Οι κανίβαλοι και ο Τζεντάι
Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, έχω κουραστεί με όλη αυτή την ιστορία του πολέμου. Με έχει ρίξει ψυχολογικά, πώς το λένε ρε παιδί μου; Όλοι αυτοί οι αιμοβόροι ηγέτες θα έπρεπε να το σκέφτονται πολύ καλά πριν αρχίσουν τις εισβολές, τους βομβαρδισμούς αμάχων και την χρήση των αμούστακων στρατιωτών σαν κρέας για τα κανόνια.
Δεν εννοώ πως πρέπει να το σκέφτονται για αυτούς, τους άμαχους και τους στρατιώτες. Αυτοί εκεί είναι για να κάνουν την δουλειά τους, να σκοτώνουν και να πεθαίνουν για τις πατρίδες τους. Εμείς εδώ τι φταίμε και μας μαυρίζουν την ψυχή; Και μην μου πεις πως, αν δεν θέλω να ψυχοπλακώνομαι, να κλείσω την τηλεόραση, γιατί λένε και στο ίντερνετς για αυτά τα στενάχωρα πράγματα. Δεν θα μπεις στο ίντερνετς, τι θα κάνεις όλη μέρα;
Ας γράψω και εγώ λοιπόν την παπ@ριά μου όπως όλοι οι άλλοι για το θέμα. Η γνώμη μου λοιπόν είναι πως όλα αυτά τα καθίκια που κρύβονται στα καταφύγια και στέλνουν τα παιδιά και τα αδέρφια των άλλων να σκοτώνουν και να σκοτώνονται θέλουν παλούκωμα. Αλλά τι λέω τώρα, μεγάλες σοφίες του καφενείου.
Ας άλλαζαν οι νόμοι και ας θεσμοθετούσαν ότι, σε περίπτωση πολέμου, θα πάνε στην πρώτη γραμμή οι μέχρι τρίτου βαθμού εξ αίματος και εξ αγχιστείας συγγενείς των πολιτικών και ανώτερων στρατιωτικών, και θα σου έλεγα για πότε τελειώνει αυτή η μ@λακία που δεν έχει σταματημό. Ποιος θα έπαιρνε τέτοια απόφαση αν ήξερε πως, πριν πάνε στο μέτωπο να φάνε σφαίρες και όλμους, θα τον περίμεναν έξω από το σπίτι ο μπατζανάκης με τον κουνιάδο και το βαφτιστήρι της κουμπάρας του δευτεροξάδερφου από το χωριό, να του γ@μήσουν ό,τι έχει και δεν έχει, έτσι για να του μείνουν αξέχαστοι;
Δεν παίζεις με τους μπατζανάκηδες και τους κουνιάδους, σκληροί κ@ριόληδες. Ειδικά οι δευτεροξάδερφοι από το χωριό είναι μεγάλη μάστιγα, όποιος είναι από χωριό ξέρει για τι φάση μιλάω.
Όπως θα έλεγε και η σοφή γυναίκα μου “αυτό δε γίνεται”. Δεν διαφωνώ, ποτέ δεν είναι εφικτό αυτό που θα τους έσκιζε τον πάτο, εφικτά είναι μόνο αυτά που σκίζουν τον δικό μας πάτο. Άλλωστε, το είχε πει και κάποιος πολύ ωραία: Η εξουσία δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει για αυτό που δεν την συμφέρει να κάνει. Το βγάζει απλά από την συζήτηση χαρακτηρίζοντάς το ανέφικτο.
Εννοείται πως πάντα κερδίζεις, αν είσαι αυτός που έχει την δυνατότητα να δημιουργεί και να αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού προς όφελός σου.
Όπως και να έχει το πράγμα, κερδισμένοι βγαίνουν οι Αμερικάνοι από την φασούλα, χαμένοι οι υπόλοιποι, δίκαιοι και άδικοι.
Αυτά για τον πόλεμο, αλλά δεν είναι αυτό για το οποίο ήθελα να γράψω γιατί παραείναι βαρύ και με έχει κουράσει. Έλεγα να πιάσω κάποιο άλλο θέμα, να το ελαφρύνω λίγο, ρε παιδί μου.
Τι καλύτερο λοιπόν από τον κανιβαλισμό;
Σοβαρά θα μου πεις; Ναι, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, σοβαρά θα σου πω! Τι καλύτερο από εύθυμες και ανάλαφρες ιστορίες κανιβαλισμού για να σου φανεί μετά ο πόλεμος σαν καβγαδάκι πεντάχρονων στην παιδική χαρά;
Μεγάλη μπινιά ε; Θεραπεία-σοκ, τι σκ@τά τα έχουμε τα πτυχία και τις περγαμηνές; Για πάμε λοιπόν.
