Όλα θα πάνε καλά, αλήθεια

Γεια σου, φίλε μου, Πιτσιρίκο!
Χρόνια πολλά! Να τα εκατοστήσει το μπλογκ, δηλαδή εσύ Πιτσιρίκο, και όλοι οι καλοί φίλοι που το στηρίζουν.
Θα αποφύγω να αναφερθώ σε πολεμικές αναλύσεις και στα νέα στυγερά εγκλήματα των ανθρώπων για τα οποία στήνονται γρήγορα κρεμάλες, αλλά για τα εγκλήματα των κρατών, των πολυεθνικών και των ολιγαρχών, τα οποία έχουν αναρίθμητα θαύματα, φαίνεται να σφυρίζουμε αδιάφορα.

Έτσι όπως τα σκέφτομαι, Πιτσιρίκο, η λέξη που χαρακτηρίζει την νέα μας εποχή, είναι η λέξη απομόνωση. Σε όλες της τις πτυχές, είτε μιλάμε για εξατομικευμένη απομόνωση, είτε κοινωνική, είτε μιλάμε για απομόνωση σε διεθνές επίπεδο.

Αλλά απουσία του Άρη -που ‘σαι ρε Άρη να βάλεις τάξη στο χάος-, θα προσπαθήσω να τα πάρω με μια σχετική σειρά, ή όπως μου κατεβαίνουν.

Η ιδέα του ατομικισμού δεν είναι μια καινούργια ιδέα. Βέβαια, αυτό που άλλαξε ιστορικά σε σχέση με την ιδέα αυτή, είναι ότι από την δεκαετία του ’70 και μετά, η ιδέα αυτή έγινε κομμάτι του πολιτιστικού ηγεμονισμού των ελίτ.

Αλλά δεν ήταν το μόνο που άλλαξε την δεκαετία του ’70. Όλοι, φαντάζομαι, έχουμε ακούσει κατά καιρούς την φράση της σκύλας από την Αγγλία, ονόματι Μάγκι: “Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν άνδρες και γυναίκες, και οικογένειες…υπάρχει αυτή η ποικιλία ανδρών και γυναικών, και η ομορφιά αυτής της ποικιλίας, και της ποιότητας της ζωής μας, θα εξαρτηθεί από το πόσο ο καθένας μας είναι διατεθειμένος να αναλάβει την ατομική του ευθύνη και να σπεύσει να βοηθήσει, με τις δικές του ενέργειες, αυτούς που είναι πιο άτυχοι από εμάς. Δεν υπάρχει κανένα δικαίωμα, για κανέναν, αν πρωτίστως δεν έχει εκπληρώσει το χρέος του.”

Τάδε έφη, η κατά κόσμον σκύλα, Μάργκαρετ Θάτσερ. Η πνευματική νονά του Κούλη.

Και φυσικά, όπως κάθε ιδέα που βολεύει τις ελίτ κάθε εποχής, ξοδεύτηκαν πολλά δισεκατομμύρια όλα αυτά τα χρόνια για να διαδοθεί, να γίνει τρόπος ζωής, μάλιστα, ακόμα και lifestyle, που είναι κάτι χειρότερο από τρόπος ζωής, αφού το lifestyle σχετίζεται αποκλειστικά με την ιδέα της κατανάλωσης.

Πρέπει να καταναλώσεις, για να είσαι ο εαυτός σου.

Αυτό σημαίνει ότι η ατυχία του να γεννηθείς φτωχός δεν είναι κάτι που μπορεί να θεωρηθεί ως ευθύνη της κοινωνίας να διορθώσει. Ρυθμίζοντας, παραδείγματος χάρη, τα σχετικά επίπεδα ανισότητας, φορολογώντας τον πλούτο, ή αλλάζοντας το σύστημα, ώστε η επιβίωση κάθε ανθρώπου να είναι εξασφαλισμένη. Απλά, επειδή είναι ζωντανός.

