Ο πόλεμος είναι μια κομπίνα

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο,
Πριν ξεκινήσω να πω αυτά που θέλω να πω, θα ήθελα να σας παραθέσω το παρακάτω απόφθεγμα:
“Πάνω από όλα, ο Φασισμός, όσο περισσότερο προβληματίζεται και παρατηρεί το μέλλον και την πορεία της ανθρωπότητας ξέχωρα από πολιτικούς προβληματισμούς της στιγμής, δεν πιστεύει στην πιθανότητα, ή την χρησιμότητα της διαρκούς ειρήνης… Μόνο ο πόλεμος, φέρνει στην ύψιστη ένταση κάθε ανθρώπινη ενέργεια, και βάζει την στάμπα της αρχοντιάς πάνω στους ανθρώπους που έχουν το θάρρος να τον συναντήσουν.”

Τάδε έφη Ελ Ντούτσε, Μπενίτο Μουσολίνι. Ο ορίτζιναλ φασίστας.

Αυτά, προς το παρόν, για το “πόλεμος πατήρ πάντων”, και συνεχίζουμε.

Το τι διαβάζει κανείς τους τελευταίους δύο μήνες αναφορικά με τον πρόσφατο πόλεμο στην Ουκρανία, δεν περιγράφεται. Πρέπει να τους έκατσε όλους γάντι ο πόλεμος, γιατί έχουν μεγάλη ρέντα.

Είχα να ζήσω τέτοιο διανοητικό οχετό από τον Μάρτιο του 2020, με το πρώτο λοκντάουν.

Εγώ, αυτό που ξέρω, είναι ότι ανακοινώθηκαν προσλήψεις επαγγελματιών οπλιτών στην Ελλάδα, επομένως, απ’ ότι φαίνεται η Δεξιά ξέρει καλά πώς να τρέφει τα παιδιά της, και τους ψηφοφόρους της. Με πόλεμο, φυσικά, ετοιμάζοντας τα και εκπαιδεύοντάς τα με ακριβά οπλικά συστήματα, Γαλλικά και Αμερικάνικα, όχι τίποτα Κινεζιές, ώστε να τα πετάξει μετά στο σφαγείο του πολέμου.

Γι’ αυτό είναι οι στρατοί, για να πεθαίνουν. Και μετά να γίνουν αγάλματα, και τελετές μνήμης για τους επίσημους, για να μας υπενθυμίζουν πόσο σημαντικότεροι από εμάς είναι.

Γι’ αυτό είναι τα όπλα, οι εξοπλισμοί και τα σχετικά, όχι απλά για να αγοράζονται και να πωλούνται, και εμείς να διαμαρτυρόμαστε, αλλά και για να χρησιμοποιούνται, αλλιώς δεν έχει πλάκα.

Πρέπει να διαχωριστεί, νομίζω, η συζήτηση για το πώς πρέπει να οργανώσουμε την κοινωνία και τις σχέσεις μεταξύ μας, από την συζήτηση διεθνών σχέσεων εν καπιταλισμώ.

Γιατί το θέμα είναι να τον ξεπεράσουμε, όχι να τον διορθώσουμε.

Από ό,τι φαίνεται, τα μεγάλα μυαλά αποφάσισαν ότι επιτρέπεται να είναι κανείς ιδεαλιστής για τον πρώτο, αλλά όχι για το δεύτερο.

Γιατί, αυτή τη συζήτηση, των διεθνών σχέσεων στον καπιταλισμό, σου λέει κάποιος, μπορείς να την κάνεις μόνο κοιτώντας τον κόσμο υπό το πρίσμα των ανταγωνισμών και της γεωπολιτικής στρατηγικής, των συμμαχιών συμφέροντος, και των διεθνών αντιπαλοτήτων στην μάχη για την εξασφάλιση δικαιωμάτων χρήσης, εκμετάλλευσης και εμπορίας.

Πρέπει, δηλαδή, να κοιτάξεις τον κόσμο και τις σχέσεις των ανθρώπων μέσα υπό αυτό το πρίσμα, με Μακιαβελικούς όρους, διαφορετικά το έχεις χάσει το παιχνίδι.

Μιλώντας όμως και αναλύοντας τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο, το μόνο που κάνεις είναι να τα διαιωνίζεις, και να μην δίνεις ευκαιρία σε τίποτα διαφορετικό να γεννηθεί.

