Πολιτισμικό σοκ
Αγαπητέ μας blogger,
Πέρασαν σχεδόν 8 χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκα –εξ ανάγκης– στην ελληνίτσα και δεν θα ερχόμουν αν δεν με υποχρέωνε ο ηγετικός ρόλος που έχει το προτεκτοράτο στην 4η βιομηχανική επανάσταση. Μπορεί εκείνος ο ολοστρόγγυλος ‘’μπουμπούκος’’ της ψηφιοποίησης του δημοσίου να πιστεύει πως ξεπέρασε μέχρι και την Ιαπωνία αλλά, δυστυχώς, πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να γίνει ψηφιακά και πρέπει να εμφανιστεί αυτοπροσώπως ο άτυχος που εξακολουθεί να είναι γραμμένος στα δημόσια κατάστιχα.
Πολιτισμικό σοκ. Μόνον αυτό μου έρχεται στο νου σαν περιγραφή των εντυπώσεών μου. Είχα υπολογίσει να μείνω 6 εργάσιμες για να ολοκληρώσω κάτι υποχρεώσεις και να δω τον μοναδικό φίλο που είναι ακόμα εν ζωή. Τελείωσα τις διαδικασίες σε ένα 2ήμερο, αποχαιρέτησα τον ατυχή φίλο, άλλαξα το εισιτήριό μου κι έφυγα τρέχοντας.
Καταλαβαίνω πως, όσοι από μας είμαστε στον προθάλαμο του check-out από τον μάταιο τούτο κόσμο, έχουμε χάσει μεγάλο μέρος της επαφής με το ‘’σύγχρονο’’ πνεύμα των καιρών, καθώς και την αναγκαία ευελιξία της προσαρμογής. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν να έχει γίνει ο κόσμος τόσο χάλια. Μου φάνηκε πρωτοφανές.
Όλοι εναντίον όλων. Δεν είναι διχασμός αυτό που είδα, δεν είναι μια κοινωνία χωρισμένη στα δύο. Μοιάζει περισσότερο με κατακερματισμό σε τόσα κομμάτια όσοι περίπου και οι άνθρωποι.
Ξέρω πως υπήρχε πάντα ‘’ρατσισμός’’ διαφόρων ειδών. Προς λαθρομετανάστες, προς συνταξιούχους, προς φτωχούς, προς κάθε είδους ‘’μειονότητες’’ που δεν εντάσσονται σε κάποια ‘’πλειονότητα’’, όπως την αντιλαμβάνονται οι υπόλοιποι. Εν τούτοις, έμαθα πως υπάρχει και ‘’ρατσισμός’’ προς όσους έφυγαν. Τον είδα ανάγλυφο στη μοχθηρή όψη όσων άκουγαν ή διάβαζαν πως είμαι κάτοικος εξωτερικού.
Δεν θα σταθώ στην αδιαφορία και απάθεια των δημοσίων υπαλλήλων. Ίδιοι είναι κι εδώ, δεν διαφέρουν πολύ, αλλά δεν έχουν την αλαζονεία και την ‘’πώληση εξουσίας’’ σε όποιον είναι αναγκασμένος να ακολουθήσει τις γραφειοκρατικές διαδικασίες. Δυο ολόκληρες μέρες κουράστηκα να εισπράττω την αυθάδικη συμπεριφορά τους.
Ήταν ντροπιαστικό να βλέπω νέους εργαζόμενους, για 850€ με 6μηνο μπλοκάκι, να με αντιμετωπίζουν σαν να είναι διευθύνοντες σύμβουλοι. Ήταν αισχρό να βλέπω μπροστά στα μάτια μου την προσπάθειά τους να μου δυσκολέψουν τη συναλλαγή. Υπήρχε άνθρωπος που αρνήθηκε να δεχθεί το εκκαθαριστικό της εφορίας κατοίκων εξωτερικού, και μου ζήτησε …βεβαίωση από τον τοπικό δήμο που να λέει πως μένω στο εξωτερικό.
