Μαθήματα ειρήνης και ανεξιθρησκείας κάνει ο ακροδεξιός Orban στους “δημοκρατικούς” ηγέτες της ΕΕ

Εμμένει κατά του εμπάργκο στο ρώσικο πετρέλαιο η Ουγγαρία, απειλώντας να εκτροχιάσει, Πιτσιρίκο, το έκτο πακέτο κυρώσεων της ΕΕ, όπως αναφέρει το Skynews.

Ο Victor Orban δήλωσε πρόθυμος να διαπραγματευτεί οποιαδήποτε πρόταση που θα ήταν προς το συμφέρον της Ουγγαρίας, αλλά όχι το εμπάργκο, το οποίο χαρακτήρισε “ατομική βόμβα” για την οικονομία της χώρας του, που προμηθεύεται το 65% των αναγκών της σε πετρέλαιο από τη Ρωσία.

Ωστόσο, η πρόεδρος της Κομισιόν Ursula von der Leyen δήλωσε τις προάλλες ότι έχει έρθει η ώρα για προχωρήσει η ΕΕ σε απαγόρευση εισαγωγών πετρελαίου από τη Ρωσία, διότι “ο Vladimir Putin πρέπει να πληρώσει για την επιθετικότητά του”.

Η ΕΕ ακολούθησε ουσιαστικά τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, που προχώρησαν με τη σειρά τους σε εμπάργκο στο ρώσικο πετρέλαιο, αλλά η άρνηση της Ουγγαρίας απειλεί την εφαρμογή του συγκεκριμένου πακέτου κυρώσεων, καθώς χρειάζεται ομοφωνία από τα 27 κράτη μέλη.

Μάλιστα, και η Γερμανία την τελευταία στιγμή είπε “ναι” στο εμπάργκο, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να προμηθευτεί πετρέλαιο από άλλες πηγές. Δεν είπε, βέβαια, από ποιες.

Η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι χρειάζεται τουλάχιστον πέντε χρόνια για μετατροπές στις υποδομές της, έτσι ώστε να μην εξαρτάται από στο ρώσικο πετρέλαιο και ότι το ένα επιπλέον έτος εξαίρεσης από το εμπάργκο που της έδωσε -όπως και στη Σλοβακία- η ΕΕ δεν αρκεί.

H πλάκα είναι ότι ο ακροδεξιός Orban επιμένει και ότι η Ουγγαρία δεν στέλνει όπλα στην Ουκρανία, επειδή είναι υπέρ της ειρήνης, αδειάζοντας τους “δημοκρατικούς” ηγέτες άλλων ευρωπαϊκών κρατών.

Και τους κάνει και μαθήματα ανεξιθρησκείας, πέρα από δημοκρατίας, λέγοντας ότι η Ουγγαρία δεν θα συμμετάσχει ούτε στην επιβολή κυρώσεων κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη της Ρωσίας Κύριλλου.

Επί της ουσίας, σκασίλα τους των ηγετών και των αργόμισθων των Βρυξελλών, αν πεινάσουν εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρώπη.

Και μόνο στο άκουσμα της είδησης για εμπάργκο στο ρώσικο πετρέλαιο η βενζίνη ξεπέρασε τα 2,2 ευρώ το λίτρο.

Αλλά, εντάξει, έχουμε και την επιδότηση 13 ευρώ τον μήνα ή 40 ευρώ το τρίμηνο.

Άσχημα είναι τα 40 ευρώ; Δύο φορές πας Θυμάρι σε τρεις μήνες ή εναλλακτικά μία στη Χαλκίδα ή την Επίδαυρο, συνδυάζοντας μία επίσκεψη στο αρχαίο θέατρο με μία βουτιά στην αρχαία πόλη, που βρίσκεται βυθισμένη σε πολύ μικρό βάθος. Τι άλλο να ζητήσεις.

Θυμάμαι, το φθινόπωρο του 2019 που φωτογραφίζαμε με κάτι τουρίστες τα κτερίσματα στον βυθό, αν κι εγώ εστίαζα και σε κάτι τσιπούρες, μερικά μπαλαδάκια κι έναν σαργό.

Το Σάββατο 7/5 αρκέστηκα, πάντως, σε έναν κοκοβιό.

Με μία πέρκα ήταν, by the way, η καλύτερη φωτό.

Κι ένα μελανουράκι βγήκε καλό.

