Δεν θα ξεχάσουμε τόσο εύκολα

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Ένοχος ο Derek Chauvin για τον φόνο του George Floyd στις 25 Μαΐου.

Ένοχος και για τις 3 κατηγορίες.

Και όμως, παρά την απόφαση, η χαρά μας είναι συγκρατημένη. Πρέπει να είναι συγκρατημένη. Γιατί τίποτα δεν άλλαξε πραγματικά και το ξέρουμε πως στην ουσία δεν άλλαξε κάτι.

Αυτό που πετύχαμε είναι να συμβεί το αυτονόητο, να δικαστεί ένας βρωμόμπατσος -μην περιμένετε καλύτερους χαρακτηρισμούς- για τον φόνο ενός ανθρώπου. Αν φτάνουμε να πανηγυρίζουμε για τα αυτονόητα, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Όλα τώρα ξεκινούν.

Το σύστημα απλά έκοψε ένα δάχτυλο, μήπως σώσει το υπόλοιπο χέρι.

Το σύστημα που τον εκπαίδευσε, που τον εξόπλισε και που τον έστειλε να παίζει τον σερίφη στους αμερικανικούς δρόμους, μέχρι να γονατίσει στο λαιμό ενός συνανθρώπου του, είναι ακόμα εδώ. Δεν αποθαρρύνεται και δεν υποχωρεί. Και ενισχύει συνεχώς τα …τείχη του, περνώντας όλο και σκληρότερους νόμους (στην ίδια πολιτεία, τη Μινεσότα, προσπαθούν να περάσουν νόμο όπου όποιος συλληφθεί για τη συμμετοχή του σε διαδήλωση ή πορεία, θα χάνει αυτομάτως το δικαίωμα να αιτηθεί οποιαδήποτε οικονομική ενίσχυση από την πολιτεία ή το κράτος, από επιδόματα και φοιτητικά δάνεια, μέχρι παροχές περίθαλψης).

Η δήμαρχος του Σικάγο, Lori Lightfoot -μαύρη, γυναίκα και πολιτευμένη με τους Δημοκρατικούς, για όσους νομίζουν ότι είναι θέμα προσώπων και όχι βαθιά ριζωμένων θεσμών ή πως ένας …πολύχρωμος καπιταλισμός δεν θα είναι …καπιταλισμός- κάλεσε την Εθνοφυλακή του Illinois στην πόλη, 125 στρατιώτες προς το παρόν θα συνδράμουν, ενόψει της δικαστικής απόφασης για την δολοφονία του George Floyd από τον αστυνομικό Derek Chauvin, που συγκλόνισε τις ΗΠΑ, φοβούμενη μην ξεφύγουν λίγο οι …πανηγυρισμοί το βράδυ.

Στη Μινεσότα οι μαθητές τουλάχιστον 100 σχολείων έκαναν …κοπάνα για να διαδηλώσουν κατά της έντονης παρουσίας της Εθνοφυλακής στην πόλη.

Δεν έχουμε ούτε το δικαίωμα να εξοργιστούμε χωρίς επίβλεψη από τους …φύλακες.

Θα είναι και απόψε το βράδυ εκεί, για να μας υπενθυμίζουν ότι αύριο πρέπει να πάμε πίσω στη δουλειά.

Δουλεύετε και βγάλτε το σκασμό, με λίγα λόγια.

Όπως σχεδόν είπα παραπάνω, αν δεν αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας των κοινωνιών μας, αν δεν καταπέσει η ιεραρχία, ο πλουτισμός, η εξουσία, τουλάχιστον να μην έχουμε μετά καμία απορία τι θα μας συμβεί στη συνέχεια.

Γιατί οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν πια εύκολα. Ο Πινιέρα στη Χιλή, ο Μόντι στην Ινδία, η χούντα στη Μυανμάρ και ο Τραμπ τους τελευταίους μήνες της θητείας του έδειξαν και δείχνουν όχι τόσο την κοινωνική οργή όσο την πλήρη αδιαφορία και αδιαλλαξία των εξουσιών απέναντί της. Και οι διάδοχοί τους -βλέπε Biden- εφαρμόζουν την ίδια ακριβώς πολιτική. Οι πολιτικές δεν αλλάζουν, δηλαδή, για κανέναν και τίποτα.

Οι εξουσίες δεν τρομάζουν εύκολα πλέον. Ή είμαστε τόσο ακίνδυνοι.

Όπως το παρόν, πάντως, έτσι και το μέλλον δεν μας ανήκει.

Για να μας ανήκει το μέλλον, πρέπει πρώτα να μας ανήκει το παρόν, δηλαδή.

Δεν ξέρω τι γνώμη έχει ο καθένας για τον ιδανικό του κόσμο, αλλά εδώ δεν συζητάμε για το αύριο. Πρώτα πρέπει να την βγάλεις σήμερα. Αν δεν την βγάλεις σήμερα, κανένα αύριο δεν θα έρθει. Ή μάλλον θα έρθει, απλά εσύ δεν θα είσαι εκεί για να το υποδεχθείς.