Όχι. Γιατί, το σύστημά μας θεωρεί λογικότερη την ιδέα ότι η ατυχία του να γεννηθείς φτωχός είναι μια προσωπική υπόθεση, και δεν αφορά την κοινωνία. Είναι στο χέρι του φτωχού να διορθώσει τα δεινά της τύχης και της καταγωγής του, του χρώματος του δέρματός του, ή του φύλου του. Καθώς και στο χέρι του επιπέδου της γενικής αλληλεγγύης, ή της ελεημοσύνης, αυτών που είχαν την τύχη να μην γεννηθούν φτωχοί.

Αλλά, δεν ξέρεις ποτέ, μπορεί να σου κάτσει λαχείο και να γεννηθείς πλούσιος.

“Κι αν σου κάτσει;”, που έλεγε και μια παλιά διαφήμιση.

Αλλά, αν σου κάτσει και γεννηθείς πλούσιος, οι κανόνες φαίνεται να είναι διαφορετικοί. Στην περίπτωση αυτή, δεν φαίνεται να έχεις ατομική ευθύνη για τίποτα, ούτε για τις πρακτικές που χρησιμοποιείς για να αυξήσεις τον πλούτο σου, ούτε για τις επιπτώσεις αυτών των πρακτικών στην κοινωνία και τους ανθρώπους, ούτε καν για τις επιπτώσεις των αποφάσεων της διακυβέρνησής σου.

Η ιδέα της ατομικής κοινωνικής ευθύνης, της μη-κοινωνίας, και η ιδέα του ατομικισμού, φαίνεται να έχουν κοινές ρίζες.

Η ιδέα της μη-κοινωνίας και της ατομικής -παρά της συλλογικής- ευθύνης για κοινωνικά θέματα, γεννήθηκε στο αμερικανόθρεφτο πραξικόπημα της Χιλής, όταν τα παιδιά του Σικάγο εφάρμοσαν με την βία το πρώτο πείραμα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, το 1973, με τεράστια επιτυχία για τους καπιταλιστές. Έτσι, το πείραμα στέφθηκε με επιτυχία και αντιγράφηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης.

Σε ατομικό επίπεδο, η ιδέα του σύγχρονου ατομικισμού -το τονίζω το σύγχρονου, γιατί αν και δεν είναι μια καινούργια ιδέα, οι μορφές που παίρνει ανά εποχή διαφέρουν- μας ήρθε επίσης την ίδια δεκαετία, την δεκαετία του ’70, αλλά από την αντι-κουλτούρα της εποχής, από την κουλτούρα της μουσικής και της τέχνης των απογοητευμένων χίπηδων και ροκάδων, και των ηττημένων κινηματιών της δεκαετίας του ’60, μιας γενιάς που, αν και διεκδίκησε πολλά, δεν κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο, ούτε να τον φέρει πιο κοντά.

Πολλοί από αυτούς υποχώρησαν στον δικό τους προσωπικό κόσμο, στο ατομικό τους σύμπαν, απογοητευμένοι από την αδυναμία τους να αλλάξουν τα πράγματα, όντας απ’ έξω από τα κέντρα των αποφάσεων, με συλλογικές δράσεις, και συνειδητοποίησαν ότι η μόνη αλλαγή μπορεί να έρθει σε ατομικό επίπεδο, σε επίπεδο ταυτότητας και προσωπικότητας, και όχι σε κοινωνικό επίπεδο, ακυρώνοντας έτσι όλους τους κοινωνικούς αγώνες που προηγήθηκαν.

Υποχώρηση, εξατομίκευση, όπως λέμε απομόνωση.

Αυτό που έχουν κοινό αυτές οι ιδέες, ο ατομικισμός στο επίπεδο του ατόμου, και η ιδέα της ατομικής κοινωνικής ευθύνης στο επίπεδο της κοινωνίας, είναι η ροπή προς την απομόνωση.

