Xελώνα αφάνισε τις μέδουσες του Σαρωνικού, χαλώντας τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ

Πιτσιρίκο, μετά από δύο χρόνια σχεδόν μοναστικής σιωπής, επιτράπηκε στους μαθητές στην Ιαπωνία να μιλούν μεταξύ τους κατά τη διάρκεια του φαγητού, καθώς μειώνονται τα κρούσματα κορωνοϊού, όπως αποκαλύπτει ο Guardian.

Kατά τη διάρκεια της πανδημίας, ακούγονταν μόνο οι ήχοι από τα μαχαιροπήρουνα, καθώς τα παιδιά έμεναν σιωπηλά κατά τη διάρκεια των γευμάτων στα σχολεία για να αποτραπεί η μετάδοση του ιού.

Σε κάποια σχολεία τους ζητούσαν, μάλιστα, να μην κάθονται απέναντι από συμμαθητές τους, όσο έτρωγαν και φυσικά να μην τους μιλούν.

Αλλά με τα κρούσματα κορωνοϊού να υποχωρούν σε όλη τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, πολλά σχολεία εγκαταλείπουν τον κώδικα της σιωπής.

Κι αυτό διότι υπάρχει ανησυχία ότι επηρεάζει την κοινωνική και εκπαιδευτική ανάπτυξη μαθητών από την ηλικία των 6 ετών.

Βέβαια, σε κάποια σχολεία επιτρέπουν στα παιδιά να μιλούν, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα το κάνουν χαμηλόφωνα.

Επίσης θα πρέπει να φορούν προστατευτικές μάσκες πριν την απαγγελία μίας ευχαριστήριας προσευχής για το φαγητό.

Έστω και η μερική χαλάρωση των απάνθρωπων αυτών μέτρων, χαιρετίστηκε από τους καθηγητές, που είπαν ότι “τα σιωπηλά γεύματα είχαν κρατήσει πολύ”.

Οι γονείς είναι, ωστόσο, διχασμένοι, διότι, ενώ κάποιοι ευχαριστήθηκαν που τα παιδιά τους θα μπορούν πάλι να αλληλεπιδρούν, άλλοι θεωρούν ότι ήταν πρόωρη η άρση της συγκεκριμένης απαγόρευσης.

“Το παιδί μου είχε συνηθίσει να τρώει σιωπηλά και δεν ένιωθε μοναξιά όταν γύριζε σπίτι με την οικογένειά του, ενώ τώρα ανησυχώ για τον κίνδυνο μόλυνσης από τον ιό” ανέφερε χαρακτηριστικά μία τρομοκρατημένη, προφανώς, μητέρα, μετά από δύο χρόνια που ο κορωνοϊός παρουσιάστηκε ψευδώς σαν η μέγιστη απειλή για το ανθρώπινο είδος.

Στα σχολεία προσανατολίζονται και στην κατάργηση της μάσκας, καθώς οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν και υπάρχουν περιστατικά με παιδιά που έπαθαν θερμοπληξία, καθώς γυμνάζονταν με καλυμμένο το πρόσωπό τους, όμως είναι δύσκολο να ληφθεί μία κοινή απόφαση.

Άλλωστε, δεν επιτρέπεται ακόμα σε όλα τα σχολεία να μιλούν τα παιδιά κατά τη διάρκεια των γευμάτων και απλά τα αφήνουν να κάθονται το ένα απέναντι στο άλλο.

Ωραία δημοκρατία στην Ιαπωνία. Τύφλα να ‘χει η Βόρεια Κορέα.

Εδώ ταιριάζει το τραγούδι των Πολ Σάιμον και Αρτ Γκαρφάνκελ “The sound of silence”. Το διασκεύασαν ωραία και οι Disturbed.

“Hello darkness my old friend, I ‘ve come to talk with you again… People talking without speaking, people hearing without listening, people writing songs that voices never share and no one dared, disturb the sound of silence”.