Τι να πρωτοπείς για αυτή την ακραία γαστρονομική πρακτική; Λιγότερο ή περισσότερο διαδεδομένη κάποτε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, σε όλες τις ηπείρους και τους λαούς. Ενίοτε με σαδιστικό/σεξoυαλικό χαρακτήρα, βλέπε κατά συρροή δολοφόνους που συχνά γευματίζουν με τα πτώματα των θυμάτων. Άλλοτε με τελετουργικό/θρησκευτικό χαρακτήρα, άλλοτε σαν έθιμο εορτασμού νίκης και μέθοδος να οικειοποιηθεί και να αφομοιωθεί η ανδρεία του αντιπάλου τρώγοντας την καρδιά του. Άλλες φορές εξαιτίας ακραίας πείνας και, άρα, σαν ύστατη προσπάθεια επιβίωσης.
Υπάρχουν αρκετές καταγραφές περιστατικών, όποιος έχει γερό στομάχι σε συνδυασμό με περιέργεια αρκεί να κάνει ένα γκουγκλάρισμα και θα βρει υλικό να χορτάσει (φοβερό αστειάκι, ε;). Εγώ στάθηκα σε μία περίπτωση όμως, ένα γεγονός για το οποίο δεν είχα ακούσει καθόλου και το οποίο μου έκανε φοβερή εντύπωση.
Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα, εκείνου του υπέροχου διαστήματος 1966-1976 κατά το οποίο κάποια εκατομμύρια Κινέζων απαλλάχθηκαν από το πολυτιμότερό τους υλικό αγαθό, τη ζωή τους, σημειώθηκαν πολλά περιστατικά μαζικών σφαγών. Ένα από αυτά, η σφαγή του Guanxi, συνοδεύτηκε από πολυάριθμες καταγραφές κανιβαλισμού. Υπολογίζεται σε κάποιες εκατοντάδες, συγκεκριμένα 421 άτομα επιβεβαιωμένα αλλά πιθανώς περισσότερα, ο αριθμός των ανθρώπων που κατέληξαν στα στομάχια κάποιων χιλιάδων συνανθρώπων τους.
Περιληπτικά και τελείως ασόβαρα, για αυτούς που έφτιαχναν σαΐτες ή ζαχάρωναν τις συντρόφισσες στο μάθημα της επαναστατικής ιστορίας, ο Μάο αποφάσισε να παίξει σοβαρή επιθετική μπαλίτσα γιατί τον είχαν λίγο στο φτύσιμο τα υπόλοιπα κομμούνια μετά από κάτι αποτυχημένες κινήσεις. Τι καλύτερο για να σε πάρουν στα σοβαρά από το να ξεσηκώσεις έναν όχλο και να του δώσεις το ελεύθερο να σφάξει τους καταπιεστές του; Απλά και δοκιμασμένα πράγματα, πρέπει δηλαδή να ανακαλύπτουμε τον ήλιο κάθε φορά;
Μια και δυο λοιπόν, πήραν φόρα οι Κοκκινοφρουροί και την έπεφταν σε όποιον δεν τους άρεσε. Για την ακρίβεια, σε αυτούς που ο Μάο είχε δείξει σαν υπολείμματα του παρελθόντος και εχθρούς του κομμουνισμού που πρέπει να φύγουν από την μέση για να προκόψει η Κίνα. Έβρεξε λοιπόν επί δικαίων και αδίκων, υψηλά ιστάμενων και όχι μόνο.
Λιθοβολισμοί, τουφεκισμοί, απαγχονισμοί, στραγγαλισμοί, ξεκοιλιάσματα και αποκεφαλισμοί μερακλίδικοι με τα ίδια τους τα χεράκια, έριξαν τα λαϊκά στρώματα όλη την μαεστρία τους για να καταστήσουν την Κίνα ένα γνήσιο σοσιαλιστικό κράτος, απαλλαγμένο από τα μπουρζουαζικά κατάλοιπα του παρελθόντος.
Είναι η φάση που θέλεις να πεις ότι δεν μασάγανε, αλλά όπως φαίνεται μασάγανε, και μάλιστα ο ένας τον άλλον. Από περιστατικά που μαθητές έφαγαν τον δάσκαλο, του οποίου την καρδιά και το ήπαρ ξερίζωσε συνάδελφός του με το πιστόλι στον κρόταφο, μέχρι κανονικά τσιμπούσια μετά από ομαδικές εκτελέσεις δια ξυλοδαρμού μέχρι θανάτου, πιθανώς για να μαλακώσει το κρέας.
Ο κόσμος σε πολλές περιπτώσεις συναγωνιζόταν στο ποιος θα δείξει μεγαλύτερη όρεξη να τσιμπήσει μεζέ για να μην περάσει στα μάτια των άλλων σαν αντιδραστικός και αντεπαναστατικός, άρα υποψήφιος για κυρίως πιάτο στο επόμενο τραπέζι. Ή θα τους φας ή θα σε φάνε, κυριολεκτικά.
Δύσκολοι καιροί για χορτοφάγους.
