Ο κλαψομούνης θέλει να διαδηλώσει αλλά δεν τον αφήνει η αστυνομία. Θέλει άδεια από την αστυνομία ο κλαψομούνης για να διαδηλώσει. Ο κλαψομούνης δεν θα είχε βγει ποτέ από τη σπηλιά. Γιατί θα περίμενε να πάρει άδεια.

Εννοείται πως ο κλαψομούνης νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του -ποτέ για το κοινό καλό- και θέλει οι άλλοι να κάνουν τα πάντα.

Ακόμα κι αν σκοτώνουν έναν άνθρωπο με κλωτσιές μπροστά στα μάτια του -ξέρετε σε ποιον άνθρωπο αναφέρομαι-, ο κλαψομούνης θέλει να αντιδράσουν οι άλλοι. Κι επειδή είναι όλοι κλαψομούνηδες, δεν αντιδράει κανείς.

Ο κλαψομούνης είναι ικανός να είναι παρών όταν σκοτώνουν έναν άνθρωπο με κλωτσιές, να μην κάνει τίποτα, και μετά να πάει στο σπίτι του, να ανεβάσει το βίντεο από την δολοφονία και να γράφει σχόλια στα social media κατά αυτών που δεν αντέδρασαν, λέγοντας πως έχει χαθεί η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη.

Ο κλαψομούνης βλέπει να δέχεται επίθεση μια γυναίκα και δεν παίρνει θέση, για να μην κινδυνέψει η θέση του. Αλλά δεν φταίει αυτός που δεν παίρνει θέση, φταίει κάποιος άλλος αόρατος.

Βέβαια, και η κλαψομούνα δεν θα πάρει θέση, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Πού να μπλέκεις τώρα;

Και φυσικά, ο κλαψομούνης και η κλαψομούνα θα παίζουν μια ζωή τα θύματα.

Τρομερή η θυματοποίηση στην Ελλάδα. Οι πάντες είναι θύματα των άλλων.

Άνθρωποι παραμένουν για δεκαετίες σε κακοποιητικές σχέσεις ή δουλειές αλλά δεν τους περνάει από το μυαλό πως μπορεί και να το γουστάρουν. Όχι, είναι θύματα.

Το βιβλίο του Πασκάλ Μπρυκνέρ, “Ο πειρασμός της αθωότητας” είναι το μόνο βιβλίο που θα έπρεπε να διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία.

Τι γράφει ο Μπρυκνέρ; Να μια ιδέα, από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

“Είναι πολύ δύσκολο να είσαι ελεύθερος, κύριος και δημιουργός του πεπρωμένου σου. Η υπευθυνότητα είναι ένα αβάσταχτο φορτίο μας μας αλυσοδένει με τις συνέπειες των πράξεών μας. Πώς να απολαύσουμε την ανεξαρτησία μας αποφεύγοντας τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται; Είτε υιοθετώντας την αμεριμνησία και τον εγωισμό του παιδιού είτε φορώντας το μανδύα του θύματος.

Ο παιδισμός και η θυματοποίηση είναι οι δύο μεγάλες ασθένειες του σύγχρονου ατόμου, μας λέει ο συγγραφέας της Μελαγχολικής Δημοκρατίας σε αυτήν την εκπληκτική μελέτη του πάνω στην ψυχολογική, οικογενειακή, ερωτική, κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της τόσο ταραγμένης εποχής μας.

Κατά τον Μπρυκνέρ, το παιδί και το θύμα εκπροσωπούν στα μάτια μας την κατεξοχήν αθωότητα – είναι απαλλαγμένα από κάθε ευθύνη. Και, μες στην παραζάλη μας, η πιο βολική διέξοδος είναι να καταφύγουμε σε αυτήν.

Όμως, αν θέλουμε πράγματι να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, πρέπει να αποφύγουμε τις εύκολες λύσεις, να οπλιστούμε με τη σοφία της καρδιάς και του νου. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αντισταθούμε τον πειρασμό της αθωότητας.”

Μικροαστισμός, υποκρισία και κλαψομουνίαση.

Αυτή είναι η σύγχρονη Ελλάδα.

Μια χώρα μέσα στο μελό και στην κλάψα.

Και, βέβαια, κανείς δεν έχει την παραμικρή ευθύνη. Για τίποτα. Όλοι αδικημένοι και παραπλανημένοι. Από τους …άλλους.

(Να, αυτά ήθελα να γράψω. Έτσι, για να περάσει η ώρα. Τώρα θα ψήσω κάστανα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.