Αλλά από τη θάλασσα να περάσουμε στο βουνό, καθώς Ινδός ορειβάτης έχασε τη ζωή του, προσπαθώντας να ανέβει στην τρίτη ψηλότερη κορυφή του κόσμου, το όρος Kanchenjunga στο Νεπάλ, όπως μεταδίδει το Reuters.

Ο 52χρονος Narayanan Iyer πέθανε σε υψόμετρο 8.200 μέτρων, ενώ προσπαθούσε να φτάσει στην κορυφή των 8.656 μέτρων.

Ο οδηγός του Iyer τον συμβούλεψε να γυρίσει πίσω, όταν άρχισε να μην αισθάνεται καλά, αλλά εκείνος αρνήθηκε.

Τον περασμένο μήνα ένας Έλληνας ορειβάτης (ο Αντώνης Συκάρης) και ένας Νεπαλέζος Σέρπα (οι Σέρπα είναι οι οδηγοί που βοηθούν τους ορειβάτες) είχαν χάσει τις ζωές τους σε άλλες κορυφές.

Η ορειβασία είναι η κύρια τουριστική δραστηριότητα για το Νεπάλ και μία πηγή εισοδήματος για τους κατοίκους του, καθώς εκεί βρίσκονται 8 από τις 14 ψηλότερες κορυφές του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και του Έβερεστ.

Πάνω από 900 ξένοι ορειβάτες έχουν εξασφαλίσει την ειδική άδεια που απαιτείται για να ανέβει κάποιος σε μία από τις 26 κορυφές στα Ιμαλάια -μεταξύ των οποίων και η ψηλότερη, το Έβερεστ- κατά τη διάρκεια της τρέχουσας σεζόν, που ολοκληρώνεται αυτόν τον μήνα.

Μπορώ να καταλάβω το πάθος αυτών των ανθρώπων με το βουνό, έχοντας ένα ανάλογο κόλλημα με τη θάλασσα.

Και παρά το γεγονός ότι είμαι απλά ένας φυλαρούχας των βυθών, καμία σχέση με τους πραγματικούς θαλασσόλυκους που οργώνουν και τα πιο βαθιά και τρομακτικά σημεία των ωκεανών.

Κάποτε ήμουν κι ένας φυλαρούχας των βουνών. Συμμετέχοντας στις παιδικές κατασκηνώσεις του ΕΟΣ (Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος ή Σύνδεσμος, το έχω ξεχάσει) στην Πίνδο, τον Όλυμπο και τον Παρνασσό.

Μάλιστα, μαθητές δημοτικού-γυμνασίου, είχαμε γλιτώσει και τον καύσωνα του 1987, όταν σκεπαζόμασταν με κουβερτούλα τα βράδια στην Πίνδο.

Προσωπικά, απελευθέρωνα και τα ποντίκια που έπιαναν με μία αυτοσχέδια φάκα.

Στερέωναν ένα ταψί με ένα ξύλο στο οποίο έδεναν ένα σχοινάκι που στην άλλη άκρη του ήταν επίσης δεμένο ένα κομμάτι τυρί.

Οι ποντικοί πήγαιναν να φάνε το τυρί, αλλά, τραβώντας το, έπεφτε το ξυλάκι που στήριζε το ταψί, το οποίο τους παγίδευε.

Είχαν τραυματιστεί και μερικά αθώα ποντικάκια, είχαν ματώσει οι ουρές τους, δηλαδή, αλλά ευτυχώς κανένα δεν είχε σκοτωθεί.

Εντυπωσιακές ήταν, παρεμπιπτόντως, οι ουρές που είχαν οι τρίτωνες, αυτά τα υποβρύχια σαμιαμίδια, στη δρακολίμνη.

Οι περίφημες δρακολίμνες της Πίνδου είναι κοιλότητες με νερό σε μεγάλο υψόμετρο, κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά.

Σε μία από αυτές είχαμε πάει μια μέρα για βουτιά.

Είχα ρίξει και βουτιά με το κεφάλι, αν και ήταν πολύ ρηχά.

Ούτε μισό μέτρο βάθος δεν είχε η δρακολίμνη, με συνέπεια να αποκομίσει μία επιπόλαιη, ευτυχώς, πληγή στο κεφάλι, ο δάσκαλος της αναρρίχησης, που είχε επιχειρήσει κι αυτός βουτιά.

Μόνο μία φορά είχα βρει κι εγώ ξυστά στον – αμμώδη ευτυχώς – πάτο στις Κολυμπήθρες στην Πάρο.

Με κόμπλαρε και μία Αμερικανίδα τουρίστρια που φώναξε “it’s not so deep”, ενώ απογειωνόμουν από το βραχάκι με το απαράμιλλο στυλ μου.

