Η μεγάλη των μπάτσων σχολή
Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο! Το όργιο βίας από το κράτος αποικιοκράτη-απαρτχάιντ στην γη της Παλαιστίνης συνεχίζεται. Όχι πως έχει σταματήσει ποτέ τα τελευταία 10 -ή μήπως 20;- χρόνια, απλά η κτηνωδία της καταπίεσης έχει για μια ακόμη φορά ξεπεράσει το threshold πάνω από το οποίο η διεθνής κοινοτητα ανοίγει τα μάτια της, αναρωτιέται χαμηλόφωνα για τι συμβαίνει και καταδικάζει την βία από όπου κι αν προέρχεται.
Τα αεροσκάφη του Ισραήλ πετούν ξανά πάνω από την Γάζα και βομβαρδίζουν τους τρομοκράτες της Χαμάς μαζί με τον πληθυσμό που τρομοκρατεί κι αυτός με την ύπαρξη του τον εκλεκτό λαό του Ισραήλ.
Είναι πραγματικά στρεσογόνο, μια πράξη έμμεσης τρομοκρατίας, να έχεις μπροστά σου ένα πεινασμένο μωρό να κλαίει ασταμάτητα και να μην μπορείς με τίποτα να το κάνεις να σταματήσει.
Πόσο να αντέξουν κι οι Ισραηλινοί στρατιώτες; Άνθρωποι είναι, μπαίνουν στον πειρασμό να το πυροβολήσουν. Και συχνά πυκνά το κάνουν.
Ο υπόλοιπος κόσμος κοιτάζει με συμπάθεια κάθε φορά που οι άμοιροι Ισραηλινοί πολίτες αναγκάζονται να αφήνουν στην μέση το φαγητό τους για να κατέβουν πανικόβλητοι στα υπόγεια των σπιτιών τους, προκειμένου να προστατευτούν από τις στρακαστρούκες που ρίχνει η Χαμάς στις γειτονιές τους.
Αστείο και ύποπτα ανόητο πράγμα κι αυτή η Χαμάς. Εδώ και 20 χρόνια επαναλαμβάνει το ίδιο αναποτελεσματικό μοντέλο αντίδρασης με τις ρουκέτες ενάντια σε πόλεις του Ισραήλ.
Γιατί το κάνει; Για λόγους εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης είναι η απάντηση.
Θα μου πείτε, βέβαια, πώς είναι δυνατό να υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν σε προτεραιότητα την πολιτική τους επιβίωση ενώ ζούν μέσα σε ένα γκέτο όπως είναι η Γάζα;
Είναι, και το παράδειγμα πολλών χωρών της υπο-σαχάριας Αφρικής το επιβεβαιώνει.
Άλλωστε, μιλάμε για μια περιοχή απέραντου θρησκευτικού μίσους, όπου φανατικοί Εβραίοι παρακολουθούσαν καθισμένοι σε σεζλόνγκ από παρακείμενο ύψωμα τους βομβαρδισμούς της Γάζας στον προηγούμενο πόλεμο.
Αυτή την στιγμή, πάντως, εντός των συνόρων του Ισραήλ δημιουργείται και θεριεύει ένα κράτος-απαρτχάιντ, το οποίο η διεθνής κοινότητα αρχίζει να κοιτάζει αμήχανα.
Η νέα Ιντιφάντα που ξεσπά εντός των Ισραηλινών συνόρων, είναι αποτέλεσμα της εγκαθίδρυσης αυτού του νέου τύπου απαρτχάιντ. Τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν πάνω σε αυτό το άβολο για την ανθρωπότητα ζήτημα.
Το Άγιο Δισκοπότητο της Δύσης, η μοναδική δημοκρατία στην Μέση Ανατολή, το κράτος που κατέχει τον απόλυτο τίτλο του αιώνιου θύματος, κλονίζεται στο βάθρο του.