Πώς;

Μα, μιλώντας την γλώσσα τους, και σκεπτόμενος με τους όρους τους, στην ουσία καταλήγεις να παίζεις το παιχνίδι τους, άσχετα αν μέσα σου αισθάνεσαι έξυπνος και ξεχωριστός, και ότι καταλαβαίνεις περισσότερα από τους άλλους.

Και από εκεί που ξεκινάς την συζήτηση όντας, ιδεολογικά έστω, κομμουνιστής, αναρχικός, σοσιαλοδημοκράτης, και αριστερός κάθε απόχρωσης, καταλήγεις να συζητάς με τους απόλυτα ρεαλιστικούς γεωπολιτικούς όρους …ενός φασίστα.

Παρακολουθείς το παιχνίδι τους ως παρατηρητής, πάντα από θέση ήσσονος ισχύος, και βλέπεις να παίζουν τις τύχες των ανθρώπων στα χρηματιστήρια -αφού όλες οι εταιρείες της βιομηχανίας πολέμου είναι εισηγμένες εταιρείες- ή μήπως ξεχάσαμε ότι ο πόλεμος είναι εμπόρευμα στον καπιταλισμό, όπως είναι η τροφή, το νερό, και η στέγη.

Γιατί, ή θα μιλάμε με όρους γεωπολιτικής ανάλυσης, με όρους ρεάλ πολιτίκ, ως πολιτικοί ρεαλιστές, ή θα δώσουμε τροφή, νερό και στέγη σε κάθε άνθρωπο πάνω στον πλανήτη, και μετά βλέπουμε αν περισσεύουν πόροι για να φτιάξουμε σφαίρες, πυραύλους και ντρόουν, και να ταΐζουμε μόνιμους στρατούς.

Βλέπεις, το να δώσεις φαγητό σε αυτόν που πεινάει, νερό σε αυτόν που διψάει, και σπίτι σε αυτόν που κοιμάται στον δρόμο, είναι άκρως αφελές, σύμφωνα με τους οπαδούς του πολιτικού ρεαλισμού.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε για τα δικαιώματα του ανθρώπου, όπως έλεγε ο Φιντέλ, αν δεν λύσουμε βέβαια αυτό το θεματάκι πρώτα.

Το θέμα των στρατιωτικών εξοπλισμών και της βιομηχανίας που κερδοσκοπεί νομίμως από την ενίσχυση των πολεμικών συγκρούσεων. Το θέμα των ιδιωτικών στρατών και των ιδιωτικών εταιρειών όπλων και των παχουλών λογαριασμών τους σε φορολογικούς παραδείσους.

Γιατί, η φτώχεια, η ανισότητα, και οι διακρίσεις ευδοκιμούν στον πόλεμο, γι’ αυτό και πάντα υπάρχει κάπου πόλεμος στον κόσμο, γι’ αυτό και σε χώρες που μαστίζονται από αυτά έχει συνήθως πολεμικές συγκρούσεις, εμφύλιο, εξωτερική στρατιωτική παρέμβαση από κάποια μεγάλη δύναμη, τρομοκρατικές οργανώσεις που δικαιολογούν την παρέμβαση, ή χούντα.

Η διατήρηση του πολέμου ταΐζει επίσης και άλλες αγορές, νέες ευκαιρίες για επαγγελματίες να χτίσουν καριέρες πάνω στην ανθρώπινη μιζέρια και τον ανθρώπινο πόνο, αλλά δίχως να συμμερίζονται τίποτα από τα δύο.

Και δώσ’ του στρατιές από ανθρωπιστές διπλωματικούς υπάλληλος και αλληλέγγυους που εργάζονται σε δεκάδες δεκάδων ΜΚΟ και διεθνείς οργανισμούς, δημοσιογράφους και ερευνητές, συγγραφείς και αναλυτές, και δώσ’ του το χρήμα να ρέει, όσο οι άνθρωποι δολοφονούνται και τα κέρδη σπάνε ρεκόρ.

Αυτοί, άλλωστε, τη σύνταξη ονειρεύονται στο τέλος.

Μάγκες, προσοχή, γιατί, όταν γίνει Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, θα ξεσκιστείτε στην υπερωρία.