Ειλικρινά το λέω, αν μπορούσαμε να ζήσουμε εξασφαλισμένοι, εφόσον είμαστε …φρόνιμοι, θα ήμουν υπέρμαχος της όποιας …κανονικότητας φαντάζεται ο καθένας.

Αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να αποφύγουμε τους πολέμους. Ή το όπλο του αστυνομικού.

Αυτή η εξουσία, όλες οι εξουσίες στον πλανήτη, είναι κάπως πολεμοχαρείς. Και κάπως εύθικτες.

Δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει παγκόσμια ειρήνη με όλους αυτούς τους εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχους να τζογάρουν με τις ζωές μας και τον πλανήτη. Και τους αστυνομικούς δεν τους έχουν για ντεκόρ. Και θα τους χρειαστούν ακόμα περισσότερο, με όσα έρχονται, γι’ αυτό και όλα σχεδόν τα κράτη αντί να αγοράζουν τρόφιμα και φάρμακα, αγόραζαν …μπάτσους.

Και όσο περνούν τα χρόνια, χάνουμε και το τελευταίο μας «όπλο», όσο αυτοί αποκτούν όλο και περισσότερα.

Ήδη, έχουμε χάσει τη δυνατότητα να ρίχνουμε κυβερνήσεις διοργανώνοντας πορείες. Δεν τους τρομάζουν οι διαδηλώσεις. Δεν τους τρομάζουν οι πορείες. Ίσως κάποτε. Σήμερα ούτε κατά διάνοια.

Και σε λίγο δεν θα τους τρομάζουν ούτε οι απεργίες, αφού περνάμε τάχιστα στην εποχή που δεν θα χρειάζονται εργατικά ανθρώπινα χέρια, ενώ μπορούν κάλλιστα να μεταφέρουν την παραγωγή σε άλλη χώρα μέχρι να καταπνίξουν τους απεργούς.

Παρένθεση: όχι γιατί καμιά φορά λέμε πως θα καταργηθεί η ανθρώπινη εργασία. Για να καθόμαστε σπίτι να αναρωτιόμαστε γιατί μας πηδάει καθημερινά ένα σύστημα που μας πέταξε εκτός απ’ τη μέρα που γεννηθήκαμε; Αν και οι καιροί αλλάζουν συν ότι τα αφεντικά βαρέθηκαν κάπως τους εργάτες, που ακόμα το φιλοσοφούν αν πρέπει να βαρεθούν τα αφεντικά τους. Κρίμα που αρνούμαστε να δούμε πόσο πολύ μας φοβούνται. Κάθε μέρα. Κλείνει, η παρένθεση.

Το μόνο που τους τρομάζει είναι η καταστροφή περιουσίας. Πάντα θα τους τρομάζει. Θα τους τρομάζει ακόμα και αν έρθει μια εποχή όπου αυτοί θα έχουν τα πάντα και εμείς απολύτως τίποτα, ζώντας έξω από τα τείχη τους.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο Derek Chauvin θα βρεθεί στη φυλακή.

Οι καταστροφές εμπορικών καταστημάτων τρόμαξαν πολύ περισσότερο τη Wall Street από όσο θα τους τρόμαζαν ματωμένοι δρόμοι.

Αλλά υπερβολικά πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι η ιδιοκτησία είναι κάτι το ιερό και το αφεντικό κάτι το …θεσμικό, οπότε μην πέφτουν από τα σύννεφα από εδώ και πέρα.

Νομίζουν ότι, αν κάνουν την δουλειά τους σωστά και είναι σωστοί πολίτες, δεν θα κινδυνέψουν ποτέ. Ειδικά αν κάνουν και όλα τους τα εμβόλια· επειδή μας διαβάζουν και ηλίθιοι: αυτό δεν είναι μπηχτή για τα εμβόλια, να πάτε να τα κάνετε γιατί νοσοκομεία μερικοί δεν έχετε, οπότε μόνη σας επιλογή είναι η βελόνα με το …μικροτσίπ. Όχι τίποτε άλλο, όταν μας σκοτώνουν οι μπάτσοι να μην λένε τα ΜΜΕ ότι είμασταν ανεμβολίαστοι.

Έτσι είναι αυτά. Δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για κανέναν μας.

Σαν πεθάνεις θα σε θάψουν, είτε φταις ή όχι.

Ο George Floyd, άλλωστε, δεν έφταιγε. Ούτε …θυσιάστηκε για να βγαίνουμε εμείς και να λέμε παπαριές, Νάνσυ, πόσο τραγικά ηλίθιοι και ξεκομμένοι από την κοινωνία μπορεί να είστε.

