The bird in the cage
The bird in the cage. Ή αλλιώς το πουλί στο κλουβί. Δεν πρόκειται να αναφερθώ στο έργο του 1633 ή σε κάποιο άλλο με τον ίδιο τίτλο, αλλά σε κάτι διαφορετικό.
Πολλές φορές έχω δει και έχω ακούσει εδώ στο blog, και από εσένα Πι και από τα άλλα παιδιά ότι πολύς κόσμος δεν θέλει να είναι ελεύθερος, όπως και πολλοί αναφέρονται στη συνέντευξη του μεγάλου Τζίμη Πανούση, που είχε, πολύ σωστά δηλώσει, ότι μιλάμε για ελευθερία, αλλά ξεχνάμε ότι κάποιοι ίσως να έχουν επιλέξει να είναι δούλοι, δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι.
Πάρα πολύς κόσμος έχει επιλέξει, είτε ασυνείδητα, είτε και με πλήρη συνείδηση, να κάνει τη ζωή ενός καναρινιού, για παράδειγμα, που δεν μπορεί να ζήσει για πολύ καιρό ελεύθερο στη φύση, πρέπει να είναι μέσα σε ένα κλουβί.
Θα μιλήσω μόνο από εμπειρίες που έχω αποκομίσει από τον στενό μου κύκλο, αλλά και παρατηρώντας τον κόσμο τριγύρω μου.
Φαντάζομαι θα έχετε δει και εσείς ότι πάρα πολλοί μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι βρίσκονται στα μεγάλα αστικά κέντρα, παρά κοντά στη φύση σε κάποιο χωριό ή σε κάποιο νησί, για παράδειγμα. Γιατί γίνεται αυτό; Γιατί πιθανόν δεν έχουν κάποιο σπίτι εκτός πόλης ή δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν, θα πει κάποιος. Κάποιος άλλος θα πει, γιατί θέλουν να βρίσκονται κοντά σε φαρμακεία και σε νοσοκομεία. Ή ότι μένουν στις μεγάλες πόλεις για να είναι κοντά στα παιδιά τους, ή και στα εγγόνια τους. Πολύ σωστά όλα αυτά, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Κάτι που ισχύει σε πολλούς ή και στους περισσότερους. Και αυτό είναι η δύναμη της συνήθειας. Δεν μπορούν να φύγουν, έχουν μάθει να ζουν σε ένα διαμέρισμα, ο ένας πάνω στον άλλον, να βγαίνουν στο μπαλκόνι και να μην βλέπουν τίποτα, πέρα από άλλα σπίτια, έχουν μάθει να ζουν μες στη φασαρία, να τσακώνονται για τα κοινόχρηστα. Πραγματικά, αν τους πάρεις και τους αφήσεις στην εξοχή, ακόμα και να τους τα παρέχει κάποιος όλα, θα τρελαθούν. Διότι είναι σαν τα καναρίνια, μακριά από το κλουβί τους, νιώθουν εκτός τόπου.
Αλλά και νεότεροι άνθρωποι, πόσες φορές έχεις ακούσει άτομα να λένε, πως θέλουν να φύγουν, να πάνε σε μικρότερες πόλεις, σε νησιά, αλλά δεν μπορούν, λόγω δουλειάς…
Ίσως, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ότι έχουν συνηθίσει να είναι χαμένοι μέσα στο πλήθος, και να ξέρουν ότι αν βγουν από αυτό το «τρυπάκι», θα αποσυντονιστούν, σαν ρομπότ που χαλάει το πρόγραμμα τους.
Βέβαια, τους κατανοώ. Κάποιοι έχουν γεννηθεί σε μεγαλούπολη, έχουν εκεί όλες τους τις αναμνήσεις, τους φίλους τους και, επίσης, δεν είναι εύκολο ξαφνικά να πας σε μικρότερο μέρος, ειδικά χωριό. Το καταλαβαίνω και το γνωρίζω και προσωπικά, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το κυριότερο είναι ότι απλούστατα, έχουν μάθει όλοι αυτοί οι άνθρωποι να ζουν σε μία ρουτίνα και δεν μπορούν να βγουν από αυτή.
Κάτι άλλο είναι η αδυναμία του κόσμου να μην έχει κάποιον «τσοπάνη». Πώς είχαν παλιά στη Σοβιετική Ένωση οι κομμουνιστές τον Στάλιν για πατερούλη, πως είχαν οι ακροδεξιοί, στην Ναζιστική Γερμανία τον Χίτλερ για πατερούλη, έτσι και τώρα όλοι ψάχνουν για κάποιον πατερούλη.