Αυτό σημαίνει το να είσαι απλά ένα άτομο, το να είσαι μόνος, ξέχωρος, αποχαρακτηρισμένος, αλλά παράλληλα την σήμερον ημέρα φακελωμένος σε πολυώροφους σέρβερ κάπου στο ψηφιακό σύννεφο, κάνοντας παρέα σε όλα τα υπόλοιπα ψηφιακά προφίλ χρήστη.

Εκεί, που πρέπει να πληρώσεις για να έχεις πρόσβαση. Ή που πρέπει να σου ανήκουν οι σέρβερ.

Αλλά, ο πολιτιστικός ηγεμονισμός μέσω του ατομικισμού, στο επίπεδο του ατόμου, πήρε νέες διαστάσεις από την στιγμή που η πολιτική αποφάσισε να μετατραπεί από έναν τρόπο να αλλάζεις την κοινωνία, εφόσον δεν υπάρχει πλέον κοινωνία κατά τον νεοφιλελευθερισμό, σε έναν τρόπο να διαχειρίζεσαι ποικίλες ταυτότητες.

Και εγένετο η πολιτική των ταυτοτήτων. Η σύγχρονη μορφή πολιτικής, για να συνοδεύσει την σύγχρονη μορφή του καπιταλισμού.

Η πολιτική που μετέτρεψε την έννοια του “πολίτη” (citizen), σε “καταναλωτή” (consumer), αφού, όπως είπαμε, πρέπει να καταναλώσεις για να είσαι ο εαυτός σου και να εκφράζεις την ταυτότητα σου.

Η οποία πολιτική των ταυτοτήτων, δεν είναι στην ουσία της πολιτική, αλλά η αντιστροφή της πολιτικής.

Είναι, αντι-πολιτική.

Γιατί, πάντοτε, ο σκοπός της πολιτικής ήταν να αλλάξει τον κόσμο, ρυθμίζοντας τον τρόπο ζωής, τα όρια της νομιμότητας, τα πλαίσια μέσα στα οποία δημιουργούμε σχέσεις μεταξύ μας, και τις μορφές των σχέσεων αυτών.

Η πολιτική, που, για όσους θυμούνται τα δημοκρατικά ιδεώδη, βασίζεται στον διάλογο, την κατανόηση, την συνεργασία, και, εν τέλει, τον αμοιβαίο συμβιβασμό.

Όπου, η διαφωνία δεν αποτελεί εμπόδιο, αλλά προστασία, απέναντι στην μονοδιάστατη λογική της τυραννίας.

Πράγματα που σπανίζουν, όμως, αναμεταξύ των αντίπαλων στρατοπέδων της πολιτικής των ταυτοτήτων, και την ιδέα ότι αν δεν είσαι μαζί μας -ό,τι και αν σημαίνει αυτό- είσαι εναντίον μας.

Μιας πολιτικής της απομόνωσης.

Μιας πολιτικής που δεν επιθυμεί να αλλάξει τίποτα, παρά να διατηρήσει την τάξη πραγμάτων όπως είναι, διατηρώντας τις αντιπαλότητες των επί μέρους ομάδων διαρκώς στο κόκκινο.

Απομόνωσης σε μικρότερα τμήματα της κοινωνίας, αποξενωμένα μεταξύ τους, πάντα μειοψηφικά, πάντα ήσσονος ισχύος, ώστε να μην αποτελούν ποτέ απειλή για το status quo.

Μιας πολιτικής του διαχωρισμού σε ομάδες και υποομάδες, και όχι μιας πολιτικής που προάγει την ενότητα μέσω της κατανόησης, και του διαλόγου.

Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι θα ήταν τεράστια παράλειψη να μην γίνει μνεία στον ρόλο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μέσων τα οποία διαφημιζόταν ότι θα προάγουν την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και θα μας φέρουν όλους πιο κοντά, αλλά, όπως μας δίδαξε η ιστορία, και ο ρόλος του Facebook στην γενοκτονία της Μιανμάρ, και το σκάνδαλο Cambridge Analytica, ο σκοπός ήταν το χρήμα, και η εξουσία.

