Το πρόβλημα πάντα ήταν οι πολίτες, ποτέ το πολίτευμα

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του blog, γεια σας.
Σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσε πριν λίγες ημέρες το περιοδικό “The Economist”, έχουν περιοριστεί οι δημοκρατικές ελευθερίες κατά 70% -σε παγκόσμιο επίπεδο- το 2020, λόγω των μέτρων που επιβλήθηκαν για την αντιμετώπιση της COVID-19.

Η χώρα μας βρίσκεται στην 37η θέση πιο κάτω από την Μποτσουάνα (33η) και λίγο πάνω από την Μαλαισία και την Κολομβία!

Μάλιστα, αναφέρεται ως «flawed democracies» («ελαττωματικές δημοκρατίες»).

Λογικό, αφού η πρόληψη του κράτους για να μην μεταδίδουν οι πολίτες τον ιό, είναι μισό μηνιάτικο πρόστιμο και αρκετές φορές σάπισμα στο ξύλο από τα όργανα της τάξεως.

Αυτό για το Economist, μάλλον, δεν είναι αντιμετώπιση πανδημίας.

Η γειτονική Ιταλία φιγουράρει στην 29η θέση, ενώ η Γαλλία(24η),μια θέση πάνω από τις ΗΠΑ.

Στις πρώτες θέσεις βρίσκονται οι σκανδιναβικές χώρες και ο Καναδάς.

Η ερευνητική ομάδα του βρετανικού περιοδικού τονίζει πως το φαινόμενο είναι παγκόσμιο και ιδιαίτερα αυξημένο σε χώρες της Αφρικής ή της Μέσης Ανατολής με αυταρχικά καθεστώτα.

Υπογραμμίζει όμως ότι το πιο αξιοσημείωτο είναι ο περιορισμός των ελευθεριών στις λεγόμενες προηγμένες δημοκρατίες.

Αν ρίξουμε μια μάτια στα πρόσφατα γεγονότα που συμβαίνουν στην γειτονική Ιταλία με τον πραξικοπηματικό διορισμό του Μάριο Ντράγκι ως πρωθυπουργού σε συνδυασμό με τα πεπραγμένα του πρώην διευθυντή της ΕΚΤ το καλοκαίρι του 2015 στη χώρα μας -την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλιου- όταν ξεκάθαρα, για να παράξει πολιτικό αποτέλεσμα, επέβαλε capital controls στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα-, ενώ το καταστατικό της ευρωπαϊκής τράπεζας υποχρεώνει τον διευθυντή της να παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις με ουδέτερη στάση· καταλαβαίνουμε ποια θα είναι η συνέχεια στην γειτονική Ιταλία.

Μία χώρα που θρηνεί περισσότερους από 80.000 νεκρούς.

Τόσο πολύ νοιάζονται για τις ζωές σας.

Στις προηγμένες δημοκρατίες του δυτικού κόσμου, οι πολίτες μέχρι την έναρξη της πανδημίας ζούσαν με την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας.

Η Ευρωπαϊκή ένωση -που μόνο ένωση δεν είναι- πλάσαρε στους πολίτες της, μέσω των εκλογών, εθνικών και ευρωεκλογών, πως εκείνοι αποφασίζουν «δημοκρατικά» για τις τύχες των χωρών τους.

Όσο τα αποτελέσματα, μέσω μιας τεράστιας προπαγάνδας από τα ΜΜΕ, συμβάδιζαν με τις απαιτήσεις των τραπεζιτών και των κάθε λογής μαφιόζων τεχνοκρατών φιλελέδων, τότε όλα καλά.

Όταν κάτι στράβωνε στη «δημοκρατική» διαδικασία, τότε αναλάμβανε η μαφία και τα συνεχή εκβιαστικά αδιέξοδα σε ατελείωτα, παράνομα Eurogroup, χωρίς καμία διαφάνεια και άνευ νομικής κάλυψης για καμία από τις χώρες της ευρωζώνης, πλην Γερμανίας.

Τα παραδείγματα πολλά.

Με γνωστότερα τα δύο πραξικοπήματα στην Ελλάδα (Παπαδήμος, Δημοψήφισμα), άλλα δυο στην Ιταλία (Μόντι, Ντράγκι).

Τον εκβιασμό της Ιρλανδίας το 2014, όταν η ΕΚΤ απείλησε ευθέως την κυβέρνηση πως θα πετάξει την χώρα εκτός ευρωζώνης, εάν δεν αναλάμβανε το κράτος της γελοίες εγγυήσεις των τραπεζών ύψους 64 δις ευρώ, αλλά και τα capital control στην Κύπρο το 2013.

Αρκετά μέσα σε μια δεκαετία ε;

Φυσικά, για όλα τα παραπάνω, οι αντιδράσεις των πολιτών ήταν από ελάχιστες έως μηδαμινές.

Θυμηθείτε την συγκέντρωση στο Σύνταγμα δύο μέρες πριν το ελληνικό δημοψήφισμα και τις αντιδράσεις λίγες μέρες αργότερα, όταν ο Αλέξης Τσίπρας γινόταν ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας της νεότερης ιστορίας.

