Για μια μπάλα και το σήμα στη φανέλα

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του blog, καλησπέρα.
Θυμάμαι τον Ιούνιο του 2000 βρισκόμουν στην Ζάκυνθο για διακοπές με φίλους.

Εκείνο το διάστημα διεξαγόταν το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στα γήπεδα της Ολλανδίας και του Βελγίου, με αποτέλεσμα κάθε βράδυ τα μαγαζιά του νησιού να μετατρέπονται σε γήπεδα από τους τουρίστες που βρίσκοταν εκείνες τις ημέρες στο Φιόρο του Λεβάντε.

Δεν θα ξεχάσω το παιχνίδι Αγγλία-Γερμανία και την ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο χώρο όπου βλέπαμε το ματς παρέα με Εγγλέζους και Γερμανούς τουρίστες.

Η Γερμανία προερχόταν από την κατάκτηση του Euro μέσα στο Λονδίνο τέσσερα χρόνια νωρίτερα, και η νίκη των Άγγλων με 1-0 σε εκείνο το ματς μετέτρεψε το νησί της Ζακύνθου σε ένα ατελείωτο εγγλέζικο πάρτι μέχρι τα ξημερώματα της επόμενης μέρας.

Όντας στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσής μας -παρόλο που μας άρεσε το ποδόσφαιρο- κοιταζόμασταν σαν χαζοί με το ξέσπασμα χαράς και πανηγυρισμών των Άγγλων τουριστών· δεν πιστεύαμε πως μια μπάλα μπορεί να δώσει χαρά και γέλιο σε τόσους πολλούς ανθρώπους.

Βέβαια, τέσσερα χρόνια αργότερα, ποιος να μας έλεγε πως θα πανηγυρίζαμε -χειρότερα από τους Άγγλους- ανεβασμένοι στα τραπέζια τα γκολ και την κατάκτηση του τροπαίου από την εθνική Ελλάδος, που μέχρι τότε δεν υπήρχε στο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Σήμερα, το “Champions League” θεωρείται η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, ενώ δεν υπάρχει φίλαθλος -σε ολόκληρο τον πλανήτη- που, ακούγοντας την μουσική του Φρίντριχ Χαίντελ όταν το σεντόνι με τα αστέρια κουνιέται στο κέντρο του γηπέδου, να μην φαντάζεται μαγικές ποδοσφαιρικές στιγμές.

Για κάθε μικρή ομάδα υπάρχει το όνειρο της συμμετοχής δίπλα στους μεγάλους στο Champions League.

Στην εποχή της πανδημίας, τα απρόσωπα αφεντικά των μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων -που χρησιμοποιούν τα ονόματα ομάδων και αθλητών για να ξεπλένουν χρήμα- είδαν πως η εμπορική αξία και τα κέρδη τους πέφτουν κατακόρυφα, αφού τα γήπεδα παραμένουν άδεια και οι χορηγίες έχουν μειωθεί.

Με το πρόσχημα της οικονομικής επιβίωσης των «μαγαζιών» τους, προσπάθησαν να φτιάξουν ένα κλειστό πρωτάθλημα με τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά brand της Ευρώπης, απευθυνόμενοι ουσιαστικά σε φιλάθλους με βαριά πορτοφόλια, μετατρέποντας το σπορ σε ένα άθλημα για λίγους.

Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Μίλαν, Γιουβέντους, Ατλέτικο, Λίβερπουλ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μάντσεστερ Σίτι, Άρσεναλ, Τόττεναμ, Τσέλσι, είναι μερικά από τα μεγάλα ποδοσφαιρικά μαγαζιά που θέλησαν να στήσουν το δικό τους ιδιωτικό πολυτελές ποδοσφαιρικό mall.

Η αντίδραση της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας UEFA ήταν να ετοιμάζεται να αποβάλει από την τρέχουσα διοργάνωση τους «αποστάτες», τινάζοντας στον αέρα το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αφού τρεις από τις τέσσερις ομάδες των ημιτελικών του Champions League ανήκουν στην παραπάνω δωδεκάδα.

Ενώ, παράλληλα, θα απαγόρευε στους αθλητές αυτών των ομάδων να συμμετάσχουν στις εθνικές τους ομάδες.

Βέβαια, μόνο κάποιος αφελής θα πίστευε πως η UEFA θα σκεφτόταν τον ρομαντισμό του ποδοσφαίρου και όχι το κέρδος και την εξουσία της πάνω στον αθλητισμό.

Είναι προφανές πως από την στιγμή που οι επαγγελματίες μάνατζερ και οι εταιρίες στοιχημάτων διαπραγματεύονται δισεκατομμύρια στο όνομα αθλητών και ομάδων οι ρομαντικές μέρες σε όλα τα σπορ έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Τι γίνεται, όμως, όταν κλονίζεται η ψευδαίσθηση του ρομαντισμού στους απλούς φιλάθλους ή οπαδούς που είναι οι κύριοι πελάτες των πολυεθνικών αθλητικών brands, αποκλείοντάς τους από το αθλητικό προϊόν που έχουν μάθει να αγαπούν από παιδιά;

Η ανακοίνωση για την δημιουργία μιας κλειστής λίγκας απευθυνόμενη μόνο στην ελίτ πυροδότησε αντιδράσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Οι παίκτες -που ουσιαστικά είναι το προϊόν-, βλέποντας τις αποστάσεις της κοινωνίας των ποδοσφαιρόφιλων, αντιλήφθηκαν πως το λαϊκό σπορ που έπαιζαν παιδιά στις γειτονιές τους παύει να υπάρχει, οπότε πήραν θέση υπέρ των πολλών, αφού κατάλαβαν πως πλέον θα είναι αγαπητοί μόνο στους λίγους και εκλεκτούς.

