Οι ζωές των μεταναστών δεν μετράνε

Παγκοσμίως, 110 εκ. άνθρωποι έχουν αναγκαστεί, Πιτσιρίκο, να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΟΗΕ που επικαλείται η Le Monde.

Tην κατάσταση επιδείνωσε ο εμφύλιος στο Σουδάν, που ήρθε να προστεθεί στον πόλεμο της Ουκρανίας και την ανθρωπιστική κρίση στο Αφγανιστάν.

Ποτέ ο συνολικός αριθμός των προσφύγων και των εκτοπισμένων εντός των χωρών τους δεν είχε φτάσει σε τόσο υψηλά επίπεδα, καθώς στο τέλος του 2022 ήταν 108,4 εκ., 19,1 εκ. επιπλέον από το 2021.

Το 2022, οι πρόσφυγες ήταν 35,3 εκατομμύρια και οι εκτοπισμένοι 62,5 εκατομμύρια. Υπήρχαν, επίσης, 5,4 εκ. αιτούντες ασύλου και 5,2 εκ. άνθρωποι που είχαν ανάγκη από διεθνή προστασία.

Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ένα όλο και πιο εχθρικό περιβάλλον, αφού είναι δύσκολο να πειστεί η κοινή γνώμη ότι αξίζουν διεθνούς προστασίας.

Τα 2/3 των προσφύγων πηγαίνουν σε φτωχές ή έστω όχι πλούσιες χώρες.

Και παρά τις προσπάθειες της ΕΕ για μεταρρυθμίσεις στο σύστημα ασύλου, μέσω της αλληλεγγύης των κρατών μελών της, το αποτέλεσμα ήταν μία μεσοβέζικη λύση, που δίνει τη δυνατότητα στα κράτη μέλη της που δεν θέλουν να φιλοξενούν πρόσφυγες, να καταβάλουν 20 χιλιάδες ευρώ για κάθε άνθρωπο που θα φτάνει σε χώρες πρώτης υποδοχής και δεν θα γίνεται μετεγκατάσταση του.

Επίσης, θα επιταχυνθούν οι διαδικασίες εξέτασης των αιτήσεων ασύλου στα σύνορα.

Επί της ουσίας, η πόρτα για τους αιτούντες ασύλου πρέπει να παραμείνει ανοιχτή στην Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ και να μην καταλήγουν αυτοί οι άνθρωποι στη φυλακή. Με το να ζητούν άσυλο, δεν διαπράττουν κάποιο έγκλημα.

Καταδικαστέο είναι, από αυτή την άποψη, το εγχείρημα της Βρετανίας να στέλνει αιτούντες ασύλου στη Ρουάντα, ενώ υπό εξέταση είναι και κάποιες πρακτικές που ακολουθούν οι ΗΠΑ.

Ακόμα ένα πρόβλημα αποτελεί η κακή οικονομική κατάσταση της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες.

Ενδεικτικά, για το Σουδάν διέθεσε το 16% των χρημάτων που απαιτούνταν και το 13% για βοήθεια στους πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να φύγουν από διάφορες χώρες πέρσι, λόγω της βίας.

Παρεμπιπτόντως, 339 χιλιάδες πρόσφυγες κατάφεραν να επιστρέψουν στις χώρες τους πέρσι, ενώ 5,7 εκατομμύρια εκτοπισμένοι γύρισαν επίσης στα σπίτια τους.

Οι χώρες που φιλοξενούν τους περισσότερους πρόσφυγες είναι η Τουρκία (3,6 εκ.), το Ιράν (3,4 εκ.), η Κολομβία (2,5 εκ.), η Γερμανία (2,1 εκ.) και το Πακιστάν (1,7εκ.).

Πριν προλάβω να αποσώσω το παραπάνω κείμενο, μία ανείπωτη τραγωδία με 79 νεκρούς μετανάστες, αλλά μάλλον και εκατοντάδες αγνοούμενους, που σύμφωνα με μαρτυρίες των 104 επιζώντων, ήταν στο αμπάρι του πλοιάριου που βυθίστηκε ανοιχτά της Πύλου, άρχισε να εκτυλίσσεται από χθες Τετάρτη 14/6.