Τι πεζό! Μα πόσο προβλέψιμοι και βαρετοί είναι;

Η απληστία τους και η έπαρση τους είναι τέτοια, που αποφάσισαν ότι μπορούν, αυθαίρετα, επειδή είμαστε νέοι και θέλουμε να πειραματιστούμε βρε αδερφέ, να το κάνουμε live σε ζωντανό πληθυσμό, και βλέπουμε. Όλα θα πάνε καλά.

Και έγιναν τα σόσιαλ μίντια.

Και έχεις τώρα τον CEO της Twitter, να σου λέει ότι λυπάται που τελικά η εταιρεία του ευθύνεται σε έναν βαθμό για το επίπεδο της πολιτικής πόλωσης.

Κάτι μου λέει ότι δεν θα τα δώσει πίσω τα κέρδη για να αμβλύνει τις επιπτώσεις της πολιτικής πόλωσης.

Και αν γι’ αυτά τα κέρδη χρειαζόταν να φανατιστεί ο κόσμος σε σημείο Μπρέιβικ, Κάιλ Ρίτενχαους, και να σαπίζει ο Ασάνζ στην φυλακή, μικρό το κακό.

Ποιος νοιάζεται άλλωστε;

Για καθίστε στο κέντρο της πόλης σας, και αρχίστε να ρωτάτε τους περαστικούς ποιος είναι ο Τζούλιαν Ασάνζ; Θα ξεκαρδιστείτε στα γέλια.

Το κάνανε στην Νέα Υόρκη, μπείτε να το δείτε, έχει πλάκα.

Απομόνωση, αποξένωση, διαχωρισμός, υποδιαίρεση.

Και επειδή πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, και τα παραδοσιακά μέσα πληροφόρησης και ενημέρωσης, προσπαθώντας να προστατευθούν από την απομόνωση της σύγχρονης ψηφιακής λαίλαπας των κοινωνικών δικτύων, που λίγο έλειψε να τα πετάξει στον κάδο ανακύκλωσης της ιστορίας, μπήκαν κι αυτά στο παιχνίδι του πολέμου των κλικ.

Δεν είναι τυχαίο που οι ιστοσελίδες αυτών των μέσων και η εκδοτική τους κατεύθυνση μπορούν να περιγραφούν μόνο από μια καταιγιστική προσομοίωση τρόμου, φόβου, πόλωσης, σοκ, επιφανειακού κουτσομπολιού, και παθητικής διασκέδασης.

Και όλα αυτά, κλικάροντας μπροστά σε μια οθόνη, μόνος. Απομονωμένος.

Και ξαφνικά, ο κόσμος γίνεται μικρός, και η βία, ο φόβος, οι ανασφάλειες που δημιουργεί ένας κόσμος σε διαρκή και μόνιμη κρίση, τρέφουν με στεροειδή τις γενετικά, ή περιβαλλοντικά προκαλούμενες ροπές πολλών ανθρώπων στην ψυχική ασθένεια.

Και τα κέρδη εκτοξεύονται! Ζήτω η ανάπτυξη. Ζήτω το ΑΕΠ.

Ούτε είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία των μέσων αυτών ελέγχονται από πλούσιους ολιγάρχες, και πολυεθνικές των οποίων οι πλούσιοι ολιγάρχες είναι μέτοχοι. Όπως και ότι μέτοχοι σε αυτά, και σπόνσορες των εκπομπών τους, είναι ακόμα και …τραπεζίτες.

Και από το μικροσκοπικό, την απομόνωση του ατόμου, περάσαμε στο μακροσκοπικό, την αποξένωση στην κοινωνία, και από την κοινωνία, πάμε τώρα στο υπερμακροσκοπικό, την απομόνωση στις διεθνείς σχέσεις.