Ο «ξεσηκωμός» ανάγκασε τους ολιγάρχες να παραιτούνται ο ένας μετά τον άλλο από το εγχείρημα ενός πρωταθλήματος των ελίτ γυρνώντας ξανά στην αγκαλιά της UEFA.

Όσοι έχουν ταξιδέψει στις χώρες τις λατινικής Αμερικής -είμαι από τους τυχερούς- θα παρατήρησαν πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από θρησκεία για τους φτωχούς ανθρώπους και τα παιδιά τους που ζουν στις φαβέλες κλωτσώντας μια μπάλα από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Δεν είναι τυχαίο πως οι μεγαλύτεροι ποδοσφαιρικοί αστέρες προέρχονται από αυτές τις χώρες.

Όσο ταλέντο και αν είχε ο Τσιτσιπάς, δεν θα μπορούσε να αναρριχηθεί, αν ως παιδί είχε μεγαλώσει στις συνθήκες που μεγάλωσε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο.

Αυτό θα συνέβαινε γιατί το τένις είναι ένα ακριβό σπορ που απευθύνεται στην ελίτ, και για να το μάθεις πρέπει να δαπανήσεις μια περιουσία.

Ενώ το μπάσκετ μπορείς να το μάθεις και σε έναν κουβά κρεμασμένο στον τοίχο.

Κανείς από όσους αντέδρασαν δεν πιστεύει πως από την μια μέρα στην άλλη κατάφερε να καταργήσει την εμπορευματοποίηση του αθλητισμού.

Κατάφεραν, όμως, να διατηρήσουν την ρομαντική ψευδαίσθηση για τα παιδιά τους ότι κάποτε θα βρεθούν ως παίκτες με την αγαπημένη τους ομάδα στο γήπεδο.

Κατάφεραν να θέλουν να ξαναζήσουν πώς είναι να πετυχαίνει η αγαπημένη σου ομάδα γκολ στο 90´ ή την χαρά που νιώθεις βλέποντας τον αγαπημένο σου μπασκετμπολίστα να πετυχαίνει τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο.

Πόσοι δεν θυμόμαστε κάποιο ματς πίνοντας μπύρες παρέα με φίλους;

Το χαστούκι στους ολιγάρχες ήταν τόσο μεγάλο που όπως λέει και ένας από τους μεγάλους χορηγούς:

…μερικά πράγματα στη ζωή είναι ανεκτίμητα.
Για όλα τα αλλά υπάρχει η M@stercard.

Την αγάπη μου από Ιωάννινα.

Τ.Τ.Π.

Υ.Γ.Η φωτογραφία είναι από την γειτονιά Belen στο Iquitos του Περού, όπου καμία πλημμύρα δεν εμπόδισε τους πιτσιρικάδες από το να συνεχίσουν το παιχνίδι τους.

Υ.Γ.1 Τον Ιούλιο του 1936 ο 22χρονος επιθετικός της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, Βέβελ Γκαρθία, συλλαμβάνεται από τις δυνάμεις του δικτατορία Φράνκο, σε μία από της πρώτες μάχες του ισπανικού εμφυλίου.
Μετά από μια διαδικαστική δίκη, αυτός μαζί με τον αδερφό του οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα στην άκρη ενός γκρεμού της Γαλικίας, με θέα τον Ατλαντικό.
Λίγο πριν την εκτέλεση, ο Βέβελ ζητά να εκπληρώσει μια τελευταία επιθυμία.
Ο υπεύθυνος του κάνει την χάρη και εκεί, μπροστά σε όλους, ο Γκαρθία χαλαρός και ήρεμος, σαν να μην ζει την τελευταία στιγμή της ζωής του, κατεβάζει το παντελόνι και κατουράει μπροστά στα πόδια τους.
Ύστερα κουμπώνεται: «Εντάξει τώρα»

Υ.Γ.2 Απαντώντας στο challenge της Σταματίνας -μέχρι να καταφέρω να κάνω podcast- θα ήθελα να δω τον Bob Marley, ξυπολυταριό, σε μια παραλία της Jamaica, ενώ στην παρέα μου να είναι και ο Usain Bolt, πίνοντας κοκτέιλ και χορεύοντας reggae μαζί μου.
Αυτό.

(Αγαπητέ φίλε, το ποδόσφαιρο με έχασε, όταν συνειδητοποίησα πως τις ομάδες τις έχουν οι μαφιόζοι. Τότε σταμάτησα να πηγαίνω και στο γήπεδο. Επίσης, όλοι αυτοί οι υπεράνθρωποι ποδοσφαιριστές που τρέχουν σαν τρελοί και αλλάζουν τις ομάδες σαν τα πουκάμισα, δεν με ψήνουν με τίποτα. Ακόμα και οι μάγοι της Βραζιλίας έχουν γίνει μηχανές. Ο τελευταίος ποδοσφαιριστής που με συγκινούσε -και δεν έχανα αγώνα του- ήταν ο Ροναλντίνιο. Πάντως, μου αρέσει ακόμα να παίζω μπάλα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.