“I won’t do what you tell me”

Νωρίς το πρωί της Τετάρτης 30/6, ραδιοφωνικός σταθμός στο Βανκούβερ του Καναδά, που συνήθως παίζει ποπ τραγούδια, έβαζε ξανά και ξανά, Πιτσιρίκο, το χαρντ ροκ κομμάτι Killing in the Name των Rage Against the Machine, όπως αποκαλύπτει ο Guardian.

Mέχρι το μεσημέρι της ίδιας μέρας ο Κiss 104,9 FM είχε παίξει εκατοντάδες φορές το συγκεκριμένο τραγούδι, κάνοντας τους Καναδούς ακροατές του να υποθέσουν ότι ήταν ένας τρόπος διαμαρτυρίας για τις απολύσεις που είχε κάνει η εταιρία Rogers Sports and Media.

Ένας στίχος του τραγουδιού, άλλωστε, λέει “Fuck you, I won’t do what you tell me”.

Ωστόσο, όσοι ειδικεύονται στο ρεπορτάζ ραδιοφώνου, θεωρούν ότι μπορεί απλά να ήταν ένα σημάδι ότι ο σταθμός κάνει στροφή στο εναλλακτικό ροκ.

Μία επικοινωνία του Guardian με τον σταθμό δεν διαλεύκανε το μυστήριο, καθώς ο υπάλληλος που απάντησε στο τηλέφωνο δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί έπαιζε συνέχεια το ίδιο τραγούδι, ενώ δεν έδωσε καν το πραγματικό του όνομα.

Ο Αpollo -αυτό το ψευδώνυμο του συμπρωταγωνιστή του Σταλόνε στην ταινία Ρόκι έδωσε ο υπάλληλος- ανέφερε ότι απλά εργάζεται στο μπουθ και παίζει ξανά και ξανά το ίδιο κομμάτι.

Το γεγονός, όμως, ότι το τραγούδι των Rage Against the Machine άρχισε να παίζει αδιάλειπτα μετά την απόλυση δύο ραδιοφωνικών παραγωγών πρωινής εκπομπής και ο σταθμός αρνήθηκε αιτήματα ακροατών να βάλει και άλλα κομμάτια, έδωσε τροφή σε σχόλια ότι πρόκειται για κάποιας μορφής διαμαρτυρία.

Ο Apollo ανέφερε στον Guardian ότι το τραγούδι έπαιζε ήδη, όταν εκείνος έφτασε στο στούντιο.

Το αποτέλεσμα είναι να συντονιστούν με τον καναδικό σταθμό ακροατές από την Ευρώπη, τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία, με τον διευθυντή περιεχομένου Christian Hall να ισχυρίζεται ότι απλά ο Kiss Radio μετατρέπεται σε Sonic Radio και ότι αντί για ποπ θα παίζει ροκ.

Και πάλι, όμως, αυτό δεν εξηγεί την επιλογή ενός μόνο τραγουδιού να παίζει επί 30 ώρες.

“Είναι το πνεύμα που έχει το συγκεκριμένο τραγούδι, υπάρχει κάτι το ποιητικό σε αυτό” ανέφερε από την πλευρά της η ραδιοφωνική παραγωγός Αngela Valiant.

“Fuck you, I won’t do what you tell me”, θυμάμαι που όταν έβαζε αυτό το τραγούδι το ράδιο -όταν ακόμα είχα ραδιόφωνο στο αμάξι- το έβαζα κι εγώ στη διαπασών.

Αλλά δυστυχώς, μείναμε σε ένα τραγούδι.

Και δεν είπαμε ούτε στην οικονομική κρίση, ούτε στην πανδημία σε όσους μας έδιναν εκ του ασφαλούς εντολές, “συμβουλές” και οδηγίες, “I won’t do what you tell me”.

Και κάπως έτσι, τα χρόνια περνάνε και δεν αλλάζει τίποτα.

Κρίση μέσα στην κρίση και πάλι κρίση και πάντα κρίση.

Τι να πει, όμως, και η 59χρονη σήμερα Kim Phuk Phan Thi, που το 1972 είχε υποστεί πολύ σοβαρά εγκαύματα στην πλάτη από μία βόμβα Ναπάλμ στο Βιετνάμ, όπως υπενθυμίζει το Skynews.

Είχε γίνει γνωστή από τη φωτογραφία που είχε τραβήξει τότε ο Nick Ut για το Associated Press με το 9χρονο κοριτσάκι να τρέχει γυμνό μαζί με άλλα παιδάκια και να κλαίνε.

Η Phan Thi που απέκτησε και το προσωνύμιο “Το κοριτσάκι της Ναπάλμ” υποβλήθηκε στην τελευταία επέμβαση αποκατάστασης του δέρματος της 50 χρόνια μετά τον σοβαρό τραυματισμό της.

