Χαμογελάστε λίγο, όλοι θα πεθάνουμε στο τέλος
Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι δεν είμαι στην Αθήνα -ώστε να έχω λαλήσει από την κλεισούρα- αλλά σε ένα νησί μέσα στο πράσινο και πάνω στην θάλασσα, αλλά η υπόθεση με τις καταγγελίες στο θέατρο, μου προκαλεί κάθε μέρα και περισσότερα, γέλια.
Για να μην παρεξηγηθώ -που θα παρεξηγηθώ ούτως ή άλλως-, δεν γελάω με τα πρόσωπα που κάνουν τις καταγγελίες αλλά με όλο αυτό που συμβαίνει με τα …πρωινάδικα και τα social media.
Να σας πω μερικά παραδείγματα:
Υπάρχουν πολλές κυρίες που λένε και γράφουν “Σκασμός οι άνδρες! Τώρα μιλάνε οι γυναίκες!”.
ΟΚ, σωστό. Σκάμε.
Αλλά μετά οι ίδιες κυρίες λένε “Οι άνδρες που δεν μιλάνε τώρα είναι ύποπτοι πως έχουν διαπράξει σεξoυαλική κακοποίηση!”.
Κάτσε, με μπέρδεψες.
Να μιλάμε οι άνδρες ή να μη μιλάμε; Να σχολιάζουμε ή να μη σχολιάζουμε; Αποφάσισε. Δεν γίνεται να είμαστε ένοχοι επειδή απλά υπάρχουμε.
Γιατί, όπως μου είπε μια φίλη ηθοποιός στο τηλέφωνο, “όπως πάνε τα πράγματα, σε λίγο στην Ελλάδα θα είναι έγκλημα να έχεις αρxίδια”.
Άλλωστε, αν έχω καταλάβει καλά, η διαδικτυακή μάζα -μαζί με κάποιους αφιονισμένους δημοσιογράφους- έχει αποφασίσει πως οι πραγματικά μεγάλοι ηθοποιοί και οι πολύ καλοί άνθρωποι δεν έχουν ορμές. Είναι ευνούχοι. Ή ανίκανοι.
Αλλά, για μισό λεπτό. Γιατί να μη μιλάνε οι άνδρες;
Αν δεν κάνω λάθος, μετά την καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου, οι μόνοι άλλοι βιασμoί που έχουν καταγγελθεί είναι όλοι από άνδρες. Tell me I’m wrong.
Δηλαδή, ένας άνδρας επιτρέπεται να μιλάει μόνο αν τον έχουν κακοποιήσει σεξoυαλικά; Ή μήπως ούτε αυτός δεν κάνει να μιλάει; Να μας ενημερώνετε.
Πάντως, θέλω να καταγγείλω πως το hashtag #ΔενΕίστεΜόνες είναι σeξιστικό σε βάρος των ανδρών που έχουν υποστεί σεξoυαλική κακοποίηση. Είναι σαν αυτοί οι άνδρες να θεωρούνται γυναίκες. Αισχρό. Δεν είναι γυναίκες, είναι άνδρες.
Από την άλλη, είναι λογικό οι περισσότερες σεξoυαλικές κακοποιήσεις στο θέατρο να είναι σε βάρος ανδρών.
Γιατί;
Μα επειδή το θέατρο είναι και λίγο γκέι κλαμπ.
Το θέατρο είναι γκέι κλαμπ γιατί η κοινωνία δεν ήταν πάντα τόσο ανεκτική όσο σήμερα απέναντι στους ομοφυλόφιλους, οπότε κάπου έπρεπε να εκφραστούν σεξoυαλικά και οι ομοφυλόφιλοι. Και βρήκαν -μεταξύ άλλων- καταφύγιο στο θέατρο. Όποιος επισκεπτόταν οίκους ανoχής στο παρελθόν -σήμερα δεν ξέρω τι γίνεται- θα θυμάται πως υπήρχε πάντα εκεί, ως εργαζόμενος, και ένας ομοφυλόφιλος. Κάπου έπρεπε να μπορεί να εκφράσει τη σεξoυαλικότητά του και αυτός ο άνθρωπος, και έστω να μπορεί να δει το αντικείμενο του πόθου του.
Είναι το ίδιο με την Εκκλησία, ιδιαίτερα την Καθολική Εκκλησία. Η Καθολική Εκκλησία έγινε γκέι κλαμπ. Γιατί εκεί μπορούσαν οι ομοφυλόφιλοι άνδρες να μαζευτούν, να εκφραστούν σεξoυαλικά και να μην τους ρωτάει κανείς “γιατί δεν παντρεύεσαι;”. Τώρα που δεν είναι θέμα να είναι κάποιος γκέι, κοντεύει να ξεμείνει η Καθολική Εκκλησία από παπάδες.
Και βέβαια, έσκασε και η παιδεραστί@ στις καταγγελίες στην Ελλάδα.
Και ξαφνικά, σιωπή. Θα το καταλάβατε όλοι, νομίζω.
Ε, είναι κοινό μυστικό πως το συγκεκριμένο σπορ είναι πολύ διαδεδομένο στους κύκλους της μεγαλοαστικής τάξης, οπότε κάνει τζιζ.
Πάντως, θα πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη που στηρίζει τους π@ιδεραστές γιατί η π@ιδεραστία είναι μέρος της αρχαίας μας παράδοσης και κληρονομιάς, και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μας το πάρουν κι αυτό οι άλλοι.
