“Καμία χώρα δεν θα βγει από την πανδημία με αναμνηστικές δόσεις”

Καμία χώρα δεν θα βγει, Πιτσιρίκο, από την πανδημία με αναμνηστικές δόσεις, γράφει η Le Monde, επικαλούμενη τον γενικό διευθυντή του ΠΟΥ Tedros Adhanom Ghebreyesus, ο οποίος προειδοποιεί ότι αυτές οι ενισχυτικές δόσεις εμβολιασμού δεν σημαίνουν ότι ο κόσμος θα μπορεί να γιορτάσει όπως πριν.

Ο Tedros ανέφερε, μάλιστα, ότι προγράμματα αναμνηστικών δόσεων, οι οποίες χορηγούνται αδιακρίτως σε όλους, όχι μόνο δεν θα βάλουν τέλος στην πανδημία, αλλά μπορεί να την παρατείνουν κιόλας.

Κι αυτό διότι αυτές οι αναμνηστικές δόσεις χορηγούνται κυρίως σε χώρες με υψηλή εμβολιαστική κάλυψη, προσφέροντας στον κορωνοϊό την ευκαιρία να μεταλλαχθεί.

“Πρέπει να θυμόμαστε ότι η πλειοψηφία όσων νοσηλεύονται και πεθαίνουν είναι ανεμβολίαστοι και όχι άνθρωποι που δεν έχουν κάνει την τρίτη δόση” υποστήριξε ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ, επισημαίνοντας ότι τα εμβόλια είναι αποτελεσματικά απέναντι και στη μετάλλαξη δέλτα, αλλά και στην όμικρον.

Τουλάχιστον 126 χώρες έχουν ήδη αποφασίσει να χορηγήσουν αναμνηστικές δόσεις στους πολίτες τους ή να εμβολιάσουν και τα παιδιά και 120 εξ αυτών το πράττουν ήδη.

Στην πλειοψηφία τους πρόκειται για πλούσιες χώρες, ενώ καμία φτωχή χώρα δεν έχει ξεκινήσει πρόγραμμα ενισχυτικών δόσεων.

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, παράλληλα με τους εμβολιασμούς, πρέπει να παραμείνουν σε ισχύ και τα μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας, κι αυτό διότι όπως δήλωσε η γιατρός Maria Van Kerkhove είναι πολύ νωρίς για να συμπεράνουμε ότι η μετάλλαξη όμικρον είναι πιο ήπια από τα προηγούμενα στελέχη του κορωνοϊού.

Παρά τη σωστή στάση του ΠΟΥ στο συγκεκριμένο θέμα και τις επιφυλάξεις που εκφράζει, διότι κανείς δεν γνωρίζει αν είναι καλό για τον οργανισμό να εμβολιάζεται κάποιος κάθε 3-4 μήνες με ενισχυτικές δόσεις, οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο τον γράφουν πλέον στα παλιά τους τα παπούτσια.

Και το Εκουαδόρ θα κάνει υποχρεωτικό τον εμβολιασμό σχεδόν για το σύνολο του πληθυσμού του και με εξαίρεση όσους δεν μπορούν να εμβολιαστούν λόγω προβλημάτων υγείας, όπως μεταδίδει το Reuters.

O λόγος για αυτή την απόφαση της κυβέρνησης του Ισημερινού είναι η αύξηση των κρουσμάτων και η ανάδυση νέων μεταλλάξεων, παρά το γεγονός ότι η εμβολιαστική κάλυψη ξεπερνάει το 77% σε ηλικίες άνω των 5 ετών.

Ο στόχος της κυβέρνησης ήταν να εμβολιάσει το 85% του πληθυσμού εντός του έτους και υποστηρίζει πως διαθέτει αρκετές δόσεις για να ανοσοποιήσει και τα 17,8 εκ. των κατοίκων του Εκουαδόρ.

Δηλαδή, πιστεύουν στο Εκουαδόρ ότι, αν εμβολιαστεί και το υπόλοιπο 23%, ο κορωνοϊός θα εξαφανιστεί ως διά μαγείας.

Υποχρεωτικός είναι ο εμβολιασμός και στην Ινδονησία, τη Μικρονησία, το Τουρκμενιστάν και το Τατζικιστάν για τους ενήλικες, ενώ με το νέο έτος θα ακολουθήσουν και η Γερμανία και η Αυστρία.

Καλά, παγκοσμίως θα γίνει υποχρεωτικός και επαναλαμβανόμενος ανά τακτά χρονικά διαστήματα ο εμβολιασμός, οπότε καλή χρονιά και χρόνια πολλά.

Να επανέλθω, όμως, σε αυτό που έγραψα και χθες ότι φέτος για πρώτη φορά μετά από χρόνια αγόρασα ξανά κάρτες ανθρώπων που ζωγραφίζουν με το στόμα, επειδή δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους, λόγω ατυχήματος, αρρώστιας ή κάποιου προβλήματος που έχουν εκ γενετής.

Στις στέλνουν και τις κρατάς έτσι κι αλλιώς και μόνο αν θέλεις πληρώνεις την ταχυδρομική επιταγή 18,95 ευρώ.