Η αλήθεια όμως, με Α κεφάλαιο, είναι ότι, αν δώσεις τροφή, νερό, και στέγη σε όλους τους ανθρώπους, και εξασφαλίσεις τις ατομικές τους ελευθερίες, επομένως, υλοποιώντας την υπόσχεση για ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και για δικαιώματα του ανθρώπου, θα συνειδητοποιήσεις ότι τα κίνητρα για διεθνείς αντιπαλότητες και για πόλεμο μειώνονται δραματικά.

Για τους απλούς ανθρώπους, εννοώ, γιατί για τους πλούσιους είναι πάντα προς το συμφέρον τους να μας έχουν να αλληλοσκοτωνομαστε, την ίδια ώρα που εκείνοι πλουτίζουν από αυτό.

Ανάπτυξη δεν θέλουμε; Ε, μάγκες, αυτό είναι.

Δεν μπορείς να είσαι υπέρ της ανάπτυξης και κατά του πολέμου του Πούτιν, γιατί μάγκα μου, σόρι που θα είμαι εγώ που θα στο μαρτυρήσω, αλλά από εκεί προέρχεται η ανάπτυξη, από τον πόλεμο σε κάποια άλλη φτωχότερη από την δική σου χώρα, όχι απλά επειδή δούλεψες υπερωρίες στο γραφείο.

Ο πόλεμος δεν είναι πατήρ κανενός, γιατί είναι απλά μια από τις πιο παλιές κομπίνες. Ναι, ακόμα και ο Ηράκλειτος μπορεί να είπε καμιά μ@λακία πού και πού, ας μην τα παίρνουμε όλα ως διδαχές και απόλυτες αλήθειες που ισχύουν ασχέτως ιστορικής περιόδου, γιατί το μόνο που υποδεικνύει αυτό είναι την αμάθειά μας, και τα κόμπλεξ μας.

Ο πόλεμος δεν είναι τίποτε άλλο παρά φράγκα. Να, και ένας άλλος αρχαίος, ο Πλάτωνας.

Ας μην τσακωθούμε και για το ποιο αρχαίο καρντάσι έχει δίκιο.

Ένας από τους λόγους, μάλιστα, που στην εποχή του Πλάτωνα το να είσαι τραπεζίτης ήταν ένα ανήθικο και κατάπτυστο επάγγελμα, αποκλειστικά για ηθικά και πνευματικά χρεοκοπημένους ανθρώπους, ήταν επειδή, ως γνωστόν σε όλους τότε, οι τραπεζίτες συχνά δάνειζαν χρήματα και στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα.

Το ίδιο γίνεται και τώρα. Μόνο που τώρα δεν θεωρείται ανήθικο.

Ο πόλεμος είναι απλά μια κομπίνα, φράγκα δηλαδή, γι’ αυτούς που πλουτίζουν από αυτόν. Για όλους τους υπόλοιπους θα έπρεπε να είναι έγκλημα, αλλά δεν είναι.

Για όσους είναι, χαρακτηρίζονται από πολλούς ως αφελής. Αφελής και ο Τσόμσκι, αφελής και η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Έγκλημα είναι για τους αφελείς, σαν εμένα, που δεν έχουν διάθεση να κάνουν ρεάλ πολιτίκ και ανάλυση για τα κίνητρα του Πούτιν και τα συμφέροντα της Ε.Ε., παρέα με ακροδεξιούς εθνικιστές και εγκληματίες φασίστες, που κάνουν το ίδιο.

Και φυσικά, δεν είναι η μόνη κομπίνα που συντηρείται από αρχαιοτάτων χρόνων για τα κέρδη μιας χούφτας σακαφλιαδων και των πολιτικών τους υπαλλήλων. Άλλες τέτοιες μεγάλες κομπίνες που διαιωνίζονται εδώ και πολλούς αιώνες είναι οι οργανωμένες θρησκείες και η σωματεμπορία.

Όσο ευδοκιμεί στη φύση η Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, ως θεσμός, και το εμπόριο σαρκός, τόσο και η βιομηχανία του πολέμου είναι κομμάτι της ανθρώπινης μας φύσης.

Αν ο πόλεμος δεν ήταν κερδοσκοπική δραστηριότητα, δεν ήταν εμπόρευμα, θα το συζητούσα αν πρόκειται για κάτι που έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση.

Ας αφαιρέσουμε, όμως, το κίνητρο του οικονομικού κέρδους από τον πόλεμο, και το συζητάμε. Μέχρι τότε, όλα είναι υποθετικά.

