Δεν μυρίζει εκλογές, μυρίζει η μπόχα της εθελοδουλίας μας

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο,
Μυρίζει εκλογές, λέει. Εμένα μου μυρίζει κάτι άλλο.
Από την μια πλευρά έχουμε την συντηρητική ολιγαρχία, τα μέλη της οποίας δεν εκλέγονται από κανέναν, αλλά που μας εξουσιάζουν διατηρώντας τον έλεγχο τεράστιων τμημάτων της οικονομίας.

Τα συμφέροντα της ολιγαρχίας αυτής εκπροσωπούνται στο θεατράκι των εκλογών από την Νέα Δημοκρατορία -και όχι μόνο-, υπό την ηγεσία του νυν πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, απόγονου του πρώην εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου, εγγονού μέλους της Βουλής, γιου του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αδερφού της πρώην υπουργού και πρώην δημάρχου Αθηνών Ντόρας Μπακογιάννη και θείου του νυν δημάρχου Αθηνών Κώστα Μπακογιάννη.

Οι εκλογές στην Ελλάδα είναι μια οικογενειακή υπόθεση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έτσι ήταν πάντα, τα τελευταία 150 χρόνια.

Η εξουσία, βλέπεις, είναι η καλύτερη προστασία του πλούτου και της επιρροής που έχει εξασφαλίσει η οικογένεια Μητσοτάκη όλα αυτά τα χρόνια.

Η λέξη κλειδί είναι: ασυλία.

Όσο τα μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, εξασφαλίζουν ότι δεν πρόκειται να διωχθούν ποτέ για τα εγκλήματα και την διαφθορά στην οποία είναι βουτηγμένοι, πάππου ως πάππου.

Από την άλλη πλευρά της εκλογικής αναμέτρησης θα περίμενε κανείς τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά στην περίπτωση μας αυτό δεν ισχύει.

Και ο λόγος που δεν ισχύει είναι επειδή όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης -με εξαίρεση το πολιτικό λείψανο του ΚΚΕ που βρίσκεται στην Βουλή για διακοσμητικούς λόγους, και το φαφούτικο Μέρα25 που κάνει αντιπολίτευση στο YouTube και τα κοινωνικά δίκτυα- έχουν υπογράψει τα ίδια μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους που τα συνοδεύουν, και τα οποία εφαρμόζει στις μέρες μας η κυβέρνηση/συμμορία του Κυριάκου Μητσοτάκη εις βάρος του ελληνικού λαού.

Τι τον έναν ψηφίσεις, τι τον άλλον, λίγη σημασία έχει. Τι Coca-Cola, τι Pepsi, μόνο το λογότυπο αλλάζει.

Ούτε στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου δεν έχουν γίνει τόσες μεταγραφές μεταξύ των ομάδων, όσο πολιτικοί μεταξύ των κομμάτων, τα τελευταία 12 χρόνια.

Βλέπεις, είναι εύκολο να αλλάζεις ομάδα όταν δεν πιστεύεις σε τίποτα.

Η άλλη πλευρά, ο εχθρός της κυβέρνησης, δεν είναι κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ο πραγματικός εχθρός της ακροδεξιάς μνημονιακής κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αυτός στον οποίο φροντίζει να εξαπολύει ολόκληρο το μένος της κρατικής μηχανής, οι πολίτες που ασπάζονται αντίθετες αξίες από αυτές του κυβερνώντος κόμματος: οι αναρχικοί, οι κομμουνιστές, οι φεμινιστές, οι ΛΟΑΤΚΙ+, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι και οι μετανάστες.

Οι τελευταίοι μπορεί να μην ασπάζονται τις ιδέες των υπολοίπων, αλλά για κακή τους τύχη βρίσκονται στο έλεος τους, γιατί από τα φασιστάκια με την γραβάτα ξέρουμε καλά τι τους περιμένει.

Δεν τους σπάνε στο ξύλο οι μπάτσοι όλους αυτούς, ούτε τους φυλακίζουν, για πλάκα. Υπάρχει λόγος.

Οι ιδέες αυτών των ομάδων ανθρώπων είναι επικίνδυνες για την επιβίωση, όχι μόνο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατορίας, αλλά και για την επιβίωση της οικογένειας του Κυριάκου Μητσοτάκη και των ολιγαρχών που χρηματοδοτούν και στηρίζουν το θεάρεστο έργο του.