Ήταν τόσο σοβαρά τα τραύματά της, που οι γιατροί δεν πίστευαν ότι θα ζήσει, αλλά μετά από έναν χρόνο η κατάσταση της σταθεροποιήθηκε.

Τελικά, αποθεραπεύτηκε και έζησε στο Βιετνάμ μέχρι το 1992, όταν μετακόμισε μαζί με τον σύζυγο της στον Καναδά, όπου ζουν μέχρι σήμερα.

Συνέχισε, πάντως, να πονάει και άρχισε να κάνει ειδικές θεραπείες με την Δρ. Jill Zwaibell στο Μαϊάμι, η οποία την ανέλαβε δωρεάν.

“Τώρα, 50 χρόνια μετά, δεν είμαι πια ένα θύμα πολέμου, δεν είμαι το κοριτσάκι της Ναπάλμ, τώρα είμαι μία φίλη, μία γιαγιά, μία επιζήσασα που καλεί σε ειρήνη” δήλωσε στο CBS η Phan Thi, που ασφαλώς δεν θα ξεχάσει ποτέ εκείνη τη μέρα.

“Θυμάμαι που Βιετναμέζοι στρατιώτες μας είπαν να τρέξουμε γρήγορα και είδα ένα αεροπλάνο να ρίχνει τέσσερις βόμβες, ήταν πολύ ζεστά, πολύ ζεστά και φοβόμουν ότι θα καώ, θα είμαι άσχημη και ο κόσμος θα με βλέπει διαφορετικά”.

Ο Nick Ut που είχε τραβήξει την ιστορική φωτογραφία, η οποία βραβεύτηκε με Πούλιτζερ και δημοσιεύτηκε την επομένη κιόλας στους New York Times, διατηρεί ακόμα επαφές με την Phan Thi.

Στα 71 του χρόνια πια έχει συνταξιοδοτηθεί, αλλά ήταν εκεί, στο Μαϊάμι, για την τελευταία της επέμβαση αποκατάστασης.

“Oι γιατροί πίστευαν ότι θα πεθάνει, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ζήσει” δήλωσε ο ίδιος στο CBS.

Τότε, ο φωτογράφος τους απείλησε ότι “αν πεθάνει, η φωτογραφία μου θα μπει σε όλα τα πρωτοσέλιδα και οι γιατροί την πήραν αμέσως στο χειρουργείο”.

Μιας και ο λόγος, όμως, για τραυματισμούς, ξαναείδα την Πέμπτη 30/6 το λαβωμένο μελανούρι του Φαλήρου, που είχα παρατηρήσει για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα.

Τα βράγχιά του είναι λίγο πιο ανοιγμένα από το κανονικό από τη μία πλευρά.

Το είχα δει και την άνοιξη και να που έβγαλε και το καλοκαίρι.

Αν το έβλεπαν τίποτα γιατροί, θα έλεγαν ότι δεν έχει καμία ελπίδα.

Κολυμπούσε μαζί με άλλα μελανούρια σε ένα βράχο κοντά στην ακτή, απ’ όπου έριξα για πρώτη φορά μία βουτιά με το κεφάλι.

Ήταν και ένα άλλο πολύ μεγάλο μελανούρι εκεί.

Σχεδόν ίσο σε μέγεθος με τις σάλπες που κολυμπούσαν λίγο πιο βαθιά στις ποσειδωνίες.

Σαν τα μεγάλα πελαγίσια μελανούρια που πιάνουν τα αλιευτικά και τα πουλάνε, αλλά πόσοι μπορούν να τα αγοράσουν πια.

Εδώ έγινε είδος πολυτελείας το σουβλάκι με την τιμή του που έχει ξεπεράσει τα τρία ευρώ να κάνει ακόμα και τους Γάλλους τουρίστες στο Μοναστηράκι να απορούν χαμογελώντας, όπως γράφει η Le Monde.

Και μπορεί για μία Γαλλίδα, την Gaele, η τιμή αυτή να είναι προσιτή, το κρέας νόστιμο και η πίτα ελαφριά, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τους Έλληνες, όταν, πριν από έναν χρόνο ακριβώς, αγόραζαν το τυλιχτό σουβλάκι με 2 ευρώ.

Πλέον, όμως, η Ελλάδα έχει πληθωρισμό 10,7%, τον υψηλότερο εδώ και 28 χρόνια (τότε με Κωνσταντίνο, τώρα με Κυριάκο Μητσοτάκη), έναντι 8,1% που είναι ο μέσος όρος της ευρωζώνης.

