Τι να μου πεις κι εσύ τώρα

Γεια σου πιτσιρίκο,
στο κυριακάτικο πρωινό μου τρέξιμο, σκεφτόμουν πάνω στο κείμενό σου «Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε στον πλανήτη τόση αγάπη όσο σήμερα», και ιδιαίτερα πάνω στην εγωπάθεια του σημερινού ανθρώπου όπως και για την αναφορά σου στους ψυχολόγους.

Η ψυχοθεραπεία από ταμπού στο παρελθόν έχει γίνει trend. Στον ψυχολόγο θα πας αν έχεις αναγνωρίσει ότι έχεις κάποιο πρόβλημα, αν έχεις αποφασίσει ότι θέλεις να προσπαθήσεις να το λύσεις αλλά όλες σου οι προσπάθειες έχουν αποβεί άκαρπες.

Έχει πολύ παπατζιλίκι στον χώρο αυτόν· καλά, και πού δεν υπάρχει παπατζιλίκι στην Ελλάδα….

Η ψυχοθεραπεία πρέπει να έχει έναν στόχο και να ακολουθεί μία μέθοδο. Μπορεί να επιτύχει, μπορεί και όχι.

Πριν κάποια χρόνια, είχα καταφύγει σε μία κλινική ψυχολόγο για να αντιμετωπίσω κάποια θέματα που είχα. Οδηγήθηκα εκεί μετά από πολλή περίσκεψη και μετά από πολλές συζητήσεις με τον έναν και μοναδικό άνθρωπο που έχει τόσο μεγάλη αξία για μένα στη ζωή μου, που με ξέρει μέσα έξω και η οποία με παρότρυνε να δοκιμάσω.

Τελικά έκανα ψυχοθεραπεία τρία χρόνια. Σε μία από τις συνεδρίες η ψυχολόγος μου ανέφερε ότι αρκετοί «πελάτες» της -θεραπευόμενους συνηθίζουν να τους αποκαλούν- είναι περιστασιακοί τύποι (άνδρες και γυναίκες) που το μόνο που επιδιώκουν είναι να ενισχύσουν το lifestyle τους.

Δεν ξέρουν τι θέλουν να κάνουν, το μόνο που αγαπούν είναι ο εαυτός τους και πάνε στον ψυχολόγο για να λένε μετά στον καφέ με τη φιλενάδα ή το φιλαράκι τους «Ο ψυχολόγος μού είπε ότι…». Παπαριές καμαρωτές δηλαδή.

Αυτοί οι περιστασιακοί «θεραπευόμενοι» εμφανίζονταν για λίγο καιρό κι έπειτα ακύρωναν συνεδρίες μέχρι να εξαφανιστούν εντελώς. Δεν ήθελαν να λύσουν κάποιο πρόβλημα. Δεν αναγνωρίζουν κάποιο πρόβλημα στον εαυτό τους. Μόνο όλοι οι άλλοι έχουν πρόβλημα και πρέπει το σύμπαν να συντονιστεί με αυτούς.

Γι’ αυτό και στις μέρες μας, το life coaching ή η pop psychology κάνει θραύση.

Υπάρχει πολλή πελατεία εκεί έξω και πολλοί παπατζήδες που, χωρίς ενδοιασμούς για την ποιότητα της δουλειάς τους, μαζεύουν το ένα μετά το άλλο μαύρα πενηνταράκια. Μερικοί γράφουν και βιβλία κιόλας. Εκεί να δεις γέλιο.

Ταυτίζομαι με κάποια πράγματα που ανέφερες στο κείμενό σου. Για παράδειγμα αυτό που έγραψες, ότι πας σε κάποιον να τους πεις κάτι που σου συνέβη και πριν προλάβεις να τελειώσεις τη φράση σου, σού σκάει ένα: «εγώ να δεις τι έπαθα». Συμβαίνει και το ακόμα χειρότερο: «Αυτό λες εσύ; Εμένα ένας φίλος μου…». Δηλαδή ο άλλος θα επικαλεστεί ακόμη και την εμπειρία κάποιου γνωστού ή φίλου του για να προβληθεί ο ίδιος! Σαν να σου λέει ότι: «Τι να μου πεις εσύ, ξέρω τόσα και τόσα, άκου να μαθαίνεις». Μου θυμίζει αυτό που λες σε κάποιον πού σκέφτεσαι να πας διακοπές και αμέσως θα σου πει, «Λοιπόν, άκου πού θα φας το καλύτερο ψάρι» και παίρνει και το ύφος του μάγκα του ξερόλα.

Πριν αρκετά χρόνια, όταν είχα βγάλει δειλά δειλά το πρώτο μου βιβλίο, το είχα γνωστοποιήσει σε κάποιους συναδέλφους, γενικά στον περίγυρο μου και πολύ συνεσταλμένα τους έλεγα ότι «Ξέρετε, έβγαλα ένα βιβλιαράκι, αν διαβάζετε, έχετέ με στα υπόψιν». Δεν ήταν λίγοι αυτοί οι οποίοι πριν καν αναφέρω τι σκατά αφορά το βιβλίο, μου έλεγαν: «Α, γράφεις; Έχω κι εγώ έναν φίλο που γράφει» και μου μιλούσαν μετά για τον φίλο τους.

