To 1/4 των νέων Βρετανών δεν έχει ακούσει ποτέ για τον πόλεμο των Φώκλαντ

To 1/4 των νέων Βρετανών δεν έχει ακούσει ποτέ, Πιτσιρίκο, για τον πόλεμο των Φώκλαντ, ενώ μόλις το 4% των 2.100 ενηλίκων που συμμετείχαν στη σχετική έρευνα γνώριζε με λεπτομέρειες τι συνέβη το 1982 σε εκείνη την αιματηρή σύγκρουση με την Αργεντινή, όπως αναφέρει το Skynews.

Oι μισοί στην ηλικιακή ομάδα 18-34 ετών δεν ήξεραν πότε ακριβώς έγινε ο πόλεμος, ενώ 1 στους 10 πίστευε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο εισέβαλε στα νησιά και αυτό ήταν που οδήγησε στη σύρραξη.

Επίσης, 1 στους 10 απάντησε ότι τα Φώκλαντ βρίσκονται στη Θάλασσα της Μάγχης.

Την ίδια στιγμή, πολλοί βετεράνοι εκείνου του πολέμου υποφέρουν ακόμα, 40 χρόνια μετά από σωματικά και ψυχικά τραύματα και όσα πέρασαν κινδυνεύουν να ξεχαστούν.

Ανάμεσα τους είναι και ο Nick Martin που στις 25 Μάη 1982 τραυματίστηκε όταν δύο πύραυλοι χτύπησαν εμπορικό βρετανικό πλοίο, που είχε κληθεί να συνδράμει στον πόλεμο, σκοτώνοντας 12 μέλη του πληρώματος.

Ο ίδιος επιβίωσε, οι πληγές του έκλεισαν, αλλά διαγνώστηκε με μετατραυματικό σοκ, εξαιτίας της δραματικής εμπειρίας που βίωσε.

“Πέρασα δύο μήνες σε νοσοκομείο του Πλύμουθ, κάνοντας φυσιοθεραπείες, αλλά δεν είχα καμία ψυχολογική στήριξη” θυμάται ο Martin, που δεν είχε διάθεση να χαρεί τίποτα στη ζωή, διότι σκεφτόταν αυτούς που δεν γύρισαν ποτέ από τα Φώκλαντ.

Χάρη στην οργάνωση Help for Heroes, άρχισε και πάλι να βγαίνει έξω, 35 χρόνια μετά τον πόλεμο.

Η Carol Betteridge, επικεφαλής των κλινικών και ιατρικών υπηρεσιών της Help for Heroes, εξηγεί ότι. πριν 40 χρόνια. η στήριξη για σωματικά και ψυχικά τραύματα δεν ήταν στα επίπεδα που βρίσκεται σήμερα.

Η ίδια επισημαίνει ότι επειδή πέρασαν 40 χρόνια, αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος που βίωσε εκείνον τον πόλεμο, δεν μπορεί να χρειάζεται βοήθεια ακόμα και σήμερα και για μία ολόκληρη ζωή.

Συνολικά, 255 ένστολοι Βρετανοί και τρεις γυναίκες που ζούσαν στα Φώκλαντ σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών, ενώ για την Αργεντινή οι ανθρώπινες απώλειες ανήλθαν σε 649, εκ των οποίων οι 300 ήταν ναύτες του καταδρομικού Belgrano, το οποίο χτυπήθηκε από τορπίλη.

Αμυδρά έχω κάποιες εικόνες στη μνήμη μου από τον πόλεμο στα Φώκλαντ.

Τουλάχιστον, στο οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον, οι περισσότεροι έδιναν δίκιο στην Αργεντινή, διότι τα νησιά Μαλβίνας, όπως τα λένε εκεί, ήταν δίπλα τους, οπότε τι δουλειά είχε η Αγγλία τόσες χιλιάδες μίλια μακριά.

Τουλάχιστον, εκείνος ο πόλεμος τελείωσε σχετικά σύντομα.

H Αργεντινή βρήκε τελικά την “εθνική επιτυχία” που έψαχνε τέσσερα χρόνια αργότερα με τη νίκη της επί της Αγγλίας με 2-1 στον δρόμο προς την κατάκτηση του Μουντιάλ στο Μεξικό το 1986.

Το πρώτο γκολ είχε βάλει με το χέρι ο Μαραντόνα, το δεύτερο περνώντας σχεδόν όλη την ομάδα της Αγγλίας, σε εκείνο αξέχαστο σλάλομ που είχε κάνει από το κέντρο του γηπέδου, μπαίνοντας σχεδόν με την μπάλα στα δίχτυα.

Το είχαμε πανηγυρίσει έξαλλα εκείνο το γκολ, όπως και τα τρία που είχε βάλει η Αργεντινή στον νικηφόρο (3-2) τελικό με τη Δυτική (ακόμα τότε) Γερμανία.

Γιατί από παιδιά ήμασταν –
όπως λέει και ο πρωθυπουργός μας- στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Vamos Argentina.

Όσο για την “εθνική επιτυχία”, χρόνια μετά τον πόλεμο των Φώκλαντ διάβασα ότι εξυπηρετούσε τόσο τον δικτάτορα της Αργεντινής, όσο και την Θάτσερ για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τη φτώχεια και την ακρίβεια.

Η πλάκα είναι ότι για χρόνια ακούγαμε θετικά σχόλια για τη Θάτσερ, που όχι μόνο συνέθλιψε την εργατική τάξη της Βρετανίας, αλλά άφησε και απεργό πείνας να πεθάνει στη φυλακή (ο Μπόμπι Σαντς του IRA ήταν αν δεν κάνω λάθος).