Γιατί, ή είναι κάτι αναπόφευκτο, της μοίρας μας γραφτό, ή είναι βιομηχανία, δηλαδή κάτι τεχνητό, μια επιχειρηματική δραστηριότητα που κάνει μία πολύ συγκεκριμένη χούφτα ανθρώπων απίστευτα πλούσιους και ισχυρούς, την ίδια ώρα που εκατομμύρια άλλοι υποφέρουν.

Αν ήταν στην φύση μας, ως άνθρωποι, να κάνουμε πόλεμο, θα είχαμε εξελικτικό κίνητρο να κάνουμε πόλεμο, όχι μόνο οικονομικό. Και θα το είχαμε όλοι, όχι μια χούφτα σακαφλιάδες.

Αν ήταν στην φύση μας, ως άνθρωποι, να κάνουμε πόλεμο, δεν θα είχαμε ανάγκη ούτε τις αναλύσεις τους, ούτε τα οικονομικά τους κίνητρα, γιατί ο πόλεμος θα ήταν κάτι πηγαίο που όλοι θα αποδέχονταν ως κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας, όπως η φιλία και ο έρωτας, όπως η αναπνοή, ή το σeξ.

Αν ήταν στη φύση μας να πολεμάμε, θα πολεμούσαν και οι γυναίκες. Και αυτές άνθρωποι είναι.

Την μια κλαίνε για τα παιδιά στην Υεμένη, και από την άλλη σου λένε ότι όποιος είναι ενάντια στον πόλεμο είναι αφελής, και κάνουν γεωπολιτικές αναλύσεις με τους όρους του Κλαούζεβιτς.

Ωραία, πάνε πες το αυτό στα παιδιά της Υεμένης και της Γάζας τότε. Πάνε πες τους να μην κλαίνε, γιατί είναι στην φύση μας να φτιάχνουμε πυραύλους με ισχυρά εκρηκτικά και να τα πετάμε σε άμαχο πληθυσμό. Είναι αφελές να κατάγεται από την Υεμένη και να έχει την απαίτηση να ζήσει πάνω από τα 10, όπως και είναι αφελές να αγωνίζεται για μια ελεύθερη Παλαιστίνη, γιατί έτσι λειτουργεί ο κόσμος φιλαράκο, ο πόλεμος είναι στη φύση μας, και οι Σαουδάραβες είναι στη φύση τους να επιδίδονται σε γενοκτονία των ομοεθνών τους Υεμένιων και να βομβαρδίζουν νοσοκομεία και υποδομές, όπως είναι και στην φύση των υπευθύνων του Ισραηλινού κράτους να δημιουργούν συνθήκες απαρτχάιντ για τους Παλαιστίνιους.

Έτσι γινόταν και παλιά, πες τους, αλλά με βέλη και καταπέλτες. Μην ξεχάσεις να τους πεις και για εκείνο το είδος μυρμηγκιού, ένα από τα δεκάδες που υπάρχουν, που είναι το μόνο άλλο είδος στο ζωικό βασίλειο, μαζί με τον άνθρωπο, που επιδίδονται σε οργανωμένο πόλεμο, και διατηρούν μέχρι και σκλάβους.

Ή μήπως όλα αυτά, οι γενοκτονίες και τα εγκλήματα πολέμου είναι ενάντια στους κανόνες του πολέμου και στην Συνθήκη της Γενεύης;

Άντε καλέ, μη μου πεις! Με σοκάρεις!

Πρέπει να είναι κανείς πολύ αφελής για να πιστεύει ότι ο πόλεμος έχει κανόνες, και καθορίζεται από συνθήκες.

Είμαι σίγουρος, λοιπόν, ότι αν ο σπουδαίος μη-ειδικός, μη-αναλυτής, τους τα εξηγήσει όλα αυτά, τα παιδιά θα σταματήσουν να κλαίνε, αφού θα έχουν κατανοήσει πια την σοφία της διανοητικής κλανιάς που πέταξε ο πολιτικός ρεαλισμός του σπουδαίου αυτού αναλυτή, και αφού έχει πρώτα κατηγορήσει τους άλλους ότι έγιναν ειδικοί χωρίς να ξέρουν την τύφλα τους, μας δίνει την ειδική του γνώμη επί του θέματος, ως μη-ειδικός.

Αλλά δεν είναι ειδικός. Γιατί, μάλλον είναι απλά μ@λάκας. Και είναι μ@λάκας, επειδή μιλώντας για τον πόλεμο, ξέχασε τον καπιταλισμό.

