Α…ααα…αύριο

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο & Co καλή χρονιά, χρόνια πολλά και ανοσοποιημένα ενάντια σε όλα τα κακά του κόσμου, αλλά πάνω από όλα ενάντια στην χαζομάρα.

Θυμάμαι πάντα ένα φανταστικό κόμικ με έναν γάτο που συλλογιζόταν και σε μια βινιέτα έλεγε πως, όταν θα βγει το εμβόλιο κατά της ηλιθιότητας, οι ηλίθιοι θα είναι οι πρώτοι που θα τρέξουν να το κάνουν. Γιατί είναι ηλίθιοι και δεν καταλαβαίνουν πως το εμβόλιο δεν έχει καμία χρησιμότητα όταν έχεις ήδη την ασθένεια.

Έτσι φαίνεται πως ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που πέθαναν από κορωνοϊό θα μπορούσε να έχει επιβιώσει, αλλά φοβόταν πως θα τους εμβολίαζαν με το ζόρι αν πήγαιναν στο νοσοκομείο, θα τους τσίπαραν και θα πήγαιναν στην κόλαση. Γι’ αυτό κάθονταν και έλιωναν σπίτι, πεθαίνοντας αργά και βασανιστικά.

Πρόσφατα, πέθανε ένας συνάδελφος ο οποίος ταιριάζει σε αυτό το μοτίβο, καθώς τσακωνόταν μέχρι που το ασθενοφόρο πήγε και τον μάζεψε με το ζόρι, και πέθανε χωρίς να προλάβει να φτάσει ούτε στο νοσοκομείο. Τα περιστατικά αυτού του είδους είναι αμέτρητα και θα έπρεπε να προσμετρώνται στις στατιστικές σαν συννοσηρότητα λοιμώδους με ψυχιατρική νόσο.

Τότε μόνο θα είχαμε μια καλύτερη εικόνα για τα υποκείμενα νοσήματα που αυξάνουν την θνητότητα. Δεν είναι μόνο η υπέρταση και η παχυσαρκία. Είναι και τα παραληρητικά σύνδρομα, τα οποία αποτρέπουν τον ασθενή να αναζητήσει βοήθεια εξαιτίας της αλλοιωμένης αντίληψης της πραγματικότητας, ακόμα και όταν η αίσθηση επικείμενου θανάτου είναι παρούσα.

Θα μου πει κάποιος, είναι δυνατόν; Θα απαντήσω σε αυτόν τον κάποιο πως είναι και παραείναι, και έχουμε δει και χειρότερα ακόμα και πριν τον κορωνοϊό.

Φυσικά, όπως έχω ξαναπεί, δημιουργείται ένα ευρύτερο πρόβλημα: Θα έπρεπε να εξετάσει κανείς όλα αυτά τα δόγματα, τα πιστεύω, τις συμπεριφορές και τις παραδόσεις μέσα από ένα επιστημονικό πρίσμα. Θα ήμασταν έτσι αναγκασμένοι να διαχωρίσουμε τι από όλα αυτά εκπλήρωνε κάποιες λειτουργίες και σκοπούς σε κάποιες περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας, προάγοντας με κάποιο τρόπο την λειτουργία του κοινωνικού συνόλου, και τι είναι πλέον ξεπερασμένο και προξενεί δυσλειτουργία στο άτομο και στο σύνολο.

Για να το θέσω διαφορετικά, κάποτε, όταν το παιδί είχε πνευμονία, του έβραζε η μαμά κόκαλα να φάει σούπα από μεδούλι. Τώρα ξέρουμε πως τα αντιβιοτικά είναι πολύ πιο αποτελεσματικά από το βραστό μεδούλι, οπότε καταλαβαίνουμε πως, αν μια μαμά αφήνει τα παιδιά της χωρίς φάρμακα όταν αρρωσταίνουν, παραμελεί τα παιδιά της και είναι για εισαγγελέα.