(Γεια σου σκοτάδι, παλιέ μου φίλε, ήρθα να σου μιλήσω ξανά… Οι άνθρωποι μιλούν χωρίς κανένας να μιλάει, οι άνθρωποι ακούν χωρίς κανένας να ακούει, οι άνθρωποι γράφουν τραγούδια που κανένας δεν τραγουδάει και κανένας δεν τόλμησε να σπάσει τον ήχο της σιωπής).

Σιωπηλός είναι και ο κόσμος του βυθού. Αλλά και γεμάτος χρώματα και ζωντάνια.

Παρατηρώντας τον, σιγά σιγά, δεν σου ξεφεύγει και η παραμικρή κίνηση.

Μέχρι που κάποια βάρκα με εξωλέμβια μηχανή θα διαταράξει τον ήχο της σιωπής, που λένε και οι Σάιμον και Γκαρφάνκελ και οι Disturbed.

Ή ακόμα και ο αποκρουστικός ήχος ενός ψαροντούφεκου που σκάει στον πυθμένα, διαταράσσοντας τη γαλήνη των αθώων και συχνά ανυποψίαστων πλασμάτων της θάλασσας.

Ένα ακόμα πρόβλημα αποτελούν τα σόναρ των πολεμικών πλοίων, που κάνουν τις φάλαινες και άλλα κητώδη να ξωκείλουν στις ακτές, όπως μεταδίδει το BBC.

Οι επιστήμονες προσπαθούν, όμως, να αντικαταστήσουν αυτή την εχθρική για τις φάλαινες τεχνολογία με φυσικούς ήχους, μελετώντας αυτούς που βγάζουν οι γιγάντιοι ροφοί των 300 κιλών για να αποθαρρύνουν τους εισβολείς ή να καλέσουν το ταίρι τους.

Θα προσπαθήσουν επίσης να φτιάξουν ένα φυσικό σόναρ, μελετώντας και τους ήχους ενός είδους γαρίδας, που χτυπώντας τις δαγκάνες του δημιουργεί ένα ωστικό κύμα που παραλύει τη λεία του.

Αλλά όπως και οι ροφοί, έτσι και οι γαρίδες παράγουν ήχους και για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.

Οπότε πρέπει πρώτα οι επιστήμονες να αποκωδικοποιήσουν όλους αυτούς τους διαφορετικούς ήχους, οι οποίοι μπορεί να ποικίλουν και ανάλογα με τη μέρα και τη θερμοκρασία της θάλασσας, πριν προχωρήσουν στη δημιουργία φυσικού σόναρ.

Με αφορμή, όμως, την εξωφρενική απαγόρευση ομιλίας που επέβαλαν κατά τη διάρκεια του φαγητού στους μαθητές της Ιαπωνίας, να επανέλθω στα της πανδημίας, καθώς τον πρώτο χρόνο της αυξήθηκαν κατά 25% τα ποσοστά κατάθλιψης και άγχους, όπως επισημαίνει η Le Monde.

Και αφορούν κυρίως νέους, γυναίκες και άτομα που είχαν και πριν προβλήματα ψυχικής υγείας, τα οποία επιδεινώθηκαν, λόγω των περιοριστικών μέτρων για τον κορωνοϊό.

Πριν την πανδημία, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι -και το 14% των εφήβων- είχαν ψυχολογικά προβλήματα, δηλαδή, 1 στους 8 σε όλο τον κόσμο. Και 1 στους 5 στις εμπόλεμες ζώνες.

Παρά το γεγονός αυτό, μόνο το 2% των εθνικών προϋπολογισμών για την υγεία κατευθύνεται στην ψυχική υγεία.

Και μόνο το 1% της διεθνούς βοήθειας για την υγεία.

Επίσης, στις πλούσιες χώρες λαμβάνει θεραπεία το 70% των ανθρώπων που έχει κάποια ψύχωση, έναντι του 12% στις φτωχές.

Την ίδια στιγμή σε 20 χώρες εξακολουθεί να ποινικοποιείται η απόπειρα αυτοκτονίας.