Είδες πόσο εύκολο είναι;

Και μιας που ξεκίνησα με απόφθεγμα, λέω να ολοκληρώσω και με ένα:

“Ξόδεψα 33 χρόνια και 4 μήνες σε ενεργό στρατιωτική υπηρεσία, και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ξόδεψα τον περισσότερο μου χρόνου ως ένας υψηλής τάξης μπράβος για τις μεγάλες επιχειρήσεις, για την Wall Street, και για τους τραπεζίτες. Με λίγα λόγια, ήμουν ένας μπράβος, ένας γκάνγκστερ, για τον καπιταλισμό. Βοήθησα να κάνουμε το Μεξικό, και ειδικά το Tampico ασφαλή για τα αμερικανικά συμφέροντα πετρελαίου, το 1914. Βοήθησα να κάνουμε την Αϊτή και την Κούβα ένα ασφαλές μέρος για την National City Bank, ώστε τα στελέχη της να συλλέγουν κέρδη. Βοήθησα στον βιασμό μιας ντουζινας δημοκρατιών της Κεντρικής Αμερικής για τα συμφέροντα της Wall Street. Βοήθησα στον εξαγνισμό της Νικαράγουα για την International Banking House of Brown Brothers, μεταξύ 1902 και 1912. Έφερα στο φως την Δομινικανή Δημοκρατία για τα αμερικανικά συμφέροντα ζάχαρης, το 1916. Βοήθησα στο να φέρουμε τις Ονδούρες στον ίσιο δρόμο για τις αμερικάνικες εταιρείες φρούτων, το 1903. Στην Κίνα, το 1927, βοήθησα ώστε η Standard Oil να προστατεύσει τα συμφέροντά της. Όταν θυμάμαι όλα αυτά, σκέφτομαι ότι ίσως θα μπορούσα να είχα δώσει μαθήματα στον Al Capone. Το περισσότερο που μπορούσε να κάνει αυτός, ήταν να τρέχει την κομπίνα του σε τρεις περιφέρειες. Εγώ, δραστηριοποιούμουν σε τρεις ηπείρους.”

Τάδε έφη αρχιστράτηγος Σμέντλεϊ Μπάτλερ. Ένας από τους πιο παρασημοφορεμένους αξιωματούχους του αμερικανικού στρατού, όταν κατάλαβε στο τέλος της θητείας του για ποιών την τσέπη, επί 33 χρόνια, έβλεπε τους φίλους του να σκοτώνουν και να σκοτώνονται, με τον ίδιο να δίνει την εντολή.

Δεν είναι ότι η ιστορία του πολέμου είναι η ιστορία της ανθρωπότητας, είναι ότι η ιστορία του πολέμου είναι η ιστορία του χρήματος, και του ιδιωτικού πλούτου.

Από το μακρινό ηλιόλουστο Αμστελόδαμο, με μια μπύρα στο χέρι,

Κώστας

Υ.Γ. Οι πιο έξυπνοι από όλους είναι αυτοί που δεν είναι αναλυτές, ούτε ειδικοί, και οι οποίοι είναι κατά του Πούτιν, κατά του ΝΑΤΟ και των αμερικανικών συμφερόντων, κατά της Ε.Ε. και του ρόλου της στον πόλεμο, κατά των νεοναζιστών και άλλων φασιστοειδών της Ουκρανικής κυβέρνησης, κατά του καπιταλισμού, κατά των αφελών που είναι ενάντια στον πόλεμο, αλλά υπέρ μιας συμβιβαστικής λύσης μεταξύ των μεγάλων παικτών. Οι αντικειμενικοί πολιτικοί ρεαλιστές. Οι οποίοι, αν και θεωρούν όλους τους παραπάνω εγκληματίες απατεώνες σακαφλιάδες, τους νομιμοποιούν όλους και τα εγκλήματά τους όταν νομιμοποιούν τον συμβιβασμό τους. Ε, και αν έγινε κανένα έγκλημα πολέμου δεν πειράζει μωρέ, το θέμα είναι ότι ο πόλεμος είναι στη φύση μας, οπότε το σημαντικό είναι να τα βρουν οι μεγάλοι και να γυρίσουν οι πρόσφυγες στα σπίτια τους. Είπαμε αλληλεγγύη, αλλά το παραχέσαμε, ε; Γιατί, αν έχει σημασία το έγκλημα πολέμου, τότε αμέσως μετά τον συμβιβασμό πρέπει να στήσουμε ένα ειδικό δικαστήριο για τα εγκλήματα πολέμου αυτών που τελικά συμβιβάστηκαν, αλλά και αυτών που τους χρηματοδότησαν, όπως έγινε στην Νυρεμβέργη για τους Ναζί.