Ανάλογα, όταν έπεφτε επιδημία ή ξηρασία, πλάκωναν τις λιτανείες και περιέφεραν είδωλα και λείψανα. Τώρα καλό θα ήταν να φροντίσουν για την επιδημιολογική αντιμετώπιση ή αντίστοιχα για την άρδευση. Η αντιμετώπιση με βάση μεταφυσικές πεποιθήσεις των περασμένων αιώνων είναι από αναποτελεσματική ως βλαβερή.

Η κοινωνία φυσικά προβάλλει αντίσταση στο να απορρίψει και να αποβάλει αυτού του τύπου τις προβληματικές πεποιθήσεις και συμπεριφορές. Η εξήγηση βρίσκεται εν μέρει στο ότι είναι πράγματα που είναι πολύ πιο ευκολοχώνευτα από την επιστήμη και τη λογική για ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού, πολύ πιθανό για την πλειοψηφία αν το καλοσκεφτεί κανείς.

Από την άλλη πλευρά, γιατί να καταβληθεί κάποια προσπάθεια από την πλευρά των εχόντων και κατεχόντων ώστε να αλλάξει κάτι ριζικά όταν, είτε οι ίδιοι έχουν τις ίδιες πεποιθήσεις, είτε ξέρουν πως, διατηρώντας τις ζωντανές, διευκολύνουν πάρα πολύ την διατήρηση του status quo;

Αδιέξοδο λοιπόν, τίποτα δεν έχει νόημα, τίποτα δεν έχει αξία και δεν υπάρχει λόγος να προσπαθεί κανείς γιατί όλα είναι μάταια, όπως λέω συχνά και δεν καταλαβαίνω γιατί με κατηγορούν για νιχιλιστή.

Μία από τις πολλές και μεγαλύτερες επιτυχίες του συστήματος εξουσίας είναι πως έχει καταφέρει να καλλιεργεί, να ενισχύει και να διατηρεί με πολύ αποτελεσματικό τρόπο στον κόσμο την αίσθηση πως η κοινωνία βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ σκλαβιάς και επικείμενης επανάστασης. Το περίφημο, αναμασημένο μέχρι αηδίας και άπειρα γελοίο “θα λογαριαστούμε μετά”.

Όποτε ακούω ή διαβάζω αυτή την μ@λακία θυμάμαι μια από τις πολλές αληθινές και αληθινά αστείες ιστορίες που μου έχει διηγηθεί η σύντροφός μου: Γίνεται ένα τζέρτζελο έξω από ένα κλαμπ και τσαμπουκαλεύονται δυο παρέες. Στην μία παρέα, ο “άγριος” της υπόθεσης είναι ένα παλικαράκι με πρόβλημα στην ροή της ομιλίας και την άρθρωση του λόγου, ο οποίος έξαλλος λέει στους αντιπάλους πως θα τους γ@μήσει. Όταν ένας από την άλλη παρέα του απαντάει πως τον περιμένει να έρθει να τον γ@μήσει, ο “άγριος” απαντά με το μυθικό αλλά ανεξήγητο μέχρι σήμερα “Α…α…..αα……αύριο”.

Έτσι και οι επαναστάτες, θα λογαριαστούν α..αα…..αααα…..αύριο. Γιατί δεν λογαριάστηκαν χθες και γιατί δεν λογαριάζονται σήμερα, κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Μάλλον θα είναι σαν το ΚΚΕ που περιμένει να ωριμάσουν οι συνθήκες για να εφαρμόσει επιτυχώς ένα σύστημα το οποίο επινοήθηκε πριν δύο αιώνες και απέτυχε παταγωδώς στις ίδιες συνθήκες των οποίων τα προβλήματα θα έλυνε.Τόσο παταγωδώς που έκανε τον κόσμο να παρακαλάει να έρθει το κεφάλαιο να του πιει το αίμα και να καρπωθεί την υπεραξία του.