Ναι, αλλά σταμάτησε τα επεισόδια στα αγγλικά γήπεδα, έλεγαν οι υποστηρικτές της.

Απλά, τα μετέφερε σε άλλους χώρους, είναι η αλήθεια.

Και όλη την αλήθεια για τους οπαδούς είχε γράψει πριν κάμποσα χρόνια ο Ουμπέρτο Έκο, αναφέροντας ότι η βίαιη συμπεριφορά τους οφείλεται στο ότι, ενώ μένουν για πάντα πιστοί στην ομάδα τους -σε αντίθεση με τους παράγοντες, τους προπονητές και τους παίκτες που έρχονται και παρέρχονται-, ουσιαστικά δεν έχουν καμία συμμετοχή στο παιχνίδι.

Και τα επεισόδια που κάνουν είναι ένας τρόπος να αισθανθούν και αυτοί μέρος του παιχνιδιού.

Λίγο απλοϊκά τα έγραψα, αλλά αυτό ήταν το νόημα.

Και το δίδαγμα είναι ότι όλοι πρέπει να έχουμε ένα χόμπι για να εκτονωνόμαστε.

Τι καλύτερο, λοιπόν, από το να κολυμπάς στη θάλασσα, φωτογραφίζοντας και τα πλάσματα της.

Την πέρκα, τον γύλο (φωτό άνω), τους κακαρέλους, τους σαργούς, τους σπάρους, την ούγαινα (φωτό κάτω), που απαθανάτισα την Τετάρτη 30/3.

Μαζί με ένα αυτάκι, το πιο όμορφο κοχύλι, πάντα ταιριαστό με το απέραντο γαλάζιο και τον σκούρο μπλε βυθό.

Να κλείσω, όμως, με μία είδηση που έχει σχέση με ποδόσφαιρο και την οποία μας μετέφερε ο πολύ καλός δημοσιογράφος Νίκος Παπαδογιάννης, μέσω του gazzetta, από την Κοπεγχάγη, όπου πήγε να παρακολουθήσει τον αγώνα της Δανίας με τη Σερβία.

Το συγκεκριμένο φιλικό παιχνίδι ήταν το πρώτο, στο οποίο έκανε την επανεμφάνισή του μπροστά στους συμπατριώτες του ο Έρικσεν, που είχε πάθει ανακοπή καρδιάς στο πρόσφατο Euro και μάλιστα στο ίδιο γήπεδο, το Πάρκεν, κατά τον εναρκτήριο αγώνα με τη Φινλανδία.

Μερικούς μήνες μετά ο Έρικσεν παίζει και πάλι σε υψηλό επίπεδο, σκόραρε τόσο με τη Σερβία, όσο και με την Ολλανδία σε προηγούμενο φιλικό, αλλά η είδηση είναι ότι οι Δανοί έχουν εγκαταστήσει απινιδωτές σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο της Κοπεγχάγης και έξω και από το Πάρκεν.

Αν υπάρξει κάποιο περιστατικό ανακοπής, ειδοποιούνται με μήνυμα στο κινητό τους όσοι βρίσκονται κοντά και έχουν εγγραφεί στο σχετικό πρόγραμμα, για το πού είναι τοποθετημένος ο πλησιέστερος απινιδωτής.

Όλοι οι υπάλληλοι δημόσιων και ιδιωτικών εταιριών συμμετέχουν σε σεμινάρια, έτσι ώστε να γνωρίζουν πώς να δώσουν τις πρώτες βοήθειες, σε περίπτωση που κάποιος πάθει ανακοπή και μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο.

Η Δανία είναι από τις ελάχιστες χώρες της Ευρώπης, που αντιμετώπισαν με επιτυχία τον κορωνοϊό, χωρίς πολύ αυστηρά μέτρα και χωρίς απειλές και εκβιασμούς στους πολίτες, χάρη στο πολύ καλό σύστημα υγείας που έχουν.

Χάρη σε αυτό το σύστημα υγείας, αλλά και το γεγονός ότι δίπλα από το Πάρκεν υπάρχει νοσοκομείο, μπορεί να τα κατάφερε και ο Έρικσεν.

Θυμήθηκα τώρα που κάποτε, όχι και τόσο παλιά, το 2009, μας έλεγαν ότι θα γινόμασταν Δανία του νότου. Για να φτάσουμε τελικά στο 2022 και να μας λένε ότι δεν είμαστε και τόσο χάλια, όσο η Συρία και το Ιράκ.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ακούσει όχι για τα Φώκλαντ αλλά για …τίποτα. Το διαπιστώνεις, όταν μιλάς με ανθρώπους. Θυμάμαι την έκπληξη που ένιωσα πέρσι τον Σεπτέμβριο, όταν πέθανε ο Μίκης Θεοδωράκης και συναντούσα ανθρώπους που δεν ήξεραν ποιος είναι. Δηλαδή, δεν είχαν ακούσει ούτε το όνομά του. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Όποιος παρακολουθεί τα social media, θα ξέρει πως υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν ξέρουν γραμματική, συντακτικό και ορθογραφία -ούτε τα βασικά, δηλαδή-, ενώ δεν μπορούν να κατανοήσουν τη σημασία πολλών λέξεων. Και φυσικά, δεν ανοίγουν ποτέ ένα βιβλίο, για να το διαβάσουν. Παρ’ όλα αυτά, είναι γεμάτοι βεβαιότητες και …απόψεις. Η αμορφωσιά και η βλακεία εξαπλώνονται στον πλανήτη, οπότε ας πάμε για μπάνιο. Καλές βουτιές. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.