Το ωμό ρατσιστικό απαρτχάιντ θυμίζει σε πολλούς το καλυμμένο κοινωνικό απαρτχάιντ που ζει και βασιλεύει εντός πολλών από τις λεγόμενες “δυτικές” δημοκρατίες.
Ας ακούσουμε λοιπόν τον κρότο από τις ρουκέτες που ως αντίποινα εκτοξεύει η Χαμάς ενάντια στο Τελ Αβιβ.
Ας επικεντρώσουμε στις φιγούρες των υπερσύγχρονων Ισραηλινών μαχητικών αεροσκαφών που εκτοξεύουν τους δικούς τους πυραύλους στην Γάζα ως αντίποινα των ρουκετών της Χαμάς.
Ας κουβεντιάσουμε για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο και να καταδικάσουμε στο τέλος την βία από όπου κι αν προέρχεται για να ξεμπερδέψουμε πάλι.
Το θέαμα αυτό δεν είναι καθόλου άβολο για τους πολίτες των δυτικών κρατών. Το σημαντικό είναι να αφήσουμε στο σκοτάδι την καταστολή της νέας Ιντιφάντα από τις κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους απαρτχάιντ του Ισραήλ κι ας αφήσουμε οτιδήποτε μας κάνει να αισθανόμαστε …uncomfortable να σκοτώνει μέσα στο σκοτάδι και την σιωπή της νύχτας.
Άλλωστε, σε κάποιες χώρες της Δύσης, μεταξύ των οποίων η Κύπρος και η Ελλάδα, οι πολιτικοί της αριστεράς και της δεξιάς θα έπρεπε να αισθάνονται περήφανοι με τις επιδόσεις των Ισραηλινών βομβαρδιστικών στην Γάζα.
Το Ισραήλ έχει έκταση μόλις 20.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και ο εναέριος χώρος του δεν επαρκεί για την επαρκή εκπαίδευση των πληρωμάτων του.
Ευτυχώς που ο αριστερός κ. Τσίπρας -ο Γκεβάρα της Μεσογείου- άνοιξε πρώτος, μετά τις ΗΠΑ, την δυνατότητα στους Ισραηλινούς πιλότους να εκπαιδεύονται στην ελληνική επικράτεια.
Αλήθεια, έχει βγάλει καμία ανακοίνωση καταδίκης των τελευταίων γεγονότων ο “εναλλακτικός” της ΝΔούλας, ΣΥΡΙΖΑ; Εγώ δεν έχω δει καμία. Και δεν τους κατηγορώ για αυτό. Ίσως να ντρέπονται -λέμε τώρα!- ίσως και να φοβούνται πως κάποιοι θα θυμηθούν ότι ο Τσίπρας υπήρξε ο πρώτος αρχηγός κράτους μέλους της ΕΕ που επισκέφτηκε την Ιερουσαλήμ και φωτογραφήθηκε χαμογελαστός με τον Νετανιάχου λίγες μέρες μετά την μονομερή ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ και την αναγνώριση της από τον Τραμπ. Ποιος ξέρει;
Γιατί όμως όλη αυτή η εκκωφαντική αδιαφορία των πολιτών στην Δύση απέναντι σε όλες αυτές τις εσωτερικές και εξωτερικές βαρβαρότητες;
Που πήγε όλη αυτή η αλληλεγγύη που κάποτε όλοι οι μαχόμενοι λαοί του κόσμου, όλοι οι φτωχοί και απελπισμένοι άνθρωποι υπολόγιζαν όταν ξεκινούσαν τους αγώνες τους;
Πώς είναι δυνατό άνθρωποι που φτωχοποιούνται καθημερινά και βλέπουν το μέλλον των παιδιών τους ανύπαρκτο, να περιφρονούν τους υπόλοιπους φτωχούς, να μισούν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, να χλευάζουν τους όποιους αγώνες για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που οι ίδιοι στερούνται;
Πώς είναι δυνατό ταυτόχρονα με τα παραπάνω, να θαυμάζουν και να συγχωρούν τους πλούσιους;
Τώρα πια δεν έχουν ούτε καν την αυταπάτη ότι μπορεί καμιά μέρα να γίνουν σαν αυτούς, τους αρκεί που μπορούν να παρακολουθούν τις πλούσιες ζωές τους μέσα από τα social media και τις σειρές του Netflix.
