Texas

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Με τα αμερικανικά κανάλια να πανηγυρίζουν που επιστρέφει σταδιακά το ρεύμα στο Texas -λες και αυτό είναι το μοναδικό πρόβλημα- καταλαβαίνουμε για άλλη μια φορά πόσο απελπιστικά ανόητο είναι να περιμένουμε από πολιτικούς με φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς, που …λογοδοτούν σε εξίσου εύπορους δημοσιογράφους, να σκεφτούν τον συνάνθρωπό τους.

Τι να πω για τον Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Ted Cruz, για παράδειγμα. Δεν είναι δα αυτός όλο το πρόβλημα. Ας έμενε στο Cancun, αντί να περιφέρεται σαν παλιάτσος πέρα-δώθε, αφού άχρηστος είναι στην ουσία.

47 νεκροί επισήμως από την κατάρρευση των υποδομών στο Τέξας -με ΑΕΠ 2 τρισεκατομμυρίων- και την κακοκαιρία.

Χιλιάδες άνθρωποι κατεστραμμένοι, ταλαιπωρημένοι και εγκαταλελειμμένοι από αυτούς που υποτίθεται τους υπηρετούν, και μέχρι να αποκατασταθούν όλες οι ζημιές θα απαιτηθούν πολλές εβδομάδες.

Για άλλη μια φορά, οι πολιτειακές αρχές και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση «απέτυχαν» να συνδράμουν προς οποιαδήποτε βοήθεια.

Εντάξει, ο Δημοκρατικός Πρόεδρος Biden είναι απασχολημένος τώρα να μας επιβεβαιώνει καθημερινά ότι το κράτος έχει συνέχεια· η οδηγία του για την ICE ουσιαστικά είναι «συνεχίστε όπως πριν», ενώ δεν μπορεί να αυξήσει το ωρομίσθιο και δεν μπορεί να κάνει κάτι για το φοιτητικό χρέος, οπότε ευχαριστούμε Joe, που μας είπες αυτό που ήδη ξέρουμε, αλλά πραγματικά δεν είχα καμία προσδοκία από τον κωλόγερο, ούτε την παραμικρή αμφιβολία για την ικανότητα του να υπηρετήσει την Wall Street, όπως ο καθένας από τους προκατόχους του. Τα δε μέτρα του για τους πληγέντες είναι επίσκεψη, λίγες γεννήτριες και η οδηγία στη FEMA να δώσει όσους πόρους χρειαστούν και 60.000 κουβέρτες, τώρα που πέρασε η μπόρα.

Οπότε, πάλι μόνοι μας θα σωθούμε και νομίζω ότι έχουμε αρχίσει πια να το καταλαβαίνουμε· επιτέλους.

Το ξαναλέω, λοιπόν, οι αμερικανικές αρχές είναι παντελώς ανύπαρκτες. Για άλλη μια φορά.

Ούτε προσωρινά καταλύματα, ούτε προμήθειες πρώτης ανάγκης, ούτε στεγνά ρούχα, ούτε παροχή ανθρώπινου δυναμικού για την επίλυση των προβλημάτων, ούτε τίποτα. Και κοντεύει βδομάδα.

Παιδιά του δημοτικού να έβαζες να σκεφτούν λύσεις θα τα είχαν σκεφτεί όλα αυτά από την πρώτη ώρα.

Δεν είμαι αφελής, ξέρω γιατί δεν τους «περνάει» από το μυαλό, απλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει και να τα λέμε.

Κάπως έτσι, οι πάροχοι άφησαν την αγορά να αυτορυθμιστεί και χρέωναν -χρεώνουν, τι λέω- χιλιάδες δολάρια για λίγες ώρες ενέργειας, πολύς κόσμος παίρνει νερό από πάρκα -αφού στον 21ο αιώνα δεν μπορούμε ούτε τρεχούμενο νερό να προσφέρουμε εν μέσω χειμώνα, Perseverance όμως ονομάσαμε το ρόβερ στον Άρη, γιατί αντέχουμε ρε- και τα σούπερ μάρκετ βρήκαν και αυτά την ευκαιρία να βγάλουν μερικά εύκολα λεφτά, απλά πουλώντας τρόφιμα και νερό σε αυξημένες τιμές.

