Êtes-vous Zara?
Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο,
Η αγγλική λέξη slap, σημαίνει χαστούκι, αλλά υπάρχει και μια άλλη κοντινή λέξη, το ακρωνύμιο SLAPP, με δύο P στο τέλος –δηλαδή, Strategic Lawsuits Against Public Participation, ή ελληνιστί, Στρατηγικές Μηνύσεις Ενάντια στην Δημόσια Συμμετοχή– το οποίο στις μέρες μας εκφράζει το νομικό χαστούκι.
Τίποτε άλλο, δηλαδή, από τον νομοθετημένο από τις κυβερνήσεις τραμπουκισμό από εταιρείες ή ισχυρά πρόσωπα.
Στην Ελλάδα, και όχι μόνο, τα τελευταία χρόνια αυτού του είδους τα “χαστούκια” δίνουν και παίρνουν.
Η δημόσια απειλή ενός σατιρικού καλλιτέχνη, από ένα δημόσιο, και δη εκλεγμένο πρόσωπο, το οποίο έχει ορκιστεί να υπηρετεί το Σύνταγμα και τους πολίτες αυτής της χώρας, όπως στην περίπτωση της απειλής για μήνυση του Χριστόφορου Ζαραλίκου από την αρσενική Εύα Μπράουν, τον Άδωνι Γεωργιάδη, είναι μια πολιτική χυδαιότητα και μια δημοκρατική παρεκτροπή, απευθείας από το φασιστικό και νεοναζιάρικο εγχειρίδιο.
Και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται.
Αλλά δεν αντιμετωπίζεται.
Όπως δεν αντιμετωπίστηκε και πέρυσι η αγωγή €300.000 κατά Χατζηστεφάνου και Εφημερίδας των Συντακτών, για ένα άρθρο του πρώτου σχετικά με κάποιες μπίζνες του Μαρινάκη, του αφεντικού της αρσενικής Εύας Μπράουν, με το ελληνικό δημόσιο.
Για όσους δεν γνωρίζουν, ο όρος SLAPP δημιουργήθηκε τη δεκαετία του ‘80 από Αμερικανούς καθηγητές νομικής που παρατήρησαν μια τρομακτική αύξηση στις αγωγές λιβέλου στις ΗΠΑ.
Για όσους όμως γνωρίζουν, το μεγαλύτερο χαστούκι στην ελευθερία του λόγου βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην απομόνωση των φυλακών ασφαλείας Μπέλμαρς του Λονδίνου και έχει όνομα και επώνυμο.
Όσο ο Τζούλιαν Ασάνζ σαπίζει στην φυλακή, κανείς μας δεν είναι ελεύθερος.
Όσο βρίσκεται στην φυλακή ο Ασάνζ, δεν υπάρχει ούτε ελευθερία του τύπου, ούτε λόγου, ούτε έκφρασης, ούτε πολιτική σάτιρα, και, φυσικά, ούτε δημοκρατία.
Πρόκειται για μια πρακτική που συνίσταται σε αβάσιμες ή υπερβολικές αγωγές και μηνύσεις που καταθέτει ένας ισχυρός φορέας ή πρόσωπο –κρατικό όργανο, επιχείρηση, στέλεχος, αξιωματούχος– ενάντια σε ασθενέστερα μέρη, όπως, δημοσιογράφους, ακτιβιστές, πολίτες, καλλιτέχνες, υπερασπιστές δικαιωμάτων και συλλογικότητες, που ασκούν κριτική.
Βασικά αδικήματα που επιστρατεύονται σε αυτές είναι η συκοφαντική δυσφήμιση, η ηθική βλάβη και η παραβίαση των προσωπικών δεδομένων. Ο στόχος, φυσικά, είναι ο εκφοβισμός, η εξουθένωση, η απαξίωση και η φίμωση όσων ασκούν κριτική, και η αποτροπή άλλων να κάνουν κάτι ανάλογο.
Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος, αυτή τη στιγμή –ας με ενημερώσει κάποιος αν κάνω λάθος– αλλά είναι ο μοναδικός σατιρικός καλλιτέχνης που κάνει πολιτική σάτιρα στην Ελλάδα, και ο οποίος ασκεί ευθεία και συνεχής δημόσια κριτική απέναντι στα πρόσωπα της εξουσίας αυτής της χώρας.
Υπάρχει λόγος που είναι ο μοναδικός, σε μια χώρα προτεκτοράτο που ζέχνει από διαφθορά υψηλών πολιτικών προσώπων.
Για αυτόν και για ανθρώπους σαν και αυτόν δημιουργήθηκαν οι νομοθεσίες που επιτρέπουν αυτού του είδους τον νομιμοποιημένο τραμπουκισμό, παρά το γεγονός ότι οι νόμοι υποτίθεται ότι υπάρχουν για να προστατεύουν τον αδύναμο, και όχι τον ισχυρό, ώστε να εξισορροπεί η ζυγαριά της Δικαιοσύνης.