Οι φτωχοί και τα μεσαία στρώματα έχουν στις μέρες συντηρητικοποιηθεί κοινωνικά κι αυτό είναι το αποτέλεσμα ετών συστηματικής προπαγάνδας και προοδευτικής απαξίωσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Η κουλτούρα τους περιορίζεται πια στην οικογένειά τους, στο μικρό τους χωριό ή στην μικρή τους πόλη.
Μια νοοτροπία εχθρική σε οτιδήποτε καινούργιο, σε οτιδήποτε καινοτόμο.
Τα παράθυρα των ανθρώπων της νέας λευκής εργατικής τάξης είναι κλειστά, όπως και τα μυαλά τους.
Ο θεός της βίβλου έκανε την γη επίπεδη και δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν του. Ο θεός της Βίβλου έδωσε στο Ισραήλ τον δικό του ζωτικό χώρο, τον ίδιο χώρο που σήμερα διεκδικεί, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα μέσα, νόμιμα και παράνομα.
Όλα συνδέονται μεταξύ τους, σε μια εποχή που θυμίζει όλο και περισσότερο τις παραμονές της καθόδου των Βαρβάρων και της πτώσης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μια εποχή που οι άνθρωποι επιλέγουν Μεσαίωνα.
Το αδιέξοδο της όποιας αριστεράς και της όποιας προοδευτικής διανόησης σήμερα δεν είναι συγκυριακό, αλλά θεμελιώδες. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ότι δεν είναι πια το οικονομικό τους συμφέρον που προσδιορίζει την πολιτική τους στάση αλλά η ταυτότητά τους. Και η ταυτότητα αυτή είναι ιδιαίτερα αποκρουστική.
Σε αυτό το γήπεδο, μπάλα παίζουν μονάχα οι φασίστες και όσοι από τους αριστερούς δικαιωματιστές επιμένουν να μιλούν για το δέντρο, αγνοώντας το δάσος των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, απλά ρίχνουν νερό στον μύλο των επόμενων νεοναζί που έρχονται.
Για να φτάσουμε ξανά στο “και εσύ ποια λύση προτείνεις”. Καμία λύση. Τις κάψαμε τις “λύσεις” που κάποτε είχαμε.
Τώρα δεν υπάρχουν πια “λύσεις”, μονάχα διαχείριση μιας ήττας που είναι πια αναπόφευκτη.
Τώρα θα πιούμε το πικρό ποτήριον τούτο μέχρι τον πάτο και μετά βλέπουμε. Δεν υπάρχει ούτε κουταλάκι, ούτε ζάχαρη, ούτε μέλι για να γλυκάνει τον ουρανίσκο.
Κάποτε άλλωστε έρχεται η στιγμή που δεν υπάρχουν επιλογές, κι όταν αναρωτιέσαι γιατί έφτασες σε αυτή την κατάσταση θα πρέπει πάντα να θυμάσαι όλα όσα έκανες και όσα δεν έκανες πρωτύτερα. Οι επιλογές που έχουμε δεν είναι σαν τις θάλασσες, απέραντες κι αστείρευτες.
Σκεφτόμουν να τελειώσω αυτό το κείμενο με ένα μικρό ποίημα. Καβάφης; Καρούζος; Λειβαδίτης; Όλοι αγαπημένοι. Μα ίσως οι ωμοί στίχοι του Κώστα Τριπολίτη από το Ανεμολόγιο να ταιριάζουν καλύτερα:
“Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε, είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος,
ο σαπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε, κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος.
Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε, τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα, όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε, και τώρα εισπράττουμε απ’ την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα.