Από την άλλη, είναι όλοι πάρα πολύ σκασμένοι που υπάρχουν κακοί άνθρωποι που ψωνίζουν ανήλικους μετανάστες από τις πλατείες -και νοιάζονται πάρα πολύ για αυτά τα παιδιά-, αλλά είναι και οι ίδιοι που δεν θέλουν μετανάστες στην Ελλάδα, ενώ κάποιοι επιτέθηκαν σε ανήλικους μετανάστες και πρόσφυγες που βρίσκονταν σε δομές φιλοξενίας.
Γενικά, δεν βγάζεις άκρη στην Ελλάδα. Ποτέ. Και με τίποτα.
Πάντως, είναι πολύ θετικό ότι η Ζέτα Δούκα θέλει να αντικαταστήσει τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη ως συνομιλήτρια του Κυριάκου Μητσοτάκη και του στέλνει μηνύματα από το …Instagram, για να του δώσει …οδηγίες. Εγώ τη Ζέτα Δούκα θα την ήθελα και Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εκφράζει απόλυτα το σύγχρονο πρόσωπο της Ελλάδας.
Δεν λέω, ωραία τα πρωινάδικα και τα social media -που εμένα μου έχουν προσφέρει πολύ γέλιο αυτές τις μέρες- αλλά μήπως να εξετάζαμε και το ενδεχόμενο όσοι έχουν κάτι να καταγγείλουν να πηγαίνουν στην Δικαιοσύνη και όχι στα πρωινάδικα;
Λέω, μήπως;
Έστω, σε αυτή την Δικαιοσύνη που έχουμε.
Ή μήπως αυτό δεν βολεύει γιατί οι περισσότεροι από αυτούς που καταγγέλλουν δεν καταγγέλλουν θέματα που είναι υπόθεση της Δικαιοσύνης αλλά το πολύ-πολύ του πειθαρχικού σωματείου των ηθοποιών;
Μήπως, ανάμεσα στους ανθρώπους που κάνουν πραγματικά σοβαρές καταγγελίες για κακοποίηση ή παρενόχληση έχουν χωθεί και κάποιοι που απλά έχουν προσωπικές φιλοδοξίες και προσωπική ατζέντα;
Λέω ξανά, μήπως;
Πολύ σοβάρεψα, όμως, και δεν κάνει.
Να πάμε λίγο και σε αυτούς που θεωρούν πως πρέπει η γνώμη που έχουμε για τους ανθρώπους να είναι πάντα ίδια με τη δική τους. Δηλαδή, όταν τους εκτιμούν αυτοί, θα πρέπει να τους εκτιμάμε κι εμείς -για να μη μας πάρει ο διάολος τον πατέρα- και όταν τους μισούν αυτοί, θα πρέπει να τους μισούμε κι εμείς. Για παράδειγμα:
Το καλό με την Ελλάδα είναι πως είναι πάντα καθυστερημένη σε όλα τα θέματα, οπότε αρκεί να κοιτάξεις στις άλλες χώρες που η υπόθεση του Me Too ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια και να δεις τι γίνεται εκεί σήμερα, για να ξέρεις τι θα γίνει εδώ αύριο.
Στις ΗΠΑ, το θέμα του Me Too το έχουν πιάσει πια οι κωμικοί και κάνουν πάρτι (σ.σ. Η πρώτη φωτογραφία στο ποστ δείχνει σε πόση υστερία έφτασε το θέμα στις ΗΠΑ).
Γιατί κάνουν πάρτι οι κωμικοί με το Me Too στις ΗΠΑ σήμερα;
Γιατί το Me Too ξεκίνησε ως μια πραγματικά σοβαρή υπόθεση και είχε στην αρχή τρανταχτές καταγγελίες -και πασίγνωστους ανθρώπους που οδηγήθηκαν στην Δικαιοσύνη και στη φυλακή για σεξoυαλική κακοποίηση- αλλά στη συνέχεια ξεφούσκωσε επειδή η κάθε πικραμένη πρώην, ο κάθε πικραμένος πρώην, το κάθε πικραμένο ζευγάρι που χώριζε, και γενικά όλοι οι πικραμένοι ήθελαν να καταγγείλουν.
Οπότε, το θέμα ξεχείλωσε στις τηλεοράσεις, οι άνθρωποι βαρέθηκαν και έγινε αστείο.
Αυτό, εμείς στην Ελλάδα, το πετύχαμε μέσα σε μόλις δυο εβδομάδες, και εδώ φαίνεται και το μεγαλείο του Έλληνα.
Εν τω μεταξύ, οι γυναίκες και οι άνδρες που δουλεύουν σε ταπεινές δουλειές και είναι στο έλεος των αφεντικών τους -και δεν μπορούν να στέλνουν μηνύματα στον πρωθυπουργό- συνεχίζουν να υποφέρουν και θα υποφέρουν για πάντα.
Γιατί, όσο υπάρχει καπιταλισμός, θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και κακοποίηση του αδύναμου από τον ισχυρό, και τα “δικαιώματα” θα αφορούν μόνο κάποιους προνομιούχους.
(Κρίμα που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα οι κωμικοί που υπάρχουν στις ΗΠΑ, γιατί έχει πολύ ψωμί αυτή η ιστορία. Εντάξει, υπάρχουν κάποιοι κωμικοί αλλά θέλουν κι αυτοί την ησυχία τους. Και καλά κάνουν.)
(Θα έπρεπε να ακούγατε τι λένε οι απλοί άνθρωποι εδώ στο νησί για αυτό το θέμα. Δεν μπορώ να σας πω τι λένε γιατί θα με πάνε μέσα. Θα τα πω στο podcast.)
(Το καλύτερο από όλα αυτές τις μέρες είναι όλοι αυτοί που καταδικάζουν την λεκτική βία και επιτίθενται σε όποιον έχει κάποια διαφορετική γνώμη από την δική τους με χριστοπαναγίες. Καταπληκτικό. Και τόσο ελληνικό.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.