Κάτι τρέχει με τον Ταγίπ

Γεια σου φίλε μου Πιτσιρίκο!
Στην κορονόπληκτη Ευρώπη μοιάζει -μαζί με τις υπόλοιπες παθήσεις- να έχουν εξαφανιστεί από το προσκήνιο και όλα τα πολιτικά ζητήματα.

Φυσικά, αυτό είναι δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια οφθαλμαπάτη, μια παραίσθηση. Ο κορονοϊός θα περάσει, αφού ιστορικά καμία πανδημία δεν έχει διαρκέσει περισσότερο από 3 χρόνια.

Αν δεν είχαν προχωρήσει στην ηλίθια τακτική των μη αποτελεσματικών lockdowns και στο πως θα επιδοτήσουν την παραγωγή εμβολίων που δεν χρειάζονται για όλους και δεν λύνουν με τρόπο μαγικό το πρόβλημα, τα πράγματα θα ήταν αλλιώς σήμερα.

Αν είχαν αφήσει τις κοινωνίες ελεύθερες και επικεντρώνονταν στην προστασία των ομάδων κινδύνου, στην ενίσχυση των δομών πρωτοβάθμιας περίθαλψης και στην κατασκευή φαρμάκων για όσους νοσούν, τα πράγματα θα ήταν αλλιώς σήμερα.

Η ζωή, όμως, δεν μπήκε ποτέ σε lockdown. Προχώρησε και συνεχίζει προχωράει κανονικά, βυθισμένη μέχρι τα γόνατα σε μια οικονομική και κοινωνική κρίση που έχει δραματικές επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής.

Οι απίστευτες κοινωνικές ανισότητες που χαρακτηρίζουν την εποχή μας επιδεινώθηκαν μέσα στην υποτιθέμενη υγειονομική κρίση.

Η παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων τρεκλίζει σαν ένας μεθύστακας στην μέση μιας λεωφόρου και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις εξελίσσονται με αμείωτη ταχύτητα.

Για την Ελλάδα οι εξελίξεις είναι απλά αριθμοί. Στο 213% του ΑΕΠ το χρέος με τον “κάτι γνωρίζει αυτός” κ. Τόμσεν να δηλώνει στο πλαίσιο μεγάλου οικονομικού forum ότι δεν πιστεύει πως η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει όσο παραμένει μέλος της ευρωζώνης.

Όμως η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ως κράτος· υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει μονάχα ως ιδέα.

Μην σας μπερδεύει το προτεκτοράτο που δημιουργήθηκε πριν από 190 περίπου χρόνια στην νότια Βαλκανική. Οι εξελίξεις που αφορούν την Ελλάδα καθορίζονται αποκλειστικά από τους προστάτες-αφεντικά της.

Με την γειτονική, όμως, Τουρκία τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί υπάρχει μια ντόπια αστική τάξη που, δεκαετίες τώρα, έχει και προσπαθεί να εφαρμόσει μια “εθνική” πολιτική προς ίδιο όφελος.

Ουσιαστικά, αυτό είναι το συστατικό που συνδέει την πάλαι ποτέ Οθωμανική αυτοκρατορία και τον κεμαλισμό με τον νεο-οθωμανισμό του Ταγίπ Ερντογάν. Το γεγονός πως η σημερινή Τουρκία του Ερντογάν μοιάζει να είναι πιο ανεξάρτητη και πιο φιλόδοξη από την κεμαλική Τουρκία των δεκαετιών που ακολούθησαν την λήξη του Β-ΠΠ, είναι συγκυριακό.

Δεν είναι συνέπεια της ιδιοσυγκρασίας του Σουλτάνου αλλά αποτέλεσμα των μεταβολών στην παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων και της μετάβασης σε ένα περισσότερο πολυπολικό κόσμο από ό,τι στο παρελθόν.

Η ζωή όμως είναι σχεδόν πάντοτε περισσότερο πολύπλοκη κι από το καλύτερα υπολογισμένο σχέδιο.

Η ακρίβεια, άλλωστε, πρόβλεψης κάθε μοντέλου εξαρτάται απόλυτα από τον χρόνο, καθώς και από τον αριθμό των παραγόντων/παραμέτρων που χρειάζεται να βάλεις μέσα στο προγνωστικό σου μοντέλο.

Πρακτικά, όσο πιο μακρινός ο χρόνος και όσο περισσότερες οι παράμετροι, τόσο πιο λίγες οι πιθανότητες του μοντέλου να προβλέψει σωστά.

Μια από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις-παγίδες στο πλαίσιο μιας επαγγελματικής συνέντευξης είναι το “πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου πέντε χρόνια μετά”. Στην ουσία της η ερώτηση αυτή επιδιώκει να εξερευνήσει το πόσο μ@λάκας είσαι.