Ένας αντιρατσιστικός νόμος, παραδείγματος χάρη, μπορεί και πρέπει να περιορίσει τον κυρίαρχο λόγο του μίσους που στρέφεται εναντίον μιας μειονότητας.
Η λέξη κλειδί εδώ, είναι η λέξη “μειονότητα”.
Δυστυχώς, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη τα τελευταία χρόνια συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, καθώς η ελευθερία του λόγου δεν αντιμετωπίζεται ως δικαίωμα των αδυνάτων, αλλά ως προνόμιο των ισχυρών. Η αρσενική Εύα Μπράουν, την τελευταία φορά που κοίταξα, δεν αποτελεί καμία μειονότητα. Εκτός κι αν και οι φασίστες θεωρούνται αδύνατη μειονότητα στις μέρες μας.
Αλλά για ποια δικαιοσύνη μιλάμε, σε μια χώρα που βρίσκεται στην 108η θέση στην ελευθερία του τύπου, από 180 χώρες; Δουλευόμαστε νομίζω.
Οι SLAPP έχουν μετατραπεί στο αγαπημένο όπλο των πιο χυδαίων πολιτικών και επιχειρηματιών, όπως ο πορτοκαλί μαλάκας, ή ο Έλον Μασκ, και στην δική μας περίπτωση, ο Μίκυ Μάους του ελληνικού φασισμού, ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Κάποτε, ο πορτοκαλί μαλάκας είχε ζητήσει αποζημίωση 5 δισ. δολαρίων από έναν δημοσιογράφο που σχολίασε ότι δεν ήταν τόσο πλούσιος όσο διέδιδε στα ΜΜΕ. Η αρσενική Εύα Μπράουν, πόσα λέτε να ζητήσει από τον Χριστόφορο;
Το ιδανικό σενάριο για τους δικηγόρους πολιτικών και εταιρειών που επιδίδονται στο SLAPP είναι το θύμα τους να εξουθενωθεί από το νομικό bullying πριν η υπόθεση φτάσει στο δικαστήριο. Το θέμα είναι να μην φτάσει ποτέ στα δικαστήρια. Γιατί, αν ο κατηγορούμενος δημοσιογράφος, ή, στην περίπτωση μας, ηθοποιός, αντέξει το οικονομικό βάρος της διαδικασίας, το επικοινωνιακό κόστος για τον ενάγοντα από όλα αυτά που θα έρθουν στο φως κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ενδέχεται να είναι τεράστιο.
Δεν είναι τόσο χαζός ο Άδωνις. Αλλά είναι τόσο γλοιώδης για να εκμεταλλευτεί αυτού του είδους τις εκφοβιστικές και εκβιαστικές τακτικές, εν όψει εκλογών, προς όφελός του.
Η λέξη κλειδί εδώ, είναι η λέξη “εκλογές”.
Αυτό που θέλει η αρσενική Εύα Μπράουν είναι να σκοντάψει ο Χριστόφορος σε κάτι. Να πει κάτι, να κάνει κάτι, ως αντίδραση στην δημόσια απειλή για μήνυση, το οποίο να εκθέσει τον Χριστόφορο νομικά, ώστε να βρουν πάτημα οι δικηγόροι του Άδωνι για να τον πάνε στα δικαστήρια και να του απαγορεύσουν να απευθύνεται σε αυτόν, όπως είχαν απαγορέψει κάποτε στον Τζιμάκο να λέει “Νταλάρας”.
“Νταλάρας, Νταλάρας, Νταλάρας”, είχε απαντήσει ο Τζιμάκος.
Βέβαια, στην περίπτωση του Χριστόφορου, μπορεί να γίνει το αντίθετο. Προσπάθησαν και με την Σάσα Σταμάτη να τον οδηγήσουν σε κάποιο ατόπημα, σε οτιδήποτε διώξιμο, αλλά δεν τα κατάφεραν. Τον έκαναν πιο δημοφιλή και πιο αγαπητό από ποτέ, και ο κόσμος τον αγκάλιασε από άκρη ως άκρη της Ελλάδας.
Ούτε τώρα θα τα καταφέρουν.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι, ενόψει εκλογών, η αρσενική Εύα Μπράουν θα επωφεληθεί επικοινωνιακά απέναντι στο ακροατήριο του, τους φελλούς της λούμπεν ακροδεξιάς τους οποίους εκφράζει.
Γιατί πρέπει να είναι κανείς βαθιά πυροβολημένος για να υποστηρίζει πολιτικά τον Άδωνι, αν δεν παίζουν φράγκα ή μπίζνες στην μέση.
Πιτσιρίκο, το ξέρεις και το ξέρω, ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει ο τραμπουκισμός της εξουσίας είναι να σταματήσουμε να εκλέγουμε τραμπούκους.