Ωστόσο, κατά την γνώμη μου, στις χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, οι πολίτες, έστω και σε ομάδες ή κινήματα, έχουν αντιδράσει δημοκρατικά και αρκετές φορές ανατρεπτικά.

Ίσως η εξαθλίωση και ο αυταρχισμός σε βαθμό παράνοιας να παίζουν το ρόλο τους, δεν ξέρω.

Μπορεί και το ένστικτο της επιβίωσης.

Τα πρόσφατα γεγονότα στη Χιλή, μας δείχνουν πως, αν οι πολίτες θέλουν, μπορούν να διεκδικήσουν ακόμη και νέο Σύνταγμα.

Βάζοντας τον πήχη ακόμη ψηλότερα.

Παλαιότερα, τα παραδείγματα των Ζαπατίστας ή των Τουπαμάρος -όσοι θέλουν ας δούνε την «κατάσταση πολιορκίας» του κ. Κώστα Γαβρά υπάρχει στο YouTube-, της Ουρουγουάης την δεκαετία το ’60, μας δείχνουν πως οι Πολίτες, ακόμη και αν είναι λίγοι μπορούν να ξεκινήσουν πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες.

Στη χώρα μας φαντάζομαι θα καταλαβαίνετε πως ελάχιστοι ήταν εκείνοι που πίστεψαν πως θα ανατρέψουν την χούντα το 1973. Και σίγουρα ήταν αυτοί που σήμερα δεν αυτοδιαφημίζονται ως επαναστάτες του Πολυτεχνείου.

Ακόμη και στο προχθεσινό βίντεο της κ. Λυδίας Βύρλα -με τον αναίτιο ξυλοδαρμό από συμμορία ορκ, υποψήφιου διδάκτορα του πανεπιστημίου, επειδή είχε κοτσίδα- που πόσταρες πιτσιρίκο,βλέπουμε την απάθεια με την οποία αντιμετωπίζει ο κόσμος την βία -αλλά την καταδικάζει με θυμωμένες φατσούλες στο Facebook- και την κατάργηση των δημοκρατικών του δικαιωμάτων.
Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Εγώ, μια φορά, γυναίκα άκουσα να τα χώνει στους μπάτσους.

Όπως γυναίκα τα έχωνε και στο βίντεο με τον ξυλοδαρμό του Ορέστη Καττή στις 17 Νοέμβρη στα Σεπόλια.

Όχι, το λέω απλά επειδή ζούμε στη χώρα της επαναστατικής αντρίλας και της παλικαριάς.

Το πρόβλημα πάντα ήταν οι πολίτες.

Ποτέ δεν ήταν το πολίτευμα.

Καμία ψευτοδημοκρατία, καμία δικτατορία και καμία βασιλεία δεν μπορεί να επιβληθεί σε πραγματικά ελεύθερους πολίτες.

Πουθενά στην παγκόσμια ιστορία.

Όσο θα ζούμε προσκυνημένοι με την ψευδαίσθηση της «δημοκρατίας»,των «ενώσεων των λαών» και κάθε λογής παπαριάς που μας σερβίρουν, τόσο θα μας συμβαίνουν πράγματα, νομίζοντας ότι δεν μας συμβαίνουν, μέχρι να έρθουν στην πόρτα μας.

Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο και ο πήχης πρέπει να ανεβεί πολύ ψηλά, για να πετύχει η ανθρωπότητα τα αυτονόητα.

Θυμάστε την επίθεση με κομφετί στον Μάριο Ντράγκι;

Φοβούνται και την σκιά τους.

Ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στην ζωή μου, μου είχε πει κάποτε:

«Αν θέλεις να αγοράσεις το καλύτερο άλογο που υπάρχει σε μια φάρμα, τότε η προσφορά σου πρέπει να είναι για να αγοράσεις ολόκληρη την φάρμα.»

Την αγάπη μου από Ιωάννινα.

Τ.Τ.Π.

Υ.Γ.Η φωτό είναι από το παραλίμνιο στα Γιάννινα, την στιγμή που επιβάλλεται πρόστιμο για μάσκες στο πέτρινο ζευγαράκι.

(Αγαπητέ φίλε, όπως τα γράφετε. Πάντα οι πολίτες είναι το πρόβλημα. Αυτό, ειδικά στην Ελλάδα, δεν είναι και πολύ δύσκολο να το αντιληφθεί κάποιος. Αρκεί να ρίξει μια ματιά γύρω του. Έχω γράψει δεκάδες φορές τα τελευταία χρόνια πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Δεν θέλουν. Δεν θέλουν! Θέλουν να έχουν πάντα κάποιον να τους λέει τι να κάνουν. Θλιβερό αλλά έτσι είναι. Όταν αποδέχτηκα πως αυτό συμβαίνει -ήταν δύσκολο να το αποδεχτώ, μου πήρε χρόνια- βρήκα την υγειά μου. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.