Και κανένας …δημοσιογράφος δεν λέει -αυτό που πάλι θα το έλεγαν παιδιά του δημοτικού σχεδόν αμέσως- ότι είναι …κάπως ανήθικο να πουλάς τρόφιμα, ρεύμα και νερό, όχι μόνο εν μέσω χιονοθύελλας αλλά ανεξαιρέτως συνθηκών.

Αλλά ζούμε σε μια κοινωνία, όπου είναι σημαντικότερη συζήτηση η τιμή του καλαμποκιού, παρά πως θα ταΐσουμε τους ανθρώπους μας.

Ο καπιταλισμός στα καλύτερα του.

Και οι μαριονέτες της Wall Street να τσακώνονται αν για όλο αυτό ευθύνεται το κάρβουνο ή μια παγωμένη ανεμογεννήτρια, οπότε καταλαβαίνει κανείς ότι, όταν θα μας στρίψει, δεν θα μείνει οδοντογλυφίδα.

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε και για τον αντίκτυπο ή το μέγεθος της καταστροφής, οι οικονομικές ζημιές στο Texas θα είναι τέτοιες που θα ξεπεράσουν κατά πολύ οποιαδήποτε άλλη φυσική καταστροφή στην ιστορία της πολιτείας.

Και φυσικά, οι συνέπειες πληρώνονται πάντοτε δυσανάλογα.

Το παράδειγμα που ανέφερα στο προηγούμενο κείμενο, με τους φωταγωγημένους ουρανοξύστες των πόλεων, αρκεί για να καταλάβει κανείς τα αισθήματα που έχουν πλημμυρίσει -για άλλη μια φορά- εκατομμύρια Αμερικανούς.

Δεν είναι ότι οι αρχές ήθελαν να προκαλέσουν το κοινό αίσθημα -αφήνοντας στο σκοτάδι εκατομμύρια σπίτια και φωτίζοντας άδεια γραφεία- και αυτό είναι που κάνει πλέον τόσο αναπόφευκτο το ξέσπασμα.

Είμαι σίγουρος, δηλαδή, πως το έκαναν γιατί νόμισαν ότι έτσι θα έδιναν ελπίδα, πως όλο αυτό θα περάσει, πως θα δώσουν …κουράγιο στον κόσμο· τόσο αποκομμένοι είναι.

Άθελά τους, όμως, υπενθύμισαν σε χιλιάδες Αμερικάνους, για άλλη μια φορά, ότι οι άνθρωποι μπορεί να γεννιούνται ίσοι, αλλά όσο ζουν χωρίζονται σ’ αυτούς που μπορούν να ξεφύγουν σε πολυτελές ξενοδοχείο στο Cancun και σ’ εκείνους που εγκλωβίζονται συνέχεια στα χιόνια.

Θα ήταν ωραίο να μπορούσε να συνεχιστεί όλο αυτό, αλλά νιώθω ότι αυτοί που εγκλωβίζονται συνέχεια στα χιόνια έχουν αρχίσει να τα παίρνουν κάπως.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 Οι συζητήσεις που έχουν ανοίξει στις ΗΠΑ -εδώ και μήνες- αφορούν τον χαρακτήρα των παροχών, την συμπεριφορά των αρχών, την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση· ήδη, λέμε πάρα πολλοί μεταξύ μας ότι τελικά μόνοι μας θα βοηθηθούμε, και φυσικά την αλληλεγγύη στους πληγέντες. Αναρωτηθείτε αν βοηθήσατε ο ένας τον άλλον μέσα στα χιόνια -αντί να ασχολείστε με το …σeξ απίλ του πρωθυπουργού- και ίσως να βρείτε ποιο ήταν πάντοτε το πρόβλημα στην Ελλάδα. Τα υπόλοιπα τα είπε η Λίνα.

Υ.Γ.2 Ζηλεύω πολύ τους ανθρώπους που το πιστεύουν ακράδαντα ότι, μετά την υποχώρηση της πανδημίας, θα επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση. Μακάρι να μπορούσα να εξαπατήσω τον εαυτό μου να το πιστέψει. Αλλά έχουν συμβεί πάρα πολλά· πλην της πανδημίας. Λυπάμαι: δεν θα γυρίσουμε πουθενά. Επίσης, προσωπικά, δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο, δεν μιλάω για το ιντερνετικό ξέσπασμα, αλλά για τις κουβέντες γύρω μου, αφού τα νεύρα από την μια ακτή στην άλλη είναι πολύ τεταμένα- και με τους πολίτες της πλουσιότερης (sic) χώρας στον κόσμο, σε μια από τις ιδανικότερες (sic) πολιτείες για να ζει κανείς, να κουβαλάνε τώρα μπιτόνια με νερό ή να κοιμούνται στα αυτοκίνητά τους μήπως ζεσταθούν, νομίζω καταλαβαίνει κανείς ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να φτιάξουν· σε περίπτωση που δεν αρκούσαν όλα τα γεγονότα του καλοκαιριού, με τις πυρκαγιές και τις εξεγέρσεις. Και θα ζήσουμε και άλλα. Και άλλα. Και άλλα. Μέχρι να βάλουμε ένα τέλος. Αυτή θα είναι η βασική πτυχή των ζωών μας το επόμενο διάστημα. Αυτό ισχύει από τις ΗΠΑ ως τη Μυανμάρ. Εμείς το ζούμε ήδη. Δεν ξέρω. Το βλέπω τελείως χαζό να προσπαθούμε να μαζεύουμε όλη την ώρα τα συντρίμμια μας και να επιμένουμε να θεωρούμε ότι μπορούμε να προσπεράσουμε όλη αυτή την καταστροφή των ζωών μας, όπου και αν μας βρίσκει αυτή. Μείνετε λίγο μαζί μου, δεν το πάω να αρχίσω τα επαναστατικά, αυτά είναι για όσους ψάχνουν θεσούλα εκεί που έφτυναν. Ούτε σταματώ την …ορειβασία για χάρη της …επανάστασης. Μαζί πάνε αυτά. Απλώς, δεν βλέπω κανένα σενάριο μέσα στο οποίο οι πλούσιοι θα βάλουν το χέρι στην τσέπη και θα καλύψουν τις ζημιές που υπέστησαν εκατομμύρια άνθρωποι, συν όλες αυτές που θα υποστούν, καπάκι στις υπάρχουσες. Με το βλακώδες παιχνίδι του ποιος χρωστάει σε ποιον να συνεχίζεται. Η καθίζηση κατ’ εμέ είναι μη αντιστρέψιμη. Μπορούμε να μιλάμε για τον καιρό, τις προσφορές στο Target, τις ανεμογεννήτριες ή ποιος θα πάρει το επόμενο Super Bowl, αλλά αυτό δεν θα αλλάξει καμία κατάσταση. Δηλαδή, αργά ή γρήγορα, στην έρημο πρέπει να δεις τι θα κάνεις, για να μην σε πνίξει η άμμος και να μην πεθάνεις της δίψας. Αυτό δημιουργεί ήδη μια παραπάνω πίεση στους ανθρώπους. Και οι άνθρωποι, συνήθως, δεν αντιδρούν καλά υπό πίεση. Δεν είναι ότι πριν δεν παρατηρούσαν τα προβλήματα γύρω τους, απλά μπορούσαν να τραβήξουν την κουρτίνα, να δυναμώσουν την τηλεόραση ή να καπνίσουν ένα τσιγαράκι στο μπαλκόνι. Τώρα τι να προσπεράσεις. Στα μισά από τα προβλήματα που ακούς στις ειδήσεις, συμπεριλαμβάνεσαι στη λίστα των θυμάτων. Τις περισσότερες φορές δεν ξέρεις καν από πού σου ήρθε. Και όταν πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν κάνει τις «σωστές» επιλογές στις ζωές τους και βρίσκονται ξανά και ξανά στο μάτι του κυκλώνα, μάλλον έχουν πάει περίπατο και οι όποιες συστημικές υποσχέσεις. Επίσης, ακόμα και οι χώρες που δείχνουν άτρωτες στις ανισότητες -λες και δεν έχουν- ή που προσφέρουν μια αξιοπρεπέστερη ζωή στους κατοίκους τους, απλά καταφέρνουν να κρύβουν καλύτερα τα προβλήματά τους. Προσπαθώ να μην το πω όπως ακούγεται, αλλά δεν ξέρω και πως αλλιώς να το πω. Έχουν δίκιο τα άλλα παιδιά σε όσα λένε, αλλά οι όποιες παροχές απολαμβάνουν δεν είναι αποτέλεσμα των δικών τους πράξεων. Η ερώτηση είναι τι θα συμβεί αν αποφασίσουν κάποια στιγμή ότι αποφάσισαν σε τόσες άλλες χώρες του πλανήτη. Δηλαδή, να κόψουν αυτές τις παροχές. Τι τους εμποδίζει;

Υ.Γ.3 Όσα δεν πέτυχαν επί 30 χρόνια -και πόσα ακόμα πριν- οι… Δημοκρατικοί, το πέτυχαν σε λίγους μήνες μια πανδημία και μια.. χιονοθύελλα. Τρομερή η περαιτέρω πολιτικοποίηση του κόσμου σε σχέση με πέρσι τέτοιον καιρό. Οι… επαναστάσεις, βλέπετε, δεν γίνονται με το ζόρι, ούτε χτυπάς το σύστημα και τα προβλήματα εκ των έσω. Και αν κάποιος, τώρα, βιώνει την καταστροφή του και σιωπά, δεν του φταίει κανένας άλλος, παρά μόνο ο εαυτός του. Ούτε πρόκειται να έρθει κάποιο… κίνημα να τον απελευθερώσει. Οπότε μακριά από ανθρώπους που υπόσχονται ουτοπίες. Όχι που ονειρεύονται, το τονίζω, που υπόσχονται. Δεν προσφέρουν κάτι που δεν θα σας προσφέρει η ίδια η ζωή. Από εκεί και πέρα, ο καθένας με τις επιλογές του.

(Φίλε Άρη, διαβάζοντας το κείμενό σου -και ειδικά το σημείο που γράφεις πως βλέπεις τηλεόραση και διαπιστώνεις πως τα προβλήματα στις ειδήσεις είναι πια και στη δική σου ζωή, μου ήρθε στο μυαλό το “Praying for time” του George Michael και ο στίχος
“Your television takes a stand
And you find
That what was over there
Is over here”

Άρη, σκέφτομαι εδώ και χρόνια πως καλό είναι η καταστροφή να σε βρει …κατεστραμμένο. Ή, έστω, χωρίς πολλά υλικά αγαθά να χάσεις. Εκεί είμαι εγώ τώρα. Και στο μυαλό μου έρχεται το τραγούδι του Rufus Wainwright “Going to a town” -ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια- με τους στίχους
“I’m going to a town that has already been burnt down
I’m so tired of you, America…
Making my own way home, ain’t gonna be alone
I’ve got a life to lead, America”
Στο αφιερώνω λοιπόν -χωρίς άλλα λόγια- στην εκτέλεση του George Michael. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.