Ξέσκισε η πόρvη η ιστορία αρχαία οράματα, τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο, την παρθεvιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα, την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο”
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
Υ.Γ. Η πολιτική των επιδομάτων σε Σκωτία και ΗΒ δεν είναι καινούργια αλλα παλιά. Για πολλά χρόνια τα κοινωνικά επιδόματα δίνονταν χωρίς ιδιαίτερους όρους, διαμορφώνοντας συνειδήσεις υποταγμένων ανθρώπων. Άλλοι τους έλεγαν τεμπέληδες, άλλοι κοινωνικούς επαίτες, η ουσία όμως είναι ότι το σταθερό εισόδημα που λάμβαναν από τις κρατικές υπηρεσίες σε καμία περίπτωση δεν ήταν αρκετό για να τους κάνει πιο καλούς πολίτες και περισσότερο ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Το σύστημα είχε ήδη αποτύχει, πολύ πριν έρθει ο Κάμερον και οι συντηρητικοί να επιβάλλουν οι αποδέκτες να αποδεικνύουν στο κράτος ότι τα αξίζουν. Η ιστορία με το ΕΒΕ συνδέεται λιγάκι με την περίφημη ρήση του Μαρξ “από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητες του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του”. Το ΕΒΕ όμως είναι κάτι διαφορετικό από αυτό. Εντός του καπιταλιστικού δεν πρόκειται να είναι τίποτε παραπάνω από ένα επίδομα για όλους (;) που θα αντικαταστήσει ίσως κάποια άλλα επιδόματα. Με όλα αυτά δεν ισχυρίζομαι πως δεν πρέπει να διεκδικηθεί δυναμικά η εφαρμογή του. Στην εποχή μας το ΕΒΕ είναι αναγκαίο για την επιβίωση εκατομμυρίων ανθρώπων. Λέω όμως να μην τρέφουμε αυταπάτες ότι το ΕΒΕ θα απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά της εργασίας και θα ευνοήσει την πνευματική του ανάπτυξη. Όσοι μπορούν να το κάνουν αυτό θα το κάνουν είτε με ΕΒΕ είτε χωρίς αυτό. Το ΕΒΕ είναι πολύ σημαντικό, όπως σημαντικό υπήρξε το 8ωρο, το πενθήμερο και η άδεια με αποδοχές. Πρέπει να το διεκδικήσουμε, χωρίς όμως να χάσουμε τα υπόλοιπα (τα πρακτικά χαμένα δηλαδή!).
(Φίλε Ηλία, οι άνθρωποι συνηθίζουν τα πάντα. Έτσι, συνήθισαν και το ότι το Μεσανατολικό ζήτημα δεν θα λυθεί ποτέ. Επίσης, ζούμε στην εποχή που ο καθένας κοιτάει την πάρτη του. Ηλία, θα αλλάξει ο κόσμος -πάντα αλλάζει- αλλά εμείς δεν θα προλάβουμε να δούμε αυτές τις αλλαγές που επιθυμούμε. Το Βασικό Εισόδημα δεν θα αλλάξει αυτόματα τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Θα χρειαστούν κάποιες γενιές. Είναι προφανές αυτό. Δεν φτάσαμε σε αυτό που ζούμε σήμερα, ξεκινώντας χτες. Χρειάστηκαν αιώνες. Πάντως, από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Εγώ δεν βλέπω καλύτερο πεδίο για να ξεκινήσουμε από την αποσύνδεση του ανθρώπου από τη μισθωτή σκλαβιά. Και όχι, το Βασικό Εισόδημα δεν είναι επίδομα. Είναι δικαίωμα για κάθε άνθρωπο. Αν το βλέπουμε σαν επίδομα, έχουμε χάσει το στόχο και μιλάμε για διαφορετικό πράγμα. Τα άλλα θα τα πούμε στο podcast, αν κι εγώ θα έχω μάλλον πιο καλοκαιρινά πράγματα να σου πω. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.