Οι περισσότεροι, παρά το γεγονός ότι δεν έχουν ακόμα προσληφθεί στην εταιρεία όπου δίνουν συνέντευξη, δεν έχουν καμία δυσκολία να φαντάζονται τον εαυτό τους να εξελίσσονται ταχύτατα και να καταλαμβάνουν την μία θέση ευθύνης μετά την άλλη.

Προσέξτε, δεν γνωρίζουν ούτε το αν προσληφθούν, δεν ξέρουν ούτε το πώς θα περάσουν το επόμενο καλοκαίρι τους, ούτε ακόμα κι αν θα κυκλοφορούν ανάμεσα στους υπόλοιπους ανθρώπους και θα αναπνέουν κανονικά μετά από 5 ολόκληρα χρόνια.

Αν λοιπόν θέλετε να ξεχωρίσετε από την μάζα, μιλήστε για τα σχέδια που έχετε για το επόμενο τρίμηνο και τι έχετε ήδη ξεκινήσει να κάνετε για να βελτιώσετε τα προσόντα σας και τον εαυτό σας.

Κι ενώ ξεκίνησα να γράφω για τον Ταγίπ, άρχισα να μιλώ για τις πιθανές ερωτήσεις σε μια επαγγελματική συνέντευξη.

Τι συνδέει αλήθεια τα δύο άσχετα θέματα πέρα από την γενική αρχή της αβεβαιότητας που συνδέει όλα τα υλικά πράγματα μεταξύ τους;

Δέκα χρόνια πριν, στην ερώτηση πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου και την χώρα σου μετά από μια δεκαετία, ο Ταγίπ απάντησε πως βλέπει τον ίδιο σουλτάνο και την Τουρκία την ισχυρότερη δύναμη της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας.

Είναι νομίζω προφανές ότι προδόθηκε από την υπερβολική του φαντασία.

Τα πρώτα σημάδια της αποτυχίας του φάνηκαν το διάστημα αμέσως μετά το αποτυχημένο σε βάρος του πραξικόπημα.

Δεν ήταν μόνο η κακή οργάνωση των πραξικοπηματιών, αλλά κυρίως η ισχυρή αντίδραση των πολιτών εναντίον τους.

Κι ενώ η απόπειρα πραξικοπήματος ενίσχυε στην ουσία την θέση του, η διαχείριση της κατάστασης από τον ίδιο μετά από αυτό, οδήγησε στην αυτο-υπονόμευση της θέσης του στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της Τουρκίας.

Ο υβριδικός πόλεμος των Αμερικανών -που ήταν και οι διοργανωτές του πραξικοπήματος και οι βασικοί υπονομευτές της τουρκικής οικονομίας- εναντίον του, φαίνεται να αποδίδει πια καρπούς.

Πολύ πρόσφατα η κίνηση υπονόμευσης του σουλτάνου από 100 και πλέον απόστρατους ναυάρχους του ναυτικού υποδηλώνει ότι η εποχή της παντοδυναμίας του Ερντογάν έχει παρέλθει οριστικά.

Το ερώτημα δεν είναι το αν θα φύγει από το προσκήνιο ο σουλτάνος αλλά το πότε και ποιος θα τον διαδεχθεί.

Κανένα, ίσως, από τα δύο αυτά ερωτήματα δεν είναι τόσο σημαντικά για την Ελλάδα.

Το πρώτο θα συμβεί μάλλον σύντομα, το δεύτερο δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα, αφού οι διαφορές μεταξύ των πιθανών διαδόχων σε ζητήματα γεωπολιτικής και διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας δεν είναι σημαντικές.

Το κρίσιμο ερώτημα για την Ελλάδα είναι το πώς θα γίνει αυτή η διαδοχή.

Και εδώ υπάρχουν δύο σενάρια για την Ελλάδα: Το κακό και ακόμα χειρότερο.

Το κακό σενάριο για την Ελλάδα είναι το καλόπιασμα του ηγέτη που θα διαδεχθεί τον Ερντογάν από τους συμμάχους. Στην περίπτωση αυτή το πολιτικό προσωπικό του ελληνικού προτεκτοράτου θα πρέπει να διαχειριστεί την απώλεια εθνικού εδάφους ή/και κυριαρχικών δικαιωμάτων ως αποτέλεσμα της συνδιαλλαγής μεταξύ της νέας τουρκικής ηγεσίας και των “συμμάχων” μας. Ο τρόπος είναι γνωστός. Η ήττα θα πλασαριστεί ως περήφανη νίκη ή αναγκαίος συμβιβασμός για την μακροπρόθεσμη σωτηρία του ελληνισμού. Το έχουμε ξαναδεί το έργο και πιθανότατα αυτό να είναι το πιθανότερο σενάριο.