Και ο λόγος για το μένος που επιδεικνύει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατορίας και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσωπικά απέναντι σε αυτές τις ομάδες ανθρώπων, είναι γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό για τον Κυριάκο Μητσοτάκη από το να παραμείνει αυτός και η οικογένειά του μακριά από τη φυλακή, στην οποία, αν ζούσαμε σε μια πραγματικά δίκαιη κοινωνία, θα ήταν τρόφιμοι εδώ και καιρό.

Αλλά δεν ζούμε σε μια δίκαιη κοινωνία. Ζούμε σε μια κοινωνία που βρίσκεται βυθισμένη στον φόβο. Σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει εκ νέου την λαίλαπα του φασισμού ως αποτέλεσμα της ακραίας οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας που έχουν δημιουργήσει οι πολιτικές που πρεσβεύουν τα κόμματα που έχουν υπογράψει τις δανειακές συμβάσεις που έχουν υποθηκεύσει την χώρα ολόκληρη για τα επόμενα 100 χρόνια.

Ξέρουμε πολύ καλά ποια κόμματα και ποιοι πολιτικοί τα έχουν υπογράψει αυτά τα μνημόνια και αυτούς τους νόμους. Υπάρχουν και στο διαδίκτυο και μπορούμε να τα βρούμε με μια απλή αναζήτηση, αν θέλουμε υπενθύμιση.

Πιτσιρίκο μου, δεν υπάρχει σημαντικότερο εργαλείο για έναν φασίστα από τον φόβο που εμπνέει και τον πόνο που προκαλεί. Όπως είχε πει ο Νίκολο Μακιαβέλι, που τόσο θαυμάζει το σινάφι του Κυριάκου Μητσοτάκη: “είναι προτιμότερο να σε φοβούνται, από το να σε αγαπούν”.

Στα μυαλά των περισσότερων ανθρώπων, ο φόβος για το μέλλον και η αβεβαιότητα του παρόντος δημιουργούν ένα τρομακτικό κοκτέιλ συναισθημάτων. Τα συναισθήματα αυτά οδηγούν τους ανθρώπους να προβάλουν τις ανησυχίες τους και τη δυσαρέσκειά τους σε κάθε μελλοντικό σενάριο της ζωής τους, το οποίο τους αφήνει ευάλωτους στις υποσχέσεις των πολιτικών απατεώνων για τάξη και ασφάλεια.

Για προστασία, δηλαδή, από την αβεβαιότητα και τον φόβο που αισθάνονται σε καθημερινή βάση.

Ξέρεις ποιος άλλος υπόσχεται προστασία; Η μαφία.

Η ιστορία της πολιτικής σκέψης δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για παρερμηνείες. Ο απολυταρχισμός με τον οποίο λειτουργεί μια κυβέρνηση γίνεται όλο και περισσότερο ελκυστικός στο μυαλό του απλού πολίτη, όσο εντείνεται το αίσθημα του φόβου, της ανασφάλειας και της απώλειας ελέγχου στις συνθήκες της ζωής του.

Όπως ακριβώς έκανε και η μαφία όταν έστελνε μερικούς μπράβους να σπάσουν το μαγαζί αυτού που αρνούταν να πληρώσει για την προστασία της. Σου σπάμε το μαγαζί ώστε να φοβηθείς και να πληρώσεις, για να σε προστατεύσουμε από αυτούς που σπάνε τα μαγαζιά.

Όπως το βλέπω το θέμα, η σταδιακή απώλεια της επιρροής της θρησκείας στους λαούς του ανεπτυγμένου κόσμου, κατά την διάρκεια του μοντερνισμού του 20ου αιώνα, καλλιέργησε την αποξένωση των ανθρώπων, έχοντας χάσει το δεκανίκι της πίστης που έδινε μέχρι τότε νόημα στην μιζέρια τους.

Και από εκεί που ήταν “πρώτα ο Θεός”, έγινε “πρώτα το χρήμα”.

Οπότε, σε συνδυασμό με τον ατομικισμό που απαιτείται για να λειτουργήσει ανενόχλητος ο καπιταλισμός, δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες ώστε οι άνθρωποι να αποδεσμευτούν από οποιαδήποτε ιδέα ξεπερνά τα όρια του εαυτού τους.

Χρησιμοποιώντας την αποξένωση και τον φόβο, τα απολυταρχικά καθεστώτα και οι αντιδραστικές κυβερνήσεις δημιούργησαν τις συνθήκες για την κοινωνική μοναξιά μας, και μετά μας πούλησαν την φασιστική προπαγάνδα τους ως ελιξίριο για την κοινωνική μοναξιά.

Ακόμα την πουλάνε και ο κόσμος ακόμα την αγοράζει.