Σκέφτηκα να επιχειρήσω και χθες βουτιά με το κεφάλι, στο Φάληρο, στα ρηχά, αλλά δεν το έκανα, τόσο επειδή ακόμα είναι κρύα τα νερά για να πέσεις έτσι απότομα -στη Σαλαμίνα, τις προάλλες, το είχα επιχειρήσει μετά από ένα 10λεπτο κολύμπι- όσο και επειδή είχε κόσμο και μπορεί να τρόμαζε καμιά γιαγιά (έχει συμβεί).

Το Π. Φάληρο ολοκληρώνει, εξάλλου, σήμερα τις υποχρεώσεις του στη Β’ εθνική μπάσκετ, όπου θα παίζει και του χρόνου, ενώ σώθηκε μαθηματικά και ο Αμύντας στην Α2, παρά τη συντριβή του (100-66) στην Καρδίτσα από την ομώνυμη και πρωταθλήτρια ομάδα της κατηγορίας, μία αγωνιστική πριν το τέλος.

Κι αυτό διότι παρέμεινε ένα βαθμό πάνω (41 έναντι 40) από την Καβάλα και το Μαρούσι, που ηττήθηκαν επίσης και μία από αυτές τις δύο ομάδες θα καταλήξει στα μπαράζ για την παραμονή. Ο Αμύντας δεν κινδυνεύει ακόμα κι αν χάσει εντός έδρας στο φινάλε και νικήσουν και η Καβάλα και το Μαρούσι, καθώς θα είναι πρώτος στην τριπλή ισοβαθμία (στους 42β.), έχοντας τρεις νίκες σε τέσσερις αγώνες με τις άλλες δύο ομάδες.

Σε μία τέτοια περίπτωση μπαράζ θα υποχρεωθεί να δώσει το Μαρούσι, που έχει χάσει δύο φορές από τον Αμύντα και θα είναι τελευταίο στην τριπλή ισοβαθμία, δηλαδή, θα σωθεί απευθείας και η Καβάλα.

Η ομάδα της Μακεδονίας θα μπει στην περιπέτεια του μπαράζ μόνο αν χάσει και νικήσει το Μαρούσι στην τελευταία αγωνιστική.

Ο λόγος που τα αναφέρω αυτά είναι ότι συμπάθησα τον Αμύντα από τη μέρα που ένας μάνατζερ μου είχε πει ότι δεν κάνει δουλειές μαζί τους, διότι τα τηλεφωνήματα θα του κοστίσουν πιο πολύ από την προμήθεια, κάτι που μου έδειξε ότι στον Υμηττό αγαπούν το μπάσκετ και όχι (μόνο) τις νίκες.

Επίσης, πάντα μου άρεσαν τα σενάρια με τις ισοβαθμίες στις τελευταίες αγωνιστικές. Θυμάμαι μια φορά, παραμονές Πάσχα, που είχα βγάλει πώς μία ομάδα που όλοι θεωρούσαν ότι είχε πάρει την άνοδο, μπορούσε να τη χάσει με ένα ακραίο σενάριο (έπρεπε να κάνει τρεις ήττες, οι αντίπαλοι της τρεις νίκες και με διαφορές).

Τελικά, η ακραία περίπτωση δεν συνέβη, οπότε με παίρνει τηλέφωνο ο προπονητής και μου λέει σε έντονο ύφος: “Γράψε τώρα τι πρέπει να γίνει για να μην ανέβουμε”.

Ο άνθρωπος με παρεξήγησε, νομίζοντας ότι δεν ήθελα να ανέβει η ομάδα του, ενώ απλά πάσχιζα να γράψω κάνα μεγάλο κείμενο για να συμπληρωθεί η ύλη τις εορταστικές και χωρίς καθόλου θέματα μέρες πριν το Πάσχα, έτσι ώστε να κλείσουμε το φύλλο.

Εσύ, Πιτσιρίκο, με καταλαβαίνεις.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, πριν από μερικά χρόνια, νωρίς στη σεζόν, ξεγελασμένος από τη λιακάδα και νομίζοντας πως είμαι ακόμα 15 χρονών, έριξα μια βουτιά από τα βράχια σε πολύ βαθιά νερά στην ανατολική πλευρά της Ζακύνθου. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει εκείνη τη μέρα. Θυμάμαι τη στιγμή που το σώμα μου βρέθηκε στα παγωμένα νερά. Κόντεψα να λιποθυμήσω. Αλλά μετά γελούσα. Καλές βουτιές. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.