Και από την σχετική ενότητα κάτω από την ομπρέλα προστασίας της pax americana, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και το “τέλος της ιστορίας” του βιαστικού Φράνσις Φουκουγιάμα, περνάμε στην αναβίωση του έθνους-κράτους και των νέων συμμαχιών.

Βιάστηκε ο Φουκουγιάμα, γιατί νόμισε ότι η νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη θα συνεχιστεί για πάντα πάνω σε στοίβες από χρέη, μέχρι που και τα χρέη αποτέλεσαν κερδοσκοπικό φαγοπότι για τα “χρυσά αγόρια”, που μπέρδεψαν τα μπούτια τους χτίζοντας έναν βαβυλώνιο πύργο από τραπουλόχαρτα χρέους στις πλάτες όλων μας, αλλά και του πλανήτη.

Υπάρχει λόγος που το παγκόσμιο χρέος είναι τριπλάσιο της παγκόσμιας παραγωγής;

Είναι ρητορικό το ερώτημα.

Και όταν έρχονται τα δύσκολα, ο πολιτικός απατεώνας πάντα τρέχει στο πρώτο του καταφύγιο, τον εθνικισμό, εκμεταλλευόμενος το κοινό σε πολλούς αίσθημα αγάπης και οικειότητας με τα πάτρια, δηλαδή, τα γνώριμα, και το πηγαίο κίνητρο πολλών να τα προστατεύσουν με την ζωή τους.

Και να ‘σου, μετά την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος το 2008, βγήκαν από την αφάνεια τα παλιά καλά φασιστόμουτρα, αποκτώντας την εξουσία σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο, χρησιμοποιώντας την πολιτική των ταυτοτήτων ώστε να απορροφήσουν μεγάλο μερίδιο της εργατικής τάξης από την αριστερά, η οποία εξακολουθεί να μπερδεύει το αριστερά με το δεξιά και το κέντρο, όπως κάποιοι κοντοστέκονται λιγάκι πριν αποφασίσουν αν το pull ή push που αναγράφει η ταμπέλα στις πόρτες, σημαίνει να σπρώξω, ή να τραβήξω;

Φυσικά, η αναβίωση της ακροδεξιάς σε χρόνια οικονομικής δυσχέρειας και λιτότητας, του νεοφασισμού της γραβάτας, μετατόπισε την πάλαι ποτέ Δεξιά, που για να επιβιώσει ως τότε μαλάκωνε όλο και πιο πολύ την ρητορική της, καθώς και τα ακροδεξιά στοιχεία που έτρεφε στα μετόπισθεν -πάντα έτοιμη να τα απαρνηθεί αν το απαιτούσαν οι ψήφοι- ακόμα πιο δεξιά προς το άκρο του πολιτικού φάσματος, και την πάλαι ποτέ Αριστερά, στο κέντρο.

Κέντρο, ο πολιτικός χώρος του “όπου φυσά ο άνεμος”.

Και ο τρόπος που διαμορφώνονται οι εθνικές δημόσιες σχέσεις, έχει φυσικά επίπτωση και στις διεθνείς σχέσεις, τις σχέσεις μεταξύ των κρατών και το πώς θα διαμορφωθούν οι νέες συνεργασίες και συμμαχίες.

Για τα φράγκα, φυσικά, σιγά μην νοιάζονται για τη ζωή σας, ή για το μέλλον των παιδιών σας.

Η υπερεξάπλωση της αμερικανικής υπεροχής με δικαιολογία τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, το 2001, συνάντησε την λιτότητα που επέβαλε η κατάρρευση του παγκόσμιου τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος -δηλαδή του καπιταλισμού, για όποιον δεν πρόσεχε- το 2008.

Κόβεται ένα κεφάλι, βγαίνει ένα άλλο. Κακώς είχαν οι χουντικοί το πουλί που βγαίνει από τις στάχτες του, ως σύμβολο, την Λερναία Ύδρα έπρεπε να είχαν.