Φυσικά, ανάλογα περιστατικά μαζικού κανιβαλισμού έχουν αναφερθεί και σε εμπόλεμες συρράξεις στην Αφρική αλλά και αλλού στην Ασία, πράγμα που δείχνει πως, σε κάποιες συνθήκες, το φαινόμενο είναι πιο συχνό απ’ όσο πιστεύουμε.
Θα μου πεις τώρα εσύ αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, αυτό το θέμα διάλεξα για να ελαφρύνω το κλίμα και να κάνω χιουμοράκι του κ*λου; Ναι, αυτό διάλεξα, για έναν απλό λόγο: Έχουμε εξωραΐσει το ανθρώπινο είδος και σοκαριζόμαστε εκ νέου στην κάθε φρίκη λες και είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, λες και είναι μια φρικτή και μοναδική απόκλιση από τον κανόνα και όχι μέρος του ίδιου του κανόνα.
Φόνος, βιασμός, πόλεμος… Απαπαπαπα, τι είναι αυτά τα πράγματα; Πώς κατάντησε έτσι ο κόσμος; Κάθε φορά η ίδια αντίδραση, συνήθως συνοδευόμενη και από κανένα “πότε θα μάθουμε να ζούμε αγαπημένοι” ή κάτι ανάλογο.
Ποτέ.
Ποτέ δεν θα μάθουμε να ζούμε αγαπημένοι, γιατί είμαστε ένα ζωικό είδος που, όταν οι συνθήκες “ευνοούν”, κανιβαλίζει. Τρώει ο ένας τον άλλο χωρίς καν να πεινάει. Κάθε τόσο οι συνθήκες θα ευνοούν, παρά το γεγονός ότι κάποιοι θα θέλαμε κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό. Αλλά μας το έχουν ξεκαθαρίσει, την έχουμε πάρει την απάντησή μας.
“Αυτό δεν γίνεται”
Από την ερημιά του κόσμου σου στέλνω την αγάπη μου
Βασίλης
Υ.Γ. Στέλνω και μια φωτογραφία του 13ου γάτου μας, του Τζεντάι. Το όνομα του το δώσαμε για άσχετο λόγο από την ιστορία του, ανακαλύψαμε όμως εκ των υστέρων πως ήταν πετυχημένο και ταιριαστό. Ο Τζεντάι είναι, ή καλύτερα ήταν, μέλος μιας πολυπληθούς γατοσυμμορίας που μας περίμενε στη γωνία για κροκετάκια. Τα γατιά που μας περιμένουν στον δρόμο του χωριού έχουν όλα το όνομά τους, δεν είναι απλά γατιά. Η Σάντοου, ο Ρόνιν, ο Ρίγας, ο Ντάντυ, ο Πέπε, ο Νταλί, ο Μέριλιν, ο Σπίντι, ο Τούλης, ο Μπου και η Μπάρυ, ο Ντεμέκ, το Μούτρο και ο Μπάντυ. Δεν είναι τίποτα τυχαίοι και απρόσωποι γάτοι. Ο Τζεντάι απήχθη για πρώτη φορά πριν μήνες όταν τον βρήκαμε να κουτσαίνει, μας το έσκασε στη μέση της θεραπείας και απήχθη για δεύτερη φορά την ίδια μέρα. Τρίτη και φαρμακερή, όταν αποφασίσαμε να τον στειρώσουμε γιατί ξανακούτσαινε και είχε αδυνατίσει ελεεινά. Μόλις πήρε λίγο πάνω του τον αφήσαμε αλλά γύρισε το ίδιο βράδυ. Κατάλαβε πού θα τρώει ψωμί καθημερινά και θα έχει χάδια και ζέστη. Παρατηρώντας τον καλά, όμως, η κοπέλα μου διαπίστωσε από ένα ιδιαίτερο σημάδι στο κεφάλι ότι δεν του έμοιαζε απλά, αλλά ήταν ο ίδιος γάτος που φρόντιζε πριν αρκετά χρόνια στην είσοδο του χωριού και που είχε εξαφανιστεί εδώ και καιρό. Έγινε πραγματικότητα λοιπόν η “Επιστροφή του Τζεντάι”, όπως λέει και η ταινία, και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Υ.Γ.2 Διάλεξα την ιστορία του κανιβαλισμού στην Κίνα και όχι κάποια άλλη, γιατί έγινε στο πλαίσιο συνθηκών που πραγματοποιήθηκαν για το δίκιο του εργάτη, την λαϊκή κυριαρχία κλπ κλπ κλπ. Ο τίτλος που κοτσάρει το κάθε κάθαρμα δεν παίζει κανέναν ρόλο, από τα γεγονότα κρίνει η ιστορία.
(Φίλε Βασίλη, θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν, τον παιδικό μου φίλο. Βασίλη, πολλά μου φαίνονταν παρανοϊκά και στο παρελθόν, αλλά τώρα μοιάζει να την τερματίζουμε την πίστα. Οπότε, λέω να πάω να αράξω στην παραλία με τα βιβλία μου. Όπως έκανα και τα προηγούμενα χρόνια. Να είστε καλά όλοι. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.