Μπορεί να κάνω λάθος αλλά δεν νομίζω πώς ήταν τόσο χάλια τα πράγματα το 2008. Πιθανόν να αποτοξινώθηκα τα τελευταία 13 χρόνια που ζώ εκτός προτεκτοράτου, οπότε η τωρινή επαφή ίσως να μου έπεσε βαριά. Δεν είναι παράδεισος εδώ αλλά αυτά που εισέπραξα μου φάνηκαν ακραία.
Βέβαια, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχω εγώ. Σαν τον φιλάργυρο των παραμυθιών, τσιγκουνεύτηκα το εισιτήριο της κυρα-Φιόνας, και στερήθηκα το λυτρωτικό ψυχολογικό μασάζ που μου κάνει. Καλά να πάθω, λοιπόν, που δεν την πήρα μαζί μου. Πάντως, πριν γυρίσω χθές στο σπίτι, της πήρα λουλούδια και γλυκό, και της υποσχέθηκα δύο πράγματα: Πρώτον, δεν θα ξαναπατήσω το πόδι μου στο προτεκτοράτο, και δεύτερον δεν πρόκειται να πάω πουθενά χωρίς την υποστηρικτική της παρουσία.
Δεν μου πέφτει λόγος για να κάνω υποδείξεις σε κανέναν, πολύ περισσότερο σε νέους που δεν χρειάζονται τη γνώμη ενός ηλικιωμένου απόμαχου. Ωστόσο, μπορώ να παρακαλέσω.
Παρακαλώ, λοιπόν, τούς νέους που έφυγαν από το προτεκτοράτο αλλά κι όσους θα φύγουν στη συνέχεια. Τούς θερμοπαρακαλώ να βρούν τον τρόπο και να στήσουν τη ζωή τους όπως θέλουν κι όπως τους αρέσει, και να ενταχθούν στο περιβάλλον που βρέθηκαν (ή θα βρεθούν). Πουθενά δεν είναι τέλεια κι ούτε ξέρουμε πόσο θα χαλάσουν τα πράγματα στο μέλλον αλλά ας είναι ο τόπος που θα επιλέξουν μια κοινωνική προσπάθεια ανθρώπων κι όχι μια ακοινώνητη ζούγκλα με δίποδα ζώα.
Εδώ και 13 χρόνια ζω στη Σκωτία και κανείς δεν με αντιμετώπισε σαν ενοχλητικό ξένο. Στο προτεκτοράτο, όμως, μου συμπεριφέρθηκαν χειρότερα κι από λαθρομετανάστη, κι αν δεν είχα μαζί μου δικηγόρο ακόμα θα ανεβοκατέβαινα σε διαδρόμους δημοσίων υπηρεσιών και σε γραφεία της ΔΕΗ.
Κι αν μου επιτρέπουν οι προσφιλείς συν-αναγνώστες του blog μια υποσημείωση μέσα από την πείρα της ζωής, οι δυσκολίες παλεύονται καλύτερα όταν έχουν δίπλα τους τον κατάλληλο άνθρωπο. Ας μην λέγεται Φιόνα, αρκεί να είναι ο κατάλληλος άνθρωπος, κι ας λέγεται όπως τούς κάνει κέφι.
Με την εκτίμηση μου
Κωνσταντίνος – Scotland
(Αγαπητέ Κωνσταντίνε, σε νιώθω. Δεν είναι να έχεις επαφή με τις δημόσιες υπηρεσίες, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά γενικότερα. Ο βασικός λόγος που δεν ήθελα να αποκτήσω σπίτι, αυτοκίνητο κλπ, είναι πως, αν δεν έχεις ιδιοκτησία, δεν χρειάζεται να έχεις ιδιαίτερες επαφές με το ελληνικό “κράτος”. Επίσης, αν δεν έχεις ιδιοκτησία, αποφεύγεις τα δικαστήρια. Συνήθως, οι άνθρωποι σκοτώνονται για περιουσίες και ιδιοκτησίες. Πάντως, να έρχεσαι πού και πού στην Αθήνα, για να θυμάσαι από τι γλίτωσες. Τα πράγματα είναι χειρότερα από το 2008, γιατί, εν τω μεταξύ, η χώρα χρεοκόπησε και έχει πια 400 δισεκατομμύρια χρέος και, ως συνέπεια των Μνημονίων, διαλυμένες υποδομές. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Και στην Φιόνα.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.