Και μπορεί μόνο 1 στις 20 απόπειρες να καταλήγει σε θάνατο, αλλά 1 στους 100 θανάτους παγκοσμίως οφείλεται σε αυτοκτονία.

Κάτι που δείχνει ότι η επένδυση στην ψυχική υγεία είναι μία επένδυση στη ζωή και σε ένα καλύτερο μέλλον για όλους, σύμφωνα με τον επικεφαλής του ΠΟΥ Tedros Adhanom Ghebreyesus.

Τα ψυχολογικά μου είχα κι εγώ την Παρασκευή 17/6 και δεν καταδύθηκα σε μόλις 5 μέτρα βάθος για να απαθανατίσω ένα χταπόδι πριν κρυφτεί.

Είχαμε πάει στην αμμώδη παραλία του Χάρακα (στην ευθεία πριν τα ΚΑΠΕ στα Λεγραινά), που τα νερά είναι πολύ ρηχά και για να βρεις λίγο βάθος πρέπει να πας 200-250 μέτρα από την ακρογιαλιά.

Έτσι, αγριεύτηκα, μόνος μου με τη μάσκα του παππού που μπάζει νερά σε κάθε βουτιά και με τον πιο κοντινό λουόμενο τόσο μακριά.

Κάνα μισάωρο μετά και ενώ αρχικά είχαμε πει να φύγουμε για άλλη παραλία, βούτηξα, όμως, ξανά, μήπως και το χταπόδι είχε βγει και πάλι από το θαλάμι του.

Φτάνοντας, όμως, εκεί είδα μόνο μελανούρια και καλόγριες να κολυμπούν πάνω από την ποσειδωνία και μερικές μουρμούρες με κακαρέλους και σαργούς να βόσκουν στον αμμώδη πυθμένα.

Σχεδόν το είχα πάρει απόφαση ότι με εξαίρεση ένα πολυάριθμο κοπάδι αθερίνα, δεν θα έβγαζα καμία άλλη αξιόλογη φωτογραφία.

Όταν ξαφνικά είδα κάτι να φέγγει στο σκούρο μπλε του βυθού.

Αρχικά νόμιζα ότι θα ήταν κάποιο μεγάλο ψάρι, αλλά ήταν κάτι ακόμα καλύτερο.

Μία θαλάσσια χελώνα, η δεύτερη που συνάντησα το 2022 και η πρώτη που φωτογράφισα μετά τον Οκτώβριο του 2021.

Είχε μία ρωγμή στο πίσω μέρος του καβουκιού της και την μπέρδεψα με μία άλλη που ερχόταν συχνά στο Θυμάρι τα προηγούμενα χρόνια, αλλά αυτή του Χάρακα ήταν λίγο πιο μικρή.

Πέρσι είχα δει και μία πολύ μικρή τον Απρίλιο, αλλά οι συχνές θεάσεις τους είχαν αρχίσει ουσιαστικά και πάλι τον Ιούνιο.

Οι θαλάσσιες χελώνες είναι εδώ για ένα ακόμα καλοκαίρι.

Μάλλον έχουν αφανίσει και τις μέδουσες πελαγία, χαλώντας έτσι και το ρεπορτάζ των αδέκαστων ΜΜΕ.

Όλο τον χειμώνα είχε αρκετές μέδουσες. Με το πού άρχισαν το καλοκαίρι τα ΜΜΕ τα ρεπορτάζ για αυτές, σταδιακά εξαφανίζονται.

Ούτε στο Θυμάρι είχε καμία πελαγία, στη μεγάλη αμμουδιά, που πήγαμε μετά.

Για μία ακόμα βουτιά, με το κεφάλι αυτή τη φορά.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, κανείς δεν σκέφτηκε πως δεν μπορείς να κλείσεις στο σπίτι ανθρώπους με προβλήματα ψυχικής υγείας. Και πολλά άλλα δεν σκέφτηκαν. Κρίμα που οι άνθρωποι αποδέχτηκαν τόσες ανοησίες τόσο εύκολα. Είναι τρομακτικό αυτό. Καλές βουτιές. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.