Ο τρόπος με τον οποίο, όμως, βλέπουμε τον κόσμο, καθορίζει και τις σχέσεις μεταξύ μας και με τον εαυτό μας.

Η ιδεολογία, βλέπεις, δίνει νόημα και συμβολισμό σε κάθε ενέργεια, πράγμα που απομακρύνει τους ανθρώπους από την πραγματικότητα όπως την βιώνουν, αφού το τι είναι αληθινό και το τι όχι καθορίζονται υπό το πρίσμα της ιδεολογίας και των θεματοφυλάκων αυτής.

Αλλά για να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε οι άνθρωποι να είναι δεκτικοί στην ιδεολογία που κρατά αυτούς στην εξουσία -και μακριά από την φυλακή-, αυτό σημαίνει ότι πρέπει πρωτίστως να καταστρέψουν την σχέση που έχουν οι άνθρωποι με την ίδια τους την σκέψη, αλλά και με τους άλλους ανθρώπους γύρω τους, καλλιεργώντας τον κυνισμό, ώστε να χάσουν την εμπιστοσύνη τους απέναντι στην ίδια τους την κρίση.

Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς πλέον να εμπιστεύεσαι ούτε καν τις ίδιες τις εμπειρίες και τα βιώματά σου, αλλά ούτε και τους συνανθρώπους σου που δεν ασπάζονται την συγκεκριμένη ιδεολογία. Τον μόνο που μπορείς να εμπιστεύεσαι, είναι αυτόν που σου την πουλάει.

Και από την στιγμή που η ιδεοληπτική σκέψη ριζώσει στο συνειδητό μας, η εμπειρία της ζωής μας και η πραγματικότητα σταματούν να καθορίζονται από την σκέψη μας, αφού η σκέψη πρέπει πάντα να υπακούει στην ιδεολογία, και πότε το αντίθετο.

Αλλά πώς γίνεται να πέφτουμε πάντα στην ίδια παγίδα; Πώς γίνεται οι επαγγελματίες απατεώνες της πολιτικής, οι έμποροι των προκαταλήψεων μας και των ιδεοληψιών μας να βρίσκουν πάντα πρόσφορο έδαφος να μας επηρεάζουν;

Σύμφωνα με την Χάνα Άρεντ -με την οποία θα ήταν χρήσιμο να αναπτύξουμε μια στενή σχέση αν θέλουμε να κατανοήσουμε την πολιτική κατάσταση των ημερών μας-, ο φόβος που μας οδηγεί στην ιδεοληπτική σκέψη είναι ο φόβος της εσωτερικής αντίφασης.

Ο φόβος της αντίφασης είναι ο λόγος που η ατομική σκέψη και κρίση είναι επικίνδυνη για κάθε καθεστώς εξουσίας, είτε μιλάμε για τον Μουσολίνι, είτε για τον Μητσοτάκη, είτε για τον πορτοκάλι μ@λάκα.

Γιατί η προσωπική σκέψη και κρίση διατηρούν την δυναμική να ξεριζώσουν τις προκαταλήψεις μας για τον κόσμο, την δυναμική να διαφωνήσουμε με τις ιδέες που διατηρούσαμε ως τώρα.

Η σκέψη μπορεί να ξεριζώσει την πίστη μας, τις απόψεις μας για τα πράγματα και τις ιδέες μας για το πώς λειτουργεί αυτός ο κόσμος. Μπορεί να αναταράξει ό,τι θεωρούσαμε ως τώρα δεδομένο της καθημερινότητας και της ζωής.

Για να το θέσω πιο απλά, οι άνθρωποι που βλέπουν τον κόσμο υπό το πρίσμα μιας ιδεολογίας, έχουν μεν σκέψεις, αλλά είναι ανίκανοι να σκεφτούν από μόνοι τους. Οι σκέψεις τους δεν είναι δικές τους. Και αυτή η ανικανότητα να δημιουργήσουν τις δικές τους σκέψεις τους κάνει να αισθάνονται μόνοι και αποξενωμένοι.

Η μόνη τους σανίδα σωτηρίας είναι η παράδοση της σκέψης τους στην θαλπωρή της βεβαιότητας που τους προσφέρει μια ιδεολογία.

Άνθρωποι που δεν μπορούν να σκεφτούν από μόνοι τους, δεν μπορούν ποτέ να είναι ελεύθεροι.