Έτσι, το σουβλάκι στα περίχωρα της Αθήνας πωλείται στα 3,30 ευρώ, έχοντας αυξηθεί κατά 30% σε σχέση με πέρσι, ενώ στα νησιά η τιμή του φτάνει και τα 4 ευρώ, όπως για παράδειγμα στη Μύκονο.

Λίγα μίλια πιο μακριά, στη Σύρο, “έφυγε” από τη ζωή ο Ηλίας Νικολακόπουλος, βουτώντας στη θάλασσα και απ’ ό,τι κατάλαβα από τις περιγραφές, μάλλον έπαθε θερμικό σοκ ο άνθρωπος.

Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα αν εκτεθεί απότομα σε μεγάλη πτώση θερμοκρασίας. Για αυτό δεν πρέπει να μας καίει πολλή ώρα ο ήλιος και να βουτήξουμε μετά με φόρα στη δροσερή θάλασσα, χωρίς να βραχούμε λίγο στα χέρια, το κεφάλι και το στήθος για να εξοικειωθεί ο οργανισμός μας στη διαφορά θερμοκρασίας.

Σε θερμικό σοκ οφείλονται και θάνατοι ανθρώπων που βούτηξαν ενώ είχαν φάει πολύ ή είχαν καταναλώσει αλκοόλ, όπως έκανε ένας 20χρονος τουρίστας στην Κρήτη απ’ ό,τι διάβασα.

Τον Ηλία Νικολακόπουλο τον είχαμε καθηγητή στα 90’ς στη σχολή, τότε που μαζευόμασταν καμιά 10αριά άτομα και πηγαίναμε μόνοι μας εκδρομές στη Μύκονο, την Πάρο, τη Σαντορίνη, χωρίς φοιτητικές παρατάξεις, χωρίς να είναι κάτι οργανωμένο. Απλά, το αποφασίζαμε στην παρέα και παίρναμε το πλοίο.

Ιστορία είχε γράψει, βέβαια, η Γ’ Λυκείου του αδερφού μου εκείνα τα χρόνια, όταν οι καθηγητές αρνήθηκαν να τους πάνε πενταήμερη, αλλά μάζεψαν χρήματα και πήγαν μόνοι τους στη Ρόδο, αν και ανήλικοι ακόμα, πάνω από 50 άτομα. Δεν τους πτόησαν ούτε οι απειλές ότι θα μείνουν από απουσίες.

Τότε ήταν πολύ εύκολο να πάει κάποιος ακόμα και ένα μήνα διακοπές σε νησί, όπως είχαμε κάνει κάποτε στη Σαντορίνη, που όλο ήταν να γυρίσουμε και όλο μέναμε μερικές μέρες ακόμα.

Το μόνο που μου είχε κάνει κακή εντύπωση -αν και πιτσιρικάς, τότε- ήταν που η συντριπτική πλειοψηφία, ειδικά στη Σαντορίνη και τη Μύκονο, μαζευόταν γύρω από τα μπιτσόμπαρα, που είχαν και πισίνες και δεν πλησίαζε καν τη θάλασσα.

Θυμάμαι μία φορά, είχε και λίγο κύμα, βέβαια, που βούτηξα μόνος μου κυριολεκτικά σε έναν αμμώδη βυθό, παρέα με τα μπαρμπούνια, τις κουτσομούρες και τις μουρμούρες.

Ακόμα και τότε, που κι εγώ την περισσότερη ώρα στο μπιτσόμπαρο και την πισίνα την περνούσα, πάντα ξέκλεβα ένα εικοσάλεπτο – μισάωρο, έβαζα τη μάσκα μου και χανόμουν στο απέραντο γαλάζιο και το σκούρο μπλε του βυθού.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, η υπακοή είναι το πρόβλημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ικανοί να υπακούσουν σε όλα. Έτσι, με την υπακοή, έφτασαν οι άνθρωποι να καίνε ανθρώπους πριν από 80 χρόνια στη Γερμανία. Γιατί τους διέταξαν να το κάνουν. Και το έκαναν. Με την υπακοή έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν κάποιον να τους λέει τι να κάνουν. “Μας το είπε η κυβέρνησή μας” άκουσα να λένε τα τελευταία χρόνια Γερμανοί, Ολλανδοί και άλλοι. Θα έπρεπε να είμαστε ανυπάκουοι. Χτες, ήμουν στο στέκι του Ηλία Νικολακόπουλου στην Πλάκα, όταν έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου του. Τουλάχιστον πέθανε στην θάλασσα που αγαπούσε. Μακάρι να πεθάνουμε στην θάλασσα. Σοκ για τους ανθρώπους γύρω αλλά ο άνθρωπος πεθαίνει σε ένα μέρος που αγαπάει και όχι σε ένα διαμέρισμα στην πόλη. Καλές βουτιές. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.