Υ.Γ.2. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν ζούμε σε δημοκρατίες, ώστε να επηρεάζουμε άμεσα τις αποφάσεις, για το ποιός θεωρείται εγκληματίας πολέμου και ποιός απελευθερωτής, οπότε ας μην τρελαινόμαστε και πολύ, γιατί ελπίζω να καταλαβαίνουμε όλοι ότι η προσωπική μας στάση απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, την Υεμένη, το Μάλι, το Σουδάν, την Αιθιοπία, τη Μιανμάρ, ή οπουδήποτε αλλού, είναι αποκλειστικά για εσωτερική μας κατανάλωση. Είναι εύκολο να συζητάς για πόλεμο φιλοσοφικά, και να κάνεις γεωπολιτικές αναλύσεις στον ήλιο, με μια μπύρα στο χέρι και όταν δεν διακυβεύεται τίποτα. Οπότε, αν είναι να συζητήσουμε και να διαφωνήσουμε για κάτι, ας είναι για το πώς θα πάρουμε τον έλεγχο των αποφάσεων στα χέρια μας, και όχι για το ποιος πλούσιος καριόλης θα νικήσει τον τελευταίο πόλεμο.

Υ.Γ.3. Πάω να το βουλώσω τώρα, γιατί πολλά είπα πάλι.

(Φίλε Κώστα, και η “ειρήνη” είναι μια κομπίνα, δεν είναι μόνο ο πόλεμος κομπίνα. Για άλλη μια φορά να σου θυμίσω πως αυτά που γράφουμε -περί πολέμων, καπιταλισμού κλπ-, τα έχουν γράψει εδώ και αιώνες πολύ καλύτερα από εμάς σημαντικότεροι άνθρωποι από εμάς. Και, παρ’ όλα αυτά, δεν κατάφεραν να αλλάξουν απολύτως τίποτα. Τουλάχιστον, τα έγραψαν και τα έβγαλαν από μέσα τους. Για προσωπική εκτόνωση γράφουμε, ξέρουμε ότι δεν θα αλλάξουμε απολύτως τίποτα. Ο Ηράκλειτος δεν έγραφε μ@λακίες. Ο Ηράκλειτος έζησε σε μια εποχή με εντελώς διαφορετικές αξίες και ιδέες, όταν πολεμούσαν οι πολίτες σώμα με σώμα για την πόλη τους, τους ανθρώπους τους, και τους τάφους των προγόνων τους, και όχι μισθοφόροι με drone και πυρηνικά, χημικά και βιολογικά όπλα. Ο Ηράκλειτος δεν έζησε μόνο πριν την φεουδαρχία και τον καπιταλισμό αλλά και πριν τον χριστιανισμό. Οπότε, «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ ἐστί, πάντων δε βασιλεύς». Δεν είναι πολεμοχαρής ο Ηράκλειτος. Δεν το γράφει με χαρά αυτό. Απλά, διαπιστώνει και σωστά, πριν από 2.600 χρόνια, πως θα ακολουθήσουν εκατοντάδες χιλιάδες πόλεμοι. Έχει δικαιωθεί ο Ηράκλειτος, όπως βλέπουμε. Οπότε, να μην του …θυμώνουμε. Πόλεμος είναι και ό,τι συμβαίνει στη φύση γύρω μας. Πόλεμος είναι και το προβατάκι που τρώει ο λύκος. Κώστα, γουστάρουν καπιταλισμό οι περισσότεροι άνθρωποι και γουστάρουν να μην είναι ελεύθεροι. Είναι απόφασή τους αυτό, δεν είναι πεπλανημένοι και περιμένουν από εμάς να μάθουν την αλήθεια. Την ξέρουν την αλήθεια. Δικαίωμά τους είναι να γουστάρουν καπιταλισμό και κορπορατίλα. Σεβαστό. Αλλά αυτοί κλαίνε για τα σπίτια τους, τις περιουσίες τους, τις ιδιοκτησίες τους, τα αυτοκίνητά τους· εγώ δεν έχω. Εγώ, ξέρεις, θα πάω για μπάνια. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.