Δεν μπορούν και δεν θέλουν είναι ελεύθεροι, θέλουν να βρίσκονται σε ένα κοπάδι, να νιώθουν ότι είναι μέλη μίας αγέλης. Για αυτό και βλέπουμε στα social media, να πλακώνονται για τους κούληδες, και τους αλέξηδες, για τους καλούς ή κακούς Αμερικανούς, για τους καλούς ή κακούς Ευρωπαίους, ή για τους καλούς ή κακούς Ρώσους. Οι περισσότεροι ξέρουν ότι τσακώνονται για άτομα, που δεν πρόκειται να τους δώσουν σημασία, για άχρηστους πολιτικούς-μαριονέτες, αλλά το κάνουν γιατί έτσι νιώθουν πως ανήκουν κάπου, τους δημιουργεί όλο αυτό μια ψευδαίσθηση.
Και αυτό πάει και παραπέρα, για αυτό θα δεις και άτομα να σκοτώνονται για το ποδόσφαιρο, για τραγουδιστές, ηθοποιούς, ως και για …τενίστες! Δεν θέλω να πω πολλά, το συμπέρασμα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι, θέλουν να ζουν μέσα σε ένα κλουβί (με όποιο τρόπο αντιλαμβάνεται κανείς την έννοια κλουβί), και απλώς να διαμαρτύρονται μέσα από το κινητό τους στα κοινωνικά δίκτυα, ενώ στην πραγματικότητα είναι πλήρως συμβιβασμένοι με την ζωή που κάνουν.
Αυτά, Καλή συνέχεια, υγεία και ηρεμία.
JJ
Υ.Γ.1. Σχετικά με τα παραπάνω, κοιτάζοντας στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε αυτό: https://rahulnsingh.com/2019/05/16/the-story-of-a-bird-in-a-golden-cage/ Οποιος θέλει του ρίχνει μια ανάγνωση.
Υ.Γ.2 Πρόσφατα παρακολούθησα την παράσταση του Ζαραλίκου και κόλλησα στο σημείο που ανέφερε ότι θεωρείτε Πι ότι οι Έλληνες κάνουν μόνο για πανηγύρια. Πραγματικά, θυμήθηκα τον εαυτό μου που πολλές φορές έλεγα πως οι Έλληνες είναι για τα πανηγύρια κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και όντως, όποιος πάει σε πανηγύρι και θέλει να περάσει καλά, θα περάσει. Θέλει να ακούσει δημοτικά; Θέλει να ακούσει νησιώτικα, Θέλει να ακούσει Λαϊκά; Τσιφτετέλια, Σύγχρονα; Από όλα έχει ο μπαξές. Θέλει να κάθεται και να ακούει; Θέλει να χορεύει συνεχώς; Θέλει να φάει, θέλει να πιεί, θέλει να κάνει σeξ, θέλει δύο απ’τα τρία, και τα τρία μαζί; Ή μήπως τίποτα από τα τρία, απλώς να το γυρίσει στη φιλοσοφία; Μέσα σε όλα, θα βρει ότι επιθυμεί σε ένα ελληνικό πανηγύρι. Αλλά εκεί τελειώνουν και τα θετικά του Έλληνα. Άπαξ και κλείσαν τα ηχεία και μάζεψαν τις καρέκλες, back to reality..
Υ.Γ.3 Κάτι ακόμα που έχεις πει Πι και μου έχει μείνει είναι αυτό το «καλό παιδί» σημαίνει έχει λεφτά. Δεν ξέρεις πόσες φορές έχω ακούσει, ειδικά μικρότερος, ότι “κοίτα ο τάδε, πολύ καλό παιδί, και δούλεψε πολύ και έκανε και περιουσία”, το ότι ήταν ένα μoυνόπανο, που συμπεριφερόταν σαν σκατάς στους άλλους δεν μετράει, όπως και το ότι πάτησε επί πτωμάτων, για να βγάλει χρήματα ούτε αυτό. Για να μην πω για τις γυναίκες που πόσες φορές έχω ακούσει να τους λένε “καμιά δουλειά της προκοπής θα βρεις” ή “ακόμα να παντρευτείς” και στη συνέχεια “δεν είδες την τάδε, μια χαρά δουλειά έχει και καλοπαντρεύτηκε”, το ότι μπορεί η συγκεκριμένη να ήταν μια καριόλα βιζιτού, και ύστερα μια αντροχωρίστρα, βέβαια δεν έδειξε να νοιάζει κανέναν. Και λογικό είναι, αφού ο Έλληνας κοιτάει πάντα να είναι ο κώλoς του καλά και οι υπόλοιποι να πα να γαμηθούν. Πάντα παρτάκιας, και τα προηγούμενα διακόσια χρόνια, και στα επόμενα διακόσια χρόνια.
Υ.Γ.4 Παρότι το αηδόνι, συνήθως μεγαλώνει στη φύση, δεν μπαίνει στο κλουβί, βάζω και αυτό το ελληνικό folk τραγούδι, που είναι και λίγο αστείο, αλλά έχει σχετικά ωραίο ρυθμό.
(Φίλε JJ, περί ελευθερίας και πουλιών στα κλουβιά, να ένα κείμενο πριν από δέκα ακριβώς χρόνια. Μου πήρε χρόνια για να παραδεχτώ πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι αλλά, όταν το παραδέχτηκα, ανακουφίστηκα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.