Δυσκολάκι, σε μια χώρα που κρεμάστηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και βασανίστηκαν αυτοί που πολέμησαν τους φασίστες και όπου κυβερνούν οι απόγονοι και οι θιασώτες αυτών που συνεργάστηκαν με το ναζιστικό καθεστώς και που εξυμνούν την Χούντα των Συνταγματαρχών.
Στην δημοκρατική και ελεύθερη Ευρώπη εξακολουθούν να υπάρχουν χώρες όπου μπορεί να σε συλλάβουν αν καταδικάσεις δημόσια τη μοναρχία, να σε καταστρέψουν αν καταδικάσεις την οικογενειοκρατία, ή να σε δολοφονήσουν αν καταδικάσεις την ολιγαρχία.
Αν έχεις και αποδείξεις για εγκλήματα πολέμου, τότε μπορεί να περάσεις και 4 χρόνια στο κελί της απομόνωσης μιας υψίστης ασφαλείας φυλακής.
Δυστυχώς, ακόμα και αυτή τη στιγμή δεν έχω παρατηρήσει κάποια ιδιαίτερη αντίδραση, ούτε αλληλεγγύη, προς το πρόσωπο του Χριστόφορου Ζαραλίκου. Εύχομαι να μην του χρειαστεί.
Αν μας διδάσκουν κάτι όλα αυτά, είναι, ότι σε περιπτώσεις όπως αυτές, ο νόμος δεν είναι φτιαγμένος για να υπερασπίζεται τον αδύνατο.
Η μόνη προστασία που έχει ο Ζαραλίκος, και ο κάθε Ζαραλίκος που ασκεί κριτική, είναι ο κόσμος. Όλοι αυτοί που τον στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια, όλοι αυτοί που σχολίαζαν κάτω από τα βίντεό του στο Youtube και έγραφαν “πες τα Ζάρα” και έκαναν like και share, όλοι αυτοί που πήγαν στις παραστάσεις του και γέλασαν με τη σάτιρά του.
Αυτή είναι η πολιτική υπεράσπιση του Χριστόφορου Ζαραλίκου. Εύχομαι μόνο, να μην του χρειαστεί.
Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,
Κώστας
(Αγαπητέ Κώστα, αν σου συμβεί κάνα “κακό” στην Ελλάδα, δεν πρόκειται να ασχοληθεί κανείς. Το πολύ-πολύ να σε εργαλειοποιήσει κάποιο κόμμα, για εκλογικά οφέλη. Ο “κόσμος” θα πει “έλα μωρέ, τι ήθελε ο μ@λάκας και έμπλεκε;”, και θα σε ξεχάσει την επόμενη μέρα. Κώστα, για το πώς μπορείς να διαλύσεις κάποιον με συνεχείς μηνύσεις και αγωγές, έγραψα το 2014 “Πώς να εξοντώσετε έναν κανονικό δημοσιογράφο”. Το κείμενο αναφέρεται στον Κώστα Βαξεβάνη και αυτό που του συνέβη μετά την δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ. Όσο για το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης, αυτό υπάρχει μόνο για να προστατεύει αυτούς που επιθυμούν να μιλάνε ελεύθερα. Το 2017, έγραφα “Το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης αναγνωρίζεται ως ανθρώπινο δικαίωμα, σύμφωνα με το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, για να προστατεύσει αυτούς που επιθυμούν να εκφράζονται ελεύθερα. Δεν το επιθυμούν όλοι.”. Κώστα, ο Χριστόφορος κάνει αυτό λέει το μυαλό του, η ψυχή του και η συνείδησή του. Αυτό τον κάνει αγαπητό σε κάποιους και μισητό σε πολλούς άλλους. Που θα ήθελαν αλλά δεν μπορούν. Αν και δεν πιστεύω στον Θεό, ο Θεός να σε φυλάει από αυτούς που ήθελαν αλλά δεν μπόρεσαν. Ο Χριστόφορος δεν είχε τη μαζική στήριξη των συναδέλφων του, πέρσι, όταν μια “δημοσιογράφος” μαζί με μπράβους ανέβηκαν στη σκηνή του θεάτρου που έπαιζε και διέκοψαν την παράσταση, αν και αυτό είναι πρωτάκουστο και εξοργιστικό. Θα περίμενες να υπάρξει παρέμβαση του εισαγγελέα και μαζική καταδίκη αυτής της αθλιότητας από τους ανθρώπους του θεάτρου και του πολιτισμού, αλλά όχι μόνο δεν συνέβη αυτό αλλά, πριν από μερικές ημέρες, ο πρόεδρος του ΣΕΗ έδωσε συνέντευξη σε αυτή τη “δημοσιογράφο”. Αυτό, για μένα, τα λέει όλα. Και για την Ελλάδα, και για τον “πολιτισμό” της και για την “Τέχνη” της. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.