Και κατά τραγική ειρωνεία, λίγες μέρες μετά από μία ακόμα αποτυχία της ΕΕ να διαχειριστεί ενωμένη το μεταναστευτικό, αφού πολλά κράτη μέλη προτιμούν να πληρώνουν 20 χιλιάδες ευρώ για κάθε πρόσφυγα που δεν γίνεται η μετεγκατάστασή του από τις χώρες πρώτες υποδοχής (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία), παρά να φιλοξενήσουν οι ίδιες αιτούντες ασύλου.

Θυμίζοντας, αυτές οι χώρες, τις πολυεθνικές που αρνούνται να πάρουν περιβαλλοντικά μέτρα και προτιμούν να ρυπαίνουν τον πλανήτη και να πληρώνουν πρόστιμα, διότι τους έρχεται πιο φθηνά.

Βέβαια, το πρόβλημα δεν είναι μερικές αντιδραστικές χώρες στους κόλπους της ΕΕ, αλλά παγκόσμιο και έχει να κάνει με τους πολέμους και τη φτώχεια, που έχουν οδηγήσει 110 εκ. ανθρώπους, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε και ο ΟΗΕ, να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να μεταναστεύσουν ή να εκτοπιστούν εντός της χώρας τους.

Δηλαδή, δεν υπάρχει η πολιτική βούληση, καθώς οι πόλεμοι και η φτώχεια δεν είναι φυσικά φαινόμενα, όπως έχουν φτάσει περίπου να αντιμετωπίζονται, αλλά αποτέλεσμα ανθρώπινων επιλογών.

Σε άρθρο του για την τραγωδία της Πύλου, το Reuters επιρρίπτει, εμμέσως πλην σαφώς, ευθύνες στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που εισάγοντας σκληρότερους ελέγχους στους μεταναστευτικούς καταυλισμούς της Ελλάδας, οδηγεί όλο και περισσότερους ανθρώπους να επιλέγουν ένα ακόμα πιο επικίνδυνο ταξίδι από την Τουρκία στην Ιταλία, παρακάμπτοντας τα νησιά μας στο Αιγαίο.

Ακόμα πιο αιχμηρός, ο Guardian αναφέρεται στις επικρίσεις που δέχεται η χώρα μας για το ότι απελαύνει αιτούντες ασύλου παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο, επισημαίνοντας, ωστόσο, ότι η κυβέρνηση της ΝΔ αρνείται ότι κάνει pushbacks (επαναπροωθήσεις προσφύγων) και χαρακτηρίζει τη μεταναστευτική της πολιτική “σκληρή, αλλά δίκαιη”.

Και ακόμα πιο καυστική η Liberation έχει τίτλο, “ένα ευρωπαϊκό φρούριο που εξελίσσεται σε νεκροταφείο”, υποστηρίζοντας ότι “το ναυάγιο της Τετάρτης 14/6 είναι το αποτέλεσμα μίας όλο και πιο βάναυσης μεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ.

Ενίσχυση της Frontex, οικονομικές συμφωνίες, όπως το 1 δισ. ευρώ που έταξε πρόσφατα η Ursula von der Leyen στην Τυνησία για να κάνει αυστηρούς ελέγχους και να μην φεύγουν μετανάστες στην Ιταλία, φράχτες στα σύνορα της Ουγγαρίας με τη Σερβία και την Κροατία κ.λ.π.).

Το ελληνικό υπουργείο Μετανάστευσης κατηγορεί τα παράνομα δίκτυα διακινητών ότι βάζουν σε κίνδυνο τις ζωές των μεταναστών, ενώ ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες Filippo Grandi ζήτησε από τις κυβερνήσεις να συνεργαστούν για να δημιουργήσουν ασφαλείς οδούς διέλευσης για ανθρώπους που προσπαθούν να γλιτώσουν από τους πολέμους και τη φτώχεια.

Γιατί μέχρι τώρα, η Λιβύη, μία χώρα ουσιαστικά υπό διάλυση, από τότε που το ΝΑΤΟ στήριξε την αραβική άνοιξη του 2011, είναι το κύριο σημείο αναχώρησης για ανθρώπους που προσπαθούν να φτάσουν στην Ευρώπη μέσω της θάλασσας.

Και τα παράνομα δίκτυα διακινητών ελέγχονται κυρίως από στρατιωτικές ομάδες, οι οποίες κάνουν κουμάντο στις παράκτιες περιοχές.

Παράλληