Ο καπιταλισμός είναι καλός στα εύκολα
Αγαπημένε Πιτσιρίκο.
Σου έχω ξαναστείλει 2-3 φορές τις αποψάρες μου, κυρίως με θέμα το πόσο μου την σπάει η φάση στην Ελλάδα αλλά σήμερα είπα να κάνω τη διαφορά και να ασχοληθώ με κάποιους άλλους, που -σύμφωνα με τους νεοφιλελέδες- πρέπει να τους έχουμε παράδειγμα προς μίμηση.
Μιλώ για τις χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ που βρίσκονται στην ΕΕ.
Θυμάμαι τα αφιερώματα του ΣΚΑΙ στη Σλοβακία που αναπτύχθηκε και εκδημοκρατίστηκε, και όλα πάνε από το καλό στο καλύτερο με τις ιδιωτικοποιήσεις και την εργατικότητα των πολιτών της.
Θυμάμαι τον Χατζηνικολάου να μαλώνει τους Έλληνες που οικονομικά μένουν πίσω, ενώ Τσεχία, Σλοβενία, μέχρι και η Πολωνία θα μας περάσει σε ανάπτυξη.
Δεν χρειάζεται φυσικά να θυμηθώ, αφού τα έχω ζήσει εγώ ο ίδιος, να βλέπω στο Βουκουρέστι, στην Πράγα, στη Βουδαπέστη, τη Μπρατισλάβα και σε άλλα μέρη, την ανάπτυξη μπροστά στα μάτια μου.
Ουρανοξύστες, όλα καινούργια, suburbs που τα έχουν αναλάβει ιδιωτικές εταιρείες με σπιτάκια-κλώνους για οικογενειάρχες με σκυλάκια και τραμπολίνο στον κήπο τους. Φυσικά, όλα με 35ετή στεγαστικά δάνεια, if you know what I mean.
Όλα αυτά τα όμορφα, βέβαια, είχαν σημασία μέχρι και πέρυσι τον Μάρτη. Μετά ήρθε ο ιός και έχουν αλλάξει λίγο τα πράγματα.
Από εκεί που η ανατολική Ευρώπη ήταν το νέο πρότυπο της ανάπτυξης -και όλοι μας έλεγαν ότι έπρεπε να τους μοιάσουμε γιατί πάει τρένο η οικονομία τους-, βρισκόμαστε σε μια φάση που οι ίδιες χώρες είναι το πρότυπο ανάπτυξης του κορωνοϊού και όλοι ευχόμαστε να μην τους μοιάσουμε.
Εγώ, προσωπικά, το βρίσκω μούρλια κάτι τέτοιο, γιατί -έστω και έτσι,- έπρεπε να γίνει.
Οι χώρες αυτές βασίζονται, σχεδόν αποκλειστικά, στις ορέξεις των ξένων ιδιωτών που ανοίγουν τα εργοστάσια τους και τα υποκαταστήματά τους εκεί. Οι χώρες οι ίδιες δεν έχουν σχεδόν τίποτα. Το ξεπούλημα εκεί είναι άνευ προηγουμένου. Επίσης, η διαφθορά συνεχίζει να βασιλεύει.
Θα μου πει βέβαια κάποιος, “σωστά όλα αυτά, αλλά η ανάπτυξη που έχουν, έστω και έτσι, είναι πραγματικότητα. Η ανεργία έχει μειωθεί, το χρέος τους είναι χαμηλό και σχεδόν όλοι απολαμβάνουν καλύτερο επίπεδο διαβίωσης σε σχέση με ό,τι είχαν 30 χρόνια πριν”.
Ισχύει, δε λέω, αλλά με τι κόστος; Το κόστος, εκτός άλλων, είναι και αυτό που βλέπουμε σήμερα. Όλες αυτές οι χώρες να βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα της πανδημίας, με εκατοντάδες νεκρούς κάθε μέρα οι περισσότερες από αυτές.
Όταν η Αυστρία έχει στα ίδια κρούσματα 20 νεκρούς, η Σλοβακία έχει 100 και η Ουγγαρία 200. Η “διαλυμένη” και υπέργηρη Ελλάδα καμιά 40αριά.
Σημειωτέον ότι στις λίστες θανάτων/εκατομμύριο κατοίκων πολλές από αυτές τις χώρες είναι στις πρώτες θέσεις. Επίσης, αυτές οι χώρες είναι και από τις πιο νεαρές της Ευρώπης, καθώς η αίσθηση της ανάπτυξης έδωσε στους κατοίκους περισσότερα ερείσματα στο να κάνουν οικογένειες με αρκετά παιδιά.