Το χειρότερο, όμως, σενάριο έχει να κάνει με την παραμονή του Ερντογάν και μια εκ νέου αποτυχία των ΗΠΑ να τον βγάλουν από την μέση. Στην περίπτωση αυτή, η σύγκρουση μεταξύ Άγκυρας και Ουάσινγκτον μπορεί να ξεφύγει από το επίπεδο του υβριδικού πολέμου, να μετατραπεί σε ανοιχτή πολεμική σύγκρουση μεταξύ των Τούρκων και των ανδρείκελων των Αμερικανών στην περιοχή, δηλαδή των Ελλήνων. Το μέγεθος των επιπτώσεων μιας τέτοιας εμπλοκής θα είναι τρομακτικό όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα μιας πιθανής σύγκρουσης. Σκεφτείτε απλά την οικονομική ανέχεια των τελευταίων 10 ετών, την διάλυση των παραγωγικών δομών, το δημογραφικό -μια πόλη 40-50 χιλιάδων κατοίκων χάνεται κάθε χρόνο-, και την μαζική φυγή νέων και πολύ καλά καταρτισμένων ανθρώπων στο εξωτερικό και θα πάρετε μια ιδέα για την επόμενη ημέρα.

Παρ’ όλα αυτά, το ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων και προβλημάτων απασχολεί ουσιαστικά ελάχιστα την ελληνική κοινή γνώμη.

Υπάρχει φυσικά ένα βουητό κάθε φορά που για προπαγανδιστικούς λόγους σηκώνεται το ζήτημα από τα συστημικά ΜΜΕ, ποτέ όμως μια ουσιαστική συζήτηση.

Οι λόγοι πολλοί. Ο σημαντικότερος πιστεύω είναι πως η Ελλάδα βρίσκεται πεσμένη στα γόνατα εδώ και πολλά χρόνια.

Οι Έλληνες έχουν αποδεχτεί πως δεν έχουν λόγο στην διακυβέρνηση ούτε στην επίλυση των προβλημάτων του τόπου τους.

Για το πρώτο ψάχνουν διαρκώς τις αναθέσεις, για το δεύτερο περιμένουν με ανυπομονησία την παρέμβαση των ξένων.

Η Ελλάδα δεν είναι ανέκδοτο αλλά τραγωδία. Μια τραγωδία που κρατάει σχεδόν από την στιγμή της δημιουργίας του νεο-ελληνικού κράτους.

Μια-δυο αναλαμπές, με σημαντικότερη εκείνη της Εθνικής Αντίστασης και …that’s all.

Ποτέ δεν υπήρξε όραμα, μονάχα εμμονές σε παραμύθια της Χαλιμάς με μαρμαρωμένους βασιλιάδες και άλλες ιστορίες για αγρίους.

Αποτέλεσμα, να χαθεί ο ελληνισμός για να διατηρηθεί ένα παρακράτος-προτεκτοράτο.

Όσο τα χρόνια θα περνάνε τόσο θα αντιλαμβάνονται κάποιοι Έλληνες ότι η χρεοκοπία του 2010 ήταν η χρυσή μας ευκαιρία για να πάμε την χώρα μπροστά.

Δεν τολμήσαμε να κάνουμε το βήμα τότε και χάσαμε πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε σήμερα.

Δέκα χρόνια μετά η χώρα κυβερνάται από μαφιόζους και είναι το περήφανο πουταvάκι των ΗΠΑ και της Γερμανίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Κι αν κάτι τρέχει σήμερα με τον Ερντογάν και την Τουρκία, οι δείκτες του ρολογιού στην Ελλάδα έχουν σταματήσει πολύ καιρό τώρα. Ες αύριον τα σπουδαία.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, όταν τους Έλληνες δεν τους απασχολεί ότι η χώρα τους είναι πια και επίσημα ένα θλιβερό προτεκτοράτο, γιατί να τους απασχολεί ο Ερντογάν και η Τουρκία; Η στάση της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα πρέπει να απασχολεί -κυρίως- τις ΗΠΑ και την Γερμανία. Δική τους είναι η Ελλάδα. Όσο για τους Έλληνες, δεν πρόκειται να πολεμήσουν ποτέ. Αν οι Έλληνες είχαν διάθεση αντίστασης, θα το είχαν δείξει μετά την χρεοκοπία της χώρας. Ηλία, κοίτα την ελληνική κοινωνία. Είναι τελειωμένη. Και δεν θέλει να της το λένε. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.