Η αναδίπλωση είναι πάντα, όμως, αναγκαία για τους καπιταλιστές, για την σωτηρία των εθνικών οικονομιών, δηλαδή, του τοπικού κεφαλαίου κάθε χώρας.

Παρά την πολυπλοκότητα των κινήσεων στην γεωπολιτική σκακιέρα, η διάθεση όλων είναι σαφής: εδραίωση, σύμπτυξη, απομόνωση.

Τα σημάδια είναι παντού. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρεί από την Ε.Ε. και μαζί του παίρνει έναν τεράστιο στρατό που μέχρι τώρα είχε την μοίρα του συνδεδεμένη με τους Ευρωπαίους εταίρους. Όχι πια. Απομόνωση για το Η.Β.

Η επόμενη κίνηση σε αυτή την ιστορία είναι η αμυντική συμφωνία AUKUS, μεταξύ ΗΠΑ, Η.Β. και Αυστραλίας, αφήνοντας απ’ έξω τους Ευρωπαίους συμμάχους, η οποίοι, αν θέλουν ασφάλεια, πρέπει πλέον να πληρώνουν τον ΝΑΤΟ-ικό νταβατζή ακριβά. Δεν πληρώνει άλλο ο Αμερικανός, αρκετά.

Αναδίπλωση και του αμερικανικού στρατού από την μέχρι πρότινος υπερεξάπλωση, και συγκέντρωσή του στα κέντρα πίεσης, αποσύροντας την δύναμη κατοχής του Αφγανιστάν εν μια νυκτί, και τοποθετώντας την στην Ουκρανία, την Πολωνία, την Γερμανία, και αλλού. Λίγους μήνες πριν ο Πούτιν αποφασίσει να επιτεθεί.

Και διάλεξε χειμώνα, φυσικά, ο Βλαντ -οι Ρώσοι ξέρουν καλά την δύναμη του χειμώνα- γιατί μπορεί να είναι εγκληματίας πολέμου, αλλά χαζός δεν είναι, ούτε τρελός. Ξέρει ότι ο χειμώνας σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι θα έχουν ανάγκη το αέριό του, η άνοδος των τιμών θα ασκήσει επιπρόσθετη πίεση λόγω της αγανάκτησης των πολιτών στα εσωτερικά τους, και δεν θα φερθούν βιαστικά.

Μέσα έπεσε.

Και από αυτά, τα ήδη χθεσινά σταφύλια, πάμε σε ένα από αυτά τα νεοφασιστόσκυλα που σας έλεγα, ο οποίος ενώ συνορεύει με τον πόλεμο στην Ουκρανία, και είναι στενός σύμμαχος με τον Πούτιν, βρέθηκε να κερδίζει τις πρόσφατες εκλογές στη χώρα του, την Ουγγαρία. Τον Βίκτορ Όρμπαν, τον Ούγγρο Άδωνη.

Μάλιστα, έχει ενδιαφέρον η πλατφόρμα πάνω στην οποία επικεντρώθηκε η προεκλογική του καμπάνια, που ήταν να παραμείνει η Ουγγαρία εκτός του πολέμου, αλλά και να διατηρηθούν οι τιμές σε χαμηλά επίπεδα από τις ευνοϊκές συμφωνίες που έκλεισε ο Ορμπάν με τον Πούτιν.

Τί ειρωνεία; Να εκλεγείς έναν φασίστα για να σε κρατήσει μακριά από τον πόλεμο! Δεν ήξερα ότι οι Ούγγροι έχουν τόσο δυνατό χιούμορ;

Ειρωνεία, γιατί, όπως μας έλεγε ο Μουσολίνι, ο πόλεμος είναι ο πατέρας του φασισμού, και εκεί που ο φασίστας αποδεικνύει την ανδρεία του.

Αναδίπλωση, σύμπτυξη, απομόνωση.