Δεν μπόρεσε καν να εξηγήσει γιατί πλήρωσε με πλαστό χαρτονόμισμα -τι έγκλημα. Δεν του δόθηκε ποτέ αυτή η ευκαιρία. Στο πρόσωπό του είδαμε τον εαυτό μας και, όταν ταυτίζεσαι με το θύμα -αντί του θύτη-, το σύστημα το βλέπεις σαν αυτό που είναι.

Βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, αυτό ήταν όλο. Και δεν είναι και ο τελευταίος -τη στιγμή που γράφω το κείμενο, η αστυνομία του Columbus σκότωσε ένα 15χρονο κορίτσι- ενώ ο μπάτσος που πυροβόλησε πισώπλατα 7 φορές τον Jake Blake δεν θα κατηγορηθεί καν (το έχουμε μάθει εδώ και πολλές μέρες).

Όπως και να έχει, τώρα αρχίζει. Και θα τελειώσει όταν το αποφασίσουμε εμείς και όχι όταν το αποφασίσουν αυτοί.

Γιατί τους βλέπω που νομίζουν πως θα ξεχάσουμε -ή το ελπίζουν τέλος πάντων- και μάλλον δεν έχουν καταλάβει τι έχει συμβεί στην αμερικανική κοινωνία, επί σειρά ετών, τα τελευταία χρόνια και τους τελευταίους μήνες.

Η αμερικανική κοινωνία -ένα μεγάλο κομμάτι της, για να είμαστε ειλικρινείς- έχει αρχίσει να ονειρεύεται.

Και τα όνειρα -σε αντίθεση με τους ονειροπόλους- δεν μπορείς να τα σκοτώσεις.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ. Άντε πάλι να αντιγράψω μια από τις πολυαγαπημένες μου φράσεις. Για να πάρετε μια ιδέα γιατί ίσως εμείς, ίσως οι Χιλιανοί, ίσως οι Ινδοί και ίσως όποιος άλλος λαός δεν ξεχνά το παρελθόν του ή τους ανοιχτούς «λογαριασμούς» μαζί του και το κυριότερο δεν βάζει τσιρότο στο κομμένο χέρι και μετά περιμένει να πάνε όλα καλά, και επειδή σίγουρα κάποιοι θα την διαβάσετε για πρώτη φορά. Στο Χιλιανό ντοκιμαντέρ “Nostalgia de la Luz” (Η Νοσταλγία του Φωτός) το τελευταίο πλάνο εκτείνεται πάνω από το νυχτερινό Σαντιάγκο, με τον αφηγητή να λέει πως το Σαντιάγκο, με τον Γαλαξία μας να περνάει από πάνω, δείχνει να κοιτάει προς το αύριο, με αρκετούς ανθρώπους να μην θέλουν να ανοίξουν ξανά τις πληγές του παρελθόντος, ζητώντας από τους συγγενείς των θυμάτων της δικτατορίας να ξεπεράσουν τον πόνο τους. Ισχυριζόμενοι πως ο χρόνος κλείνει όλες τις πληγές. Το ντοκιμαντέρ κλείνει με μια εμβληματική φράση, που νομίζω ταιριάζει ακόμα και αν στο πλάνο ήταν η σημερινή Μινεάπολη ή η …Καλκούτα: «Αυτοί που θυμούνται είναι σε θέση να ζουν στο εύθραυστο παρόν, αυτοί που δεν θυμούνται, δεν ζουν πουθενά». Είναι δύσκολο να το περιγράψω με λόγια. Και δεν ξέρω πόση ευφράδεια λόγου έχω, σίγουρα όχι αρκετή για να το περιγράψω σωστά. Η Αμερική θυμάται και θυμώνει. Αν και κατά καιρούς ξέχασε. Πολλές φορές. Κάποιοι όμως δεν ξέχασαν ποτέ. Και άρχισαν να παρασύρουν και τους υπόλοιπους, βγάζοντάς τους, σε πολλές περιπτώσεις, από τη λήθη τους. Θα αλλάξει τώρα κάτι; Αυτό δεν το ξέρει κανείς. Σίγουρα, όμως, τίποτα δεν μένει στάσιμο στο χρόνο. Και αν μένει, αλίμονό του. Γιατί η Ιστορία θα επαναλαμβάνεται μέχρι να καταστεί σαφής, είτε τη θυμόμαστε ή όχι. Γι’ αυτό και όλα τώρα ξεκινούν. Γιατί θυμόμαστε και δεν θα ξεχάσουμε τόσο εύκολα. No justice, no peace.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο και ας μη νιώθουμε. Άρη, η Μνήμη είναι η μόνη μας περιουσία αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν ιδιοκτησία. Οπότε, ξεχνούν και χάνουν τη μόνη τους περιουσία. Άρη, η κρατική βία φουντώνει όταν το σύστημα γίνεται αδύναμο. Και αυτό οι πολίτες το νιώθουν, έστω και υποσυνείδητα. Η ισορροπία στις ΗΠΑ έχει διαταραχτεί από τη μείωση της μεσαίας τάξης. Οπότε, έρχονται αλλαγές. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.