Έχω ακούσει ακόμα και το εξής: «Το έγραψες στα ελληνικά ή στα αγγλικά; Να γράφεις στα αγγλικά, θα έχεις κοινό σε όλον τον πλανήτη». Είχα μείνει μ@λάκας. Και συνήθως στο έλεγαν άνθρωποι που δεν διαβάζουν, αλλά φυσικά γνωρίζουν και από τέτοια πράγματα. Γενικά στην Ελλάδα, περισσότεροι γράφουν απ’ ό,τι διαβάζουν. Δεν είναι κακό να γράφει κάποιος, απεναντίας, ωστόσο η δυσαναλογία μαρτυρά κάτι.

Επίσης, δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι άνθρωποι που, ενώ μπορεί μόλις να σε έχουν γνωρίσει, μιλούν όλο για τον εαυτό τους και για τις δικές τους εμπειρίες. Δεν αναφέρομαι στον κλασικό πολυλογά. Υπάρχουν άνθρωποι που από τη φύση τους μιλούν πολύ. Όχι, είναι ένα νέο είδος, μιλούν λαχανιασμένα, λες και υπάρχει χρονόμετρο και πρέπει να σου πουν τα πάντα, άσχετα αν σε ενδιαφέρουν εσένα ή όχι, λες και έχουν τον ψυχολόγο τους απέναντί τους (διότι οι περισσότεροι από αυτούς, όλο και σε κάποιον life coacher/ψυχολόγο πηγαίνουν). Τι διάολο, τους λένε οι ψυχολόγοι τους ότι πρέπει να πεθαίνεις τον άλλον στην πάρλα για να «οριοθετήσεις τον χώρο σου»; Και ο άλλος ρε μ@λάκα; Ο χώρος του άλλου; Μόνο εσύ έχεις σημασία; Ναι, έτσι νομίζουν. Ότι πρέπει να συντονιστούν όλοι με τη δική τους μ@λακία. Μιλάμε για νοσηρά πράγματα.

Το 1986 ο Jean Baudrillard έγραφε: «Το βίντεο δεν χρησιμεύει στο παίξιμο ή στην αυτοθεώρηση, αλλά στο να είναι κάποιος συνδεμένος με τον εαυτό του. Χωρίς αυτή την κυκλική σύνδεση, τίποτα δεν έχει νόημα σήμερα. Δεν είναι ένα ναρκισσιστικό φαντασιακό που αναπτύσσεται γύρω από το βίντεο, είναι μία περιπαθής εντύπωση αυτοαναφοράς, είναι ένα βραχυκύκλωμα που συνδέει αμέσως το ίδιο με το ίδιο, και συνεπώς υπογραμμίζει την έντασή του στην επιφάνεια και ταυτόχρονα την ασημαντότητά του εις βάθος.»

Το 1986! Δεν υπήρχε καν ίντερνετ τότε!

Ο καθένας νομίζει ότι είναι τόσο διαφορετικός κάνοντας ακριβώς τα ίδια πράγματα που κάνουν οι άλλοι. Οι άνθρωποι σήμερα είναι κάτι χειρότερο από νάρκισσοι, είναι βραχυκυκλωμένοι.

Γιώργος

ΥΓ1 Στη φωτογραφία που παραπέμπει σε Βαγγέλη Σπανό (αλλά στην ξηρά), αράζω στη Φασκομηλιά. Αριστερά μία ανθισμένη ασφάκα και στο βάθος δεξιά οι νήσοι Φλέβες.

ΥΓ2 Τους διαδικτυακούς χαιρετισμούς μου στον κύριο Βαγγέλη Σπανό. Δεν γνωριζόμαστε, αλλά είναι αυτός που, χωρίς να το ξέρει, με ώθησε να πάρω γυαλάκια για τη θάλασσα και ν’ αναγνωρίζω τα ψαράκια που κολυμπούν στον Σαρωνικό.

(Αγαπητέ φίλε, μπορούμε να μιλάμε για μέρες για τα …ψυχολογικά. Για χρόνια. Μέχρι τον θάνατο. Αυτό με τα ψυχολογικά είναι μια διαρκής υπερανάλυση της ζωής, που ακυρώνει τη ζωή. Είναι σαν όλοι αυτοί να έχουν και δεύτερη ζωή να ζήσουν, και κάνουν πρόβες για την δεύτερη ζωή. Επειδή γνώρισα πολλούς τέτοιους ανθρώπους -και βαρέθηκα μέχρι θανάτου- έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως υπάρχει ένα ποίημα και μια φράση, που συνδυάζονται και με καλύπτουν απόλυτα. Το ποίημα είναι το “Όσο μπορείς” του Κ.Π. Καβάφη. Η φράση είναι του Χαλίλ Γκιμπράν: “Ταξίδεψε και μην το πεις σε κανέναν, ζήσε έναν αληθινό έρωτα και μην το πεις σε κανέναν, ζήσε ευτυχισμένα και μην το πεις σε κανέναν, οι άνθρωποι καταστρέφουν τα όμορφα πράγματα”. Εντάξει, με καλύπτει και η φιλοσοφία ζωής του Επίκουρου. Οι άνθρωποι, αντί να πηγαίνουν με τόση ευκολία στους ψυχολόγους, καλό θα ήταν να διαβάζουν. Αν δεν διαβάσεις, βαλτώνεις. Επίσης, σε μια διαλυμένη χώρα σαν την Ελλάδα -που, όποιος μπορεί, φεύγει να σωθεί-, πόσοι μπορεί να είναι οι πραγματικά καλοί ψυχολόγοι; Ελάχιστοι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.