Το αστείο είναι ότι μου θύμισε έναν άλλον πρόεδρο που στο παρελθόν είχε κάνει το ίδιο, τον Γούντροου Γουίλσον, τον 28ο πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος είχε εκλεγεί στην πλατφόρμα να μην εμπλακούν οι ΗΠΑ στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Στην ίδια πλατφόρμα, μεταξύ άλλων, βέβαια, είχε εκλεγεί και ο 33ος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ.

Τι μας νοιάζει εμάς, αν η Ευρώπη είναι φασιστική, ή δημοκρατική;

Κανένας από τους δύο δεν κράτησε την υπόσχεσή του.

Όπου, φτάνουμε στο σήμερα, κι αν κοιτάξει κανείς σήμερα τις τοποθεσίες από τις πάνω από 800 αμερικανικές βάσεις ανά τον κόσμο -τι στο διάολο, 200 κάτι χώρες είμαστε- θα δει να σχηματίζουν έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από την Ρωσία και την Κίνα.

Και το καζάνι με τους εξοπλισμούς αρχίζει να βράζει.

Και το χρήμα ρέει, και δεν ξέρουν πού να το βάλουν.

Από την άλλη, ο πορτοκαλί μ@λάκας μπορεί να μην ξεκίνησε νέο πόλεμο, όπως σωστά έχει παρατηρηθεί στο μπλογκ, αλλά επειδή αυτό δεν τον κάνει λιγότερο μ@λάκα, φρόντισε να αποσύρει τις ΗΠΑ από την συμφωνία για τα πυρηνικά, και έδωσε το πράσινο φως για την ανάπτυξη μικρών τακτικών πυρηνικών κεφαλών.

Μικρότερες από Χιροσίμα, μην ανησυχείτε. Επαναλαμβάνω, όλα θα πάνε καλά.

Και, ξέρετε ποιο είναι το καλύτερο με αυτές τις μικρές Χιροσίμες; Ότι δεν χρειάζεται η εντολή του Προέδρου των ΗΠΑ για να χρησιμοποιηθούν.

Την εντολή μπορεί να την δώσει κάθε Τεξανός καουμπόι διοικητής στρατιωτικής βάσης, οπουδήποτε στον κόσμο.

Τις θυμάστε τις πάνω από 800 βάσεις, με τους πάνω από 800 Τεξανούς καουμπόηδες διοικητές;

Ε, αυτό.

Ακόμα και αν, προληπτικά, φυσικά, αποφασίσουν να βάλουν αυτές τις μικρές Χιροσίμες όχι σε όλες, αλλά στο 1% των βάσεων τους, επειδή, ξέρω γω, Κίνα, Ρωσία.

Ε, αυτό.

Κάθε διεθνής συνθήκη βρίσκεται σήμερα παραβιασμένη, κάθε συμφωνία άκυρη.

Άλλωστε, οι συνθήκες ήταν από πάντα η επιβολή των όρων που θέτουν οι ισχυροί, και η επιβολή τους βασίζεται πάνω στην δύναμη των όπλων, όχι την δύναμη των λέξεων από μελάνι πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί, με κάτι περίτεχνες υπογραφές από κάτω για διακόσμηση.

Η Συνθήκη της Γενεύης και η Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου των Ηνωμένων Εθνών, είναι κουρέλια για να σκουπίζουν οι φασίστες και οι καπιταλιστές τον κώλo τους.

Το Διεθνές Δικαστήριο και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης έχουν πλέον απολέσει κάθε λόγο ύπαρξης, αφού δεν αποτελούν πια ούτε καν πρόφαση διεθνούς δικαιοσύνης, πνιγμένα σε τόνους διαπλοκής, καριερισμού, και παλιάς καλής ανθρώπινης ηλιθιότητας.

Αν, και, για να λέμε του στραβού το δίκιο, μάλλον δεν φτιάχτηκαν ποτέ για να εκπληρώσουν τον σκοπό τους.