Έχουν περάσει περίπου 30 χρόνια από την πτώση του ανατολικού μπλοκ και ακριβώς επειδή διαλύθηκε από τότε το κράτος, σήμερα αυτοί οι λαοί ζουν με το φόβο του θανάτου περισσότερο από κανέναν άλλο.
Το κράτος δεν είναι ικανό να προσφέρει τίποτα, εκτός από τα απολύτως βασικά που στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι αρκετά. Το αδιέξοδό τους είναι απίστευτο και δε μιλάει κανείς. Ίσως βέβαια και οι ηγεσίες τους να μη νοιάζονται και ιδιαίτερα. Το έχουν αποδείξει και στο παρελθόν, όταν έπρεπε να πιάσουν τα νούμερα για την είσοδό τους στην ΕΕ και έκοβαν συντάξεις 180 ευρώ στα 100.
Για να τελειώνω και κάπου, αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι μετά την πανδημία δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές για να πάμε μπροστά. Σίγουρα όμως δεν είναι αυτό που λέγεται εδώ και μια δεκαετία.
Η Ανατολική Ευρώπη είναι ακόμα και σήμερα ο ανυπόληπτος φτωχός συγγενής, dispenser φθηνού εργατικού δυναμικού και άλλων σκοτεινών δραστηριοτήτων.
Η Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται στην κακή κατάσταση που βρίσκεται αλλά στο DNA της δεν έχει ακόμα την Ανατολική Ευρώπη· την Ανατολή την έχει αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα.
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια τάση με διάφορους τρόπους να ενταχθούμε σε αυτό το μπλοκ αλλά πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν να ξεφύγουμε από αυτό.
Γι’ αυτό βέβαια πρέπει να αλλάξει και η παρούσα κυβέρνηση, το τέλειο παρεάκι για μια βλαχοβαλκάνια χώρα μετά τον πόλεμο. Φυσικά, ούτε η αριστερά του Σύριζα είναι λύση, που, εκτός από απατεώνες, είναι και σημαιοφόροι της ήττας και της μιζέριας.
Φυσικά, δεν γράφω εδώ για να δώσω λύσεις. Θέλω όμως να τονίσω ότι όσο περισσότερο θα μοιάζουμε σε αυτές τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, τόσο περισσότερο στην ανυποληψία θα πέφτουμε, ακόμα και στα μάτια των απλών Ευρωπαίων συμπολιτών μας.
Γιατί καλή φάση ο Καπιταλισμός και τα εντυπωσιακά malls αλλά μόνο στα εύκολα. Στα δύσκολα έχει πολύ πόνο και πολύ θάνατο.
Ευχαριστώ.
Δημήτρης
Υ.Γ. Αυτά που γράφω δεν είναι μόνο απλές δικές μου πρόχειρες παρατηρήσεις αλλά συμπεριλαμβάνεται και η σχεδόν δεκαετής εμπειρία μου στο εξωτερικό, σε χώρες των Βαλκανίων, της Κεντρική Ευρώπης αλλά και της Γερμανίας, όπου μπόρεσα να συγκρίνω κουλτούρες και lifestyle ανα περιοχή. Ζω στην Αυστρία, η γυναίκα μου είναι από τη Σλοβακία. Δεν έχω απλά ταξιδέψει σε αυτές τις περιοχές. Τις περισσότερες τις έχω ζήσει.
(Αγαπητέ φίλε, ζούμε σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να είναι αφημένα στην τύχη τους. Και οι άνθρωποι μοιάζουν να είναι αφημένοι στην τύχη τους. Όταν φέρνω στο μυαλό μου τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, σκέφτομαι πως είναι χώρες στις οποίες δεν θα ήθελα ούτε να ζω, ούτε να επισκεφθώ. Βέβαια, το ίδιο ισχύει και για όλη την Ευρώπη, με εξαίρεση τις χώρες της Μεσογείου. Η Ελλάδα δεν έχει δικό της σχέδιο, ποτέ δεν είχε. Και το μέλλον της Ελλάδας μοιάζει να κλείδωσε οριστικά στις αρχές τις προηγούμενης δεκαετίας, με τη χώρα υποθηκευμένη και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να την εγκαταλείπουν. Όλα στην τύχη λοιπόν και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.