Όσες επιλογές κι αν μας παρέχονται από την εκλογική διαδικασία την οποία ονομάζουμε ηλιθιωδώς “δημοκρατία”, στο ιδεοληπτικό μυαλό είναι παντελώς αδιάφορες, αφού το μοναδικό κίνητρο για τον άνθρωπο αυτό είναι η επιβεβαίωση των ιδεών που ασπάζεται. Η βεβαιότητα που θα τον απαλλάξει από τον φόβο, την ανασφάλεια και την μοναξιά που αισθάνεται καθημερινά, αλλά αρνείται να παραδεχτεί.

Αλλά όταν τα πολιτικά μας κίνητρα καθορίζονται από τον φόβο, τότε όσες φορές και να ψηφίσουμε, ελεύθεροι δεν θα γίνουμε ποτέ. Θα είμαστε πάντα δέσμιοι του φόβου.

Όπως έγραψε και ο αγαπημένος μου Τζέιμς Μπάλντουιν: “Η ελευθερία δεν χαρίζεται. Η ελευθερία είναι κάτι που κατακτάται από τους ανθρώπους και οι άνθρωποι είναι όσο ελεύθεροι θέλουν να είναι. Δεν χρειάζεται να υπάρχει κάποιος στρατός καταστολής που να σε καταπιέζει για να είσαι ανελεύθερος, την στιγμή που μπορείς να είσαι το ίδιο ανελεύθερος απλώς όντας απαθής, απλώς αποφεύγοντας το να προσπαθήσεις να είσαι ελεύθερος, απλώς διατηρώντας την πεποίθηση ότι υπάρχει κάτι σημαντικότερο από την ελευθερία.”

Χωρίς να έχω τίποτα ιδιαίτερο ενάντια στα κινητά, τις τηλεοράσεις υψηλής ευκρίνειας ή το νέο μοντέλο της Φολκσβάγκεν, υποψιάζομαι ότι υπάρχει κάτι πιο σημαντικό, κάτι πιο πραγματικό από αυτά, και αυτό δεν είναι άλλο από αυτούς που τα παράγουν όλα αυτά, αυτούς που τα καταναλώνουν και αυτούς που πληρώνουν την νύφη ώστε να είναι όλα αυτά προσιτά στην τιμή. Εσύ, εγώ, ο απέναντι. Όλοι μας.

Για πολλούς ανθρώπους στις μέρες μας, το νέο iPhone, μια τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας ή το νέο μοντέλο της Φολκσβάγκεν είναι προτιμότερα και ευκολότερα από την ελευθερία τους και την αυτοδιάθεσή τους, πόσο μάλλον από την ελευθερία και την αυτοδιάθεση κάποιων φουκαράδων στην άλλη άκρη της Γης.

Για κάποιους μυρίζει εκλογές. Σε μένα μυρίζει η μπόχα της ανελευθερίας και της εθελοδουλίας μας.

Και κάθε χρόνο να είχαμε εκλογές, τα ίδια σκατά θα τρώγαμε. Το ίδιο ραγιάδες θα ήμασταν.

Μια χώρα είναι όσο δημοκρατική, δίκαιη και ελεύθερη, όσο δημοκρατικοί, δίκαιοι και ελεύθεροι είναι οι άνθρωποι που την κατοικούν.

Γι’αυτό μην χολοσκάτε, έχουμε την χώρα που μας αξίζει. Την χώρα που φτιάχνουμε κάθε μέρα που ξυπνάμε το πρωί και κάνουμε ό,τι κάναμε και χθες, αντί να διεκδικήσουμε το δικαίωμα να την φτιάξουμε εμείς όπως θέλουμε να είναι.

Το μόνο σίγουρο είναι, ότι όποιος και να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, είναι ο λιγότερο ικανός για να κυβερνήσει.

Οπότε ψηφίσετε άφοβα ό,τι τραβάει η καρδούλα σας. Ή μην ψηφίσετε, και απλά φάτε κανά σουβλάκι, κάντε καμία βόλτα, οτιδήποτε άλλο γουστάρετε. Το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Από την μακρινή άλλη άκρη του κόσμου, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, δώσε πόνο. Κώστα, στην Ελλάδα δεν υπήρξε καμία αντίδραση ούτε για την οριστική διάλυση του ΕΣΥ. Εντάξει, δεν περιμένεις να αντιδράσουν οι άνθρωποι για τις υποκλοπές, αλλά, διάολε, το ΕΣΥ μας αφορά σχεδόν όλους. Τι να πεις; Τίποτα να μην πεις. Γνωρίζουμε και έχουμε κάνει τις επιλογές μας. Και η αφασία, και η απάθεια, επιλογές είναι. Επιλογή είναι και το να γυρίσεις την πλάτη στο παιχνίδι τους και στα μαγαζάκια τους. Να είσαι καλά, Κώστα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.