Και, απουσία δικαιοσύνης, κυβερνά το δίκαιο του ισχυροτέρου, σε έναν νέο πολυπολικό κόσμο.

Το δίκαιο, δηλαδή, του φασίστα.

Όχι μόνο στις διεθνείς σχέσεις, αλλά και στις τοπικές κοινωνίες. Όχι μόνο στις τοπικές κοινωνίες, αλλά και στις μεταξύ μας σχέσεις.

Η απουσία διεθνούς συνεργασίας, κατανόησης, συνεννόησης, διαλόγου με καλή πίστη και αγνές προθέσεις, η απαξίωση των διεθνών οργανισμών και η εργαλειοποίησή τους αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πλουσίων και των εταιρειών τους, σηματοδοτούν μια νέα εποχή στις διεθνείς σχέσεις.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή στην ιστορία, γιατί σήμερα, ξεκινά άλλο ένα ξεκαθάρισμα.

Συγγνώμη, αλλά δεν βλέπω κανένα συνειδησιακό άλμα στον ορίζοντα.

Φροντίστε τον εαυτό σας και τους ανθρώπους γύρω σας, και ευχαριστηθείτε ό,τι μπορεί να σας προσφέρει αυτή η ζωή.

Και αντισταθείτε, αρνηθείτε να γίνετε κομμάτι της απομόνωσης της πολιτικής των ταυτοτήτων -εθνικότητας, χρώματος, κοινωνικής τάξης, ιδεολογίας, ή φύλου- στην αποξένωση των νέων τεχνολογιών και των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στον διαχωρισμό και την υποδιαίρεση των σφαιρών επιρροής των τοπικών εθνικισμών και των διεθνών σχέσεων.

Βγείτε έξω, συναντηθείτε, μιλήστε με κόσμο, γνωρίστε νέους ανθρώπους, συνάψτε νέες σχέσεις, κάντε συζητήσεις, και προσπαθήστε να κατανοήσετε τους ανθρώπους γύρω σας. Προσπαθήστε να βρείτε τα κοινά που σας ενώνουν, που μας ενώνουν όλους ως ανθρώπους, ώστε να έρθουμε πιο κοντά, μέσω αυτών, σε αυτά που μας χωρίζουν.

Να αναρωτιόμαστε κάθε φορά, είναι αυτό που κάνω τώρα ζωή; Κι αν δεν είναι, να το παρατάμε.

Ας ζήσουμε επιτέλους για λίγο ελεύθεροι, ο καθένας με τον τρόπο του, γιατί είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι.

Και όλα θα πάνε καλά, αλήθεια.

Από το μακρινό, χειμωνιάτικο Αμστελόδαμο, πάντα με αγάπη,

Κώστας

Υ.Γ. Όπως έγραψε η αγαπημένη μου Χάνα Άρεντ, οι άνθρωποι μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι μόνο σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους γύρω μας. Αυτή η ελευθερία, σε περιόδους κρίσης, γίνεται πάντα στόχος των πολιτικών απατεώνων, αν και ο μόνος λόγος που υπάρχει πολιτική, εκ των προτέρων, είναι η ανάγκη για συλλογική συνύπαρξη.

(Φίλε Κώστα, ευχαριστώ για τις ευχές. Κώστα, δεν είναι άσχημη η απομόνωση· ειδικά, αν απομονωθείς παρέα με τους σωστούς ανθρώπους. Οι μάζες δεν έχουν ποτέ καλή κατάληξη. Έχουμε ένα καλοκαίρι μπροστά μας και έχουμε και το ενδεχόμενο ενός νέου Παγκοσμίου Πολέμου ή τη βεβαιότητα μιας ακόμα μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης. Η λογική λέει να ζήσουμε αυτό το καλοκαίρι σαν να είναι το τελευταίο. Καλά, εγώ όλα τα καλοκαίρια έτσι τα αντιμετωπίζω. Και θα είναι ένα υπέροχο καλοκαίρι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.