Αυτό που με έκανε, όμως, να τις αγοράσω και πάλι, πέρα από τις τύψεις που είχα τα προηγούμενα χρόνια, που τις κρατούσα δωρεάν, ήταν ένα βιντεάκι που ανέβασε καθηγητής γυμναστικής, ο οποίος ζήτησε από μαθητές και μαθήτριες του να φέρουν τρόφιμα, γλυκά και ποτά στην αποχαιρετιστήρια συνάντηση τους για τα Χριστούγεννα.

Μετά τα πήγε στους άστεγους και πραγματικά με κλόνισε το πόσο πολλοί άνθρωποι κοιμούνταν σχεδόν ο ένας δίπλα στον άλλον σε ένα πεζοδρόμιο κάπου στην Αθήνα.

Οπότε κάθε φορά που υπάρχει στενοχώρια, επειδή δεν χιονίζει τα Χριστούγεννα, μπορεί να αποτελεί παρηγοριά ότι τουλάχιστον κάποιοι άνθρωποι θα υποφέρουν λιγότερο.

Φυσικά, για τη δυστυχία τους, δεν ευθύνεται ο χειμωνιάτικος καιρός, αλλά το γεγονός ότι δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά στον δυτικό κόσμο κράτος πρόνοιας δυστυχώς.

Ίσως η εικόνα που περιγράφει καλύτερα το σύγχρονο οικονομικό μοντέλο, είναι αυτή που είδα κάποτε με έναν άστεγο να κοιμάται έξω από μία τράπεζα, η οποία μπορεί να του είχε πάρει και το σπίτι.

Έχω δει επίσης ανθρώπους να κοιμούνται έξω από σούπερ μάρκετ, με την ελπίδα ότι οι πελάτες θα τους δώσουν κάποια τρόφιμα, αλλά ακόμα και σε παραλίες και το χειρότερο είναι ότι πιάνω τον εαυτό μου να έχει συνηθίσει -όπως και οι περισσότεροι- τις εικόνες μίας αέναης οικονομικής κρίσης.

Η οικονομική κρίση έγινε η νέα μας κανονικότητα και το ίδιο μάλλον θα συμβεί και με την υγειονομική που πάει να μονιμοποιηθεί κι αυτή, επιδεινώνοντας μία ήδη ζοφερή κατάσταση.

Θα ζούμε πλέον με υψηλότερους φόρους και πανάκριβους λογαριασμούς, χαμηλότερους μισθούς -όσοι δεν είναι άνεργοι- και κάθε χειμώνα και με κάποιας μορφής lokcdown ή όπως αλλιώς βαφτίσουν τους όποιους περιορισμούς.

Όλα αυτά δεν τα γράφω για να δημιουργήσω ενοχές σε κανέναν· απεναντίας, αν κάποιος απαρνηθεί τα χόμπι του, αναλογιζόμενος τη δυστυχία εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, θα τρελαθεί.

Αλλά κατά μία έννοια, αν η μοναδική στενοχώρια είναι ότι δεν χιόνισε ή ότι ο χειμώνας είναι ήπιος, το λες και ευτυχία.

Ίσως να έχει παίξει και ρόλο ότι βίωσα πολλές άσχημες καταστάσεις τα τελευταία χρόνια και πολύ πριν την πανδημία, που πλέον δεν στενοχωριέμαι για ό,τι μπορεί να είναι όμορφο, αλλά και πάλι κάτι δευτερεύον στη ζωή.

Συμπεριλαμβανομένης και της θάλασσας, που όπως και πέρσι γέμισε παραμονή Χριστουγέννων μέδουσες και πελαγία, αλλά και αυρηλία.

Οι δεύτερες μεγάλες και διάφανες, δεν τσιμπούν, είναι οι σαλούφες που λέγαμε παιδιά όταν όλα φάνταζαν στα μικρά μας μάτια πιο ωραία και σχεδόν μαγικά.

Δεν ήταν, όμως, απλά εμείς ήμασταν παιδιά.

Μπορεί να ήμουν και παιδί την τελευταία φορά που είδα δει μία μέδουσα αυρηλία ή αουρέλια (aurelia aurita η επιστημονική της ονομασία).

Τότε που ο πατέρας μου, ο παππούς μου, ο θείος και ο νονός μου δεν κατάφεραν να με μυήσουν στο ψάρεμα, αλλά με έκαναν να αγαπήσω πολύ τη θάλασσα.

Και συγκινήθηκα χθες που διάβασα μία συνέντευξη του πρώην προέδρου της Δάφνης Κώστα Τζιβελέκα, ο οποίος αναφέρθηκε σε ένα σημείο και στον πατέρα μου, λέγοντας ότι ήταν ένας εξαιρετικός παράγοντας στο Π. Φάληρο.

Αλλά νομίζω ότι περισσότερο από το μπάσκετ του άρεσαν η θάλασσα και τα ζώα.

Χρόνια πολλά σε όλους με ειρήνη, αγάπη και υγεία.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, χρόνια πολλά και χωρίς ενοχές. Ό,τι μπορεί ο καθένας μας, και όσο μπορεί. Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε θεοί. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.