Τα πάντα, βέβαια, είναι υποκειμενικά και το σημείο ρήξης, όπως και τα ηθικά όρια, μετακινούνται και κόβονται στα μέτρα αυτού που μιλάει. Μιας και έγραψα για ηθικά όρια, χθες διάβαζα μία ανταλλαγή απόψεων για τους frontliners, αυτούς δηλαδή που, παρά την πανδημία, δεν αφήνουν τα πόστα εργασίας στην πρώτη γραμμή. Πόστα τα οποία ακόμα και αν είναι χαμηλής εξειδίκευσης κάνουν την κοινωνία και την αγορά να συνεχίζουν να λειτουργούν.

Ένας Αμερικανός γιατρός υποστήριζε πως, αντίθετα στην άποψη πως αυτά τα άτομα δεν έχουν κανένα ακαδημαϊκό μέλλον και δεν πρέπει να δικαιούνται για την θυσία τους καμία οικονομική βοήθεια αν θέλουν να σπουδάσουν, θα έπρεπε να την δικαιούνται με τον ίδιο τρόπο που ισχύει για αυτούς που υπηρέτησαν στον στρατό των ΗΠΑ.

Μέχρι εκεί λες, λογικό ακούγεται. Σωστός ο ντόκτορ, σκέφτεται τους άλλους που ήταν στην ίδια μοίρα με αυτόν γιατί, όπως διηγείται, ο ίδιος σέρβιρε ντόνατς πριν καταταγεί στον στρατό και υπηρετήσει στο Ιράκ 1-2 χρόνια ώστε να γίνει δικαιούχος του επιδόματος σπουδών και να τελειώσει την ιατρική και να σώζει τώρα ζωές.

Αυτό το λες και αίσθημα δικαίου, μέχρι που αντιλαμβάνεσαι πως ο φιλεύσπλαχνος γιατρός έγινε οικειοθελώς γρανάζι στην πολεμική μηχανή που είναι η αιτία θανάτου εκατοντάδων χιλιάδων αθώων ανθρώπων, προκειμένου να ξεφύγει από την ανέχειά του και να σπουδάσει ιατρική για να σώσει χιλιάδες αθώους ανθρώπους.

Φαντάζομαι πως ο αριθμός νεκρών, φυλακισμένων και βασανισμένων που του αναλογεί είναι μικρότερος από τον αριθμό ανθρώπων που θα σώσει στη διάρκεια της καριέρας του. Αν σκεφτεί κανείς πως ο αριθμός Αμερικανών στρατιωτών που υπηρέτησαν στο Ιράκ είναι μεταξύ δύο και τριών εκατομμυρίων ενώ ο αριθμός των νεκρών ως συνέπεια της αμερικανικής επέμβασης είναι γύρω στο ένα εκατομμύριο, αντιστοιχεί στον καλό συνάδελφο περίπου μισός με ένα τρίτο του θανάτου ενός Ιρακινού.

Ψιλοπράγματα. Εύκολα γίνεται απόσβεση, ήδη στην πρώτη μέρα δουλειάς τα έχει βγάλει τα σπασμένα κατά της ανθρωπότητας. Εκτός και αν σκεφτούμε πως, από τα εκατομμύρια στρατιωτών, πρέπει να σπούδασαν και να ασκούν κάποιο επάγγελμα που να σώζει ζωές μόνο κάποιες λίγες χιλιάδες, οπότε αυξάνεται και το ποσοστό θανάτων που τους αναλογεί.

Λες και το σκέφτονται πριν πέσουν για ύπνο…

Αυτό που ήθελα να πω, όμως, είναι πως εύκολα καταλαβαίνει και βρίσκει λογική βάση στο γιατί ο ίδιος πήγε να πολεμήσει στην άλλη πλευρά της γης και να σπείρει θάνατο και δυστυχία, ενώ του φαίνεται δύσκολο να κατανοήσει γιατί οι κυβερνώντες σπέρνουν θάνατο και δυστυχία στον ίδιο τους τον λαό. Η δυσκολία του έγκειται στην ψευδαίσθηση πως οι κυβερνώντες βλέπουν διαφορετικά τους Αμερικάνους από τους Ιρακινούς και τους Έλληνες από τους Πακιστανούς.

Spoiler alert, όλους ίδιους μας βλέπουν.

Δυστυχώς, ό,τι λύση και να σκεφτεί ή να προτείνει κανείς εμπεριέχει σε μεγάλο βαθμό ένα μέρος του αποτελέσματος το οποίο θα υπήρχε μόνο αν είχε εφαρμοστεί ήδη επιτυχώς η λύση.

Ινσέψιο, που λέει και η νεολαία στο ίντερνετς.

Σαν κάτι ταινίες επιστημονικής φαντασίας με ταξίδι στον χρόνο που το μυστήριο λύνεται όταν ο πρωταγωνιστής πάει στο μέλλον και ο μελλοντικός εαυτός του του αποκαλύπτει πώς λύθηκε. Πώς στο διάολο έφτασε στο μέλλον ο μελλοντικός του εαυτός, αφού δεν είχε λύσει το μυστήριο την πρώτη φορά; Δεν μας το λένε ποτέ.

Με τον ίδιο τρόπο προτείνουμε λύσεις του τύπου: αν αρχίσουμε να επικεντρωνόμαστε σε αυτό, να ρυθμίζουμε το άλλο, να επενδύσουμε στο τρίτο και να βελτιστοποιήσουμε το τέταρτο, όλα θα πάνε τέλεια. Αν καταργήσουμε το χρήμα (η αγαπημένη μου εκδοχή της κοινωνίας, και δεν το λέω καθόλου ειρωνικά), αντικαταστήσουμε τα πάντα με ανακυκλώσιμα υλικά, χρησιμοποιήσουμε καθαρή ενέργεια, επενδύσουμε στην εκπαίδευση και στην υγεία, ενισχύσουμε την αλληλεγγύη, την συλλογικότητα και την δημοκρατία, θα εξαλείψουμε τον ρατσισμό, την ανισότητα, τον πόλεμο, την πείνα και την φτώχεια, όλα θα πάνε καλά.

Για να τα κάνεις όλα αυτά, πρέπει να τα έχεις ήδη κάνει όλα αυτά.

Υπάρχει ένας επιπλέον άγνωστος στην εξίσωση που καθιστά αδύνατη την επίλυσή της. Ακόμα και όταν τα αποσυνθέσεις σε επιμέρους μικρότερα προβλήματα, πάλι το κάθε πρόβλημα θα λύνεται μόνο αν έχει επιτευχθεί ήδη η λύση του ίδιου ή κάποιου άλλου προβλήματος. Κάτι σαν κόμπο που για να τον λύσεις θα πρέπει ήδη να είναι χαλαρός σε ένα σημείο, γιατί αν είναι τελείως συμπαγής, σφιχτός, και περιέχει επιπλέον κόμπους μέσα του είναι τελείως αδύνατο να λυθεί.

Οπότε, τι κάνουμε;

Ό,τι έκανε και ο Αλέξανδρος με τον γόρδιο δεσμό.

Τον κόβουμε με το σπαθί.

Πότε θα το κάνουμε αυτό;

Α…α…..ααααα…..αααααααααα….α.α…αααααααα…α.α……..α….ααΑ…ΑΑΑ…

…αύριο.

Την αγάπη μου σας στέλνω, όχι αύριο αλλά σήμερα, από την ερημιά του κόσμου.

Βασίλης

Υ.Γ. Ο γάτος της φωτογραφίας είναι αστείος, προστατευτικός, τρυφερός και αναποφάσιστος για το τι θέλει στη ζωή του. Γουργουρίζει και κάνει πατουσάκια από μακριά με το που ακούει το όνομά του. Το πλυντήριο πιάτων του ασκεί μια περίεργη γοητεία και παίζει με την έλικα του κάθε φορά που το βρίσκει ανοιχτό. Συχνά κουλουριάζεται πίσω από την πολυθρόνα μου όταν δουλεύω και στην αρχή είχα το άγχος μην βγάλει το μούτρο του την ώρα που μιλάω με κάποιον ασθενή. Είναι, όμως, πραγματικός επαγγελματίας γάτος, και δεν κάνει ποτέ κάτι που θα τον ξεβόλευε.

Υ.Γ.2 Παιδιά, ευχηθείτε πιο σκληρά να πιάσω κανένα τζακ ποτ, γιατί έτσι δεν πάμε πουθενά. Στράφι πήγε το πρωτοχρονιάτικο.

Υ.Γ.3. Η σύντροφός μου νευριάζει όταν λέω για το τζακ ποτ γιατί πιστεύει ό,τι προκαλώ την τύχη μας. Η αλήθεια είναι ό,τι έχω πιάσει το τζακ ποτ της ζωής μαζί της, τα υπόλοιπα είναι όντως απληστία.

Υ.Γ.4 Άλλε Βασίλη, σαν την Εύβοια δεν έχει! Η αλήθεια φυσικά είναι ό,τι έχει και σαν την Εύβοια, και σαν την Χαλκιδική, και σαν την Κρήτη, αλλά μας έμαθαν από μικρούς να λιβανίζουμε το σπίτι μας, για να καλύπτουμε την βρώμα με το θυμιατό.

Υ.Γ.5 Το αστείο της υπόθεσης στον καβγά που περιέγραψα δεν το βρίσκω στην προβληματική ροή του λόγου αλλά στο περιεχόμενο της απάντησης, στο “αύριο”. Θα μπορούσα να λογοκρίνω την ιστορία, ή να αποδώσω το τραύλισμα στον φόβο αλλά δεν το έκανα γιατί δεν έγινε έτσι. Αλίμονο αν αρχίσουμε να αυτολογοκρινόμαστε σε αληθινές ιστορίες χάριν πολιτικής ορθότητας, τότε οι ηλίθιοι θα έχουν νικήσει ολοκληρωτικά.

(Φίλε Βασίλη, είσαι ο σωτήρας μας. Βασίλη, κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα είχαν σωθεί πολλοί άνθρωποι αν κυβερνήσεις και επιστήμονες είχαν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Δυστυχώς, δεν ήταν λίγοι οι πολιτικοί και οι επιστήμονες που “τρέλαναν” τους ανθρώπους. Και τώρα θα πει κάποιος “εσύ κι εγώ γιατί δεν τρελαθήκαμε;”, που είναι το ίδιο με το βλακώδες και απάνθρωπο “εγώ γιατί δεν έπεσα στα ναρκωτικά;”. Πάντως, πρέπει να παίζουν διάφορα σύνδρομα με όλους αυτούς που αισθάνονται ανώτεροι από τους άλλους επειδή έκαναν ή δεν έκαναν ένα εμβόλιο. Λες και είναι το σημαντικότερο πράγμα που έχει συμβεί στη ζωή τους. Και μπορεί, όντως, να είναι το σημαντικότερο πράγμα που έχει συμβεί στη ζωή τους. Δηλαδή, η πανδημία μπορεί να έδωσε νόημα στη ζωή τους. Βασίλη, ας αφήσουμε τους ανθρώπους με τις βεβαιότητές τους και τους τσακωμούς τους, και ας κάνουμε αυτά που αγαπάμε με αυτούς που αγαπάμε. Η ζωή είναι πολύ ωραία, για να ασχολούμαστε με τα κολλήματα των άλλων. Όποιος έχει χοντρά κολλήματα, ας πάει στον γιατρό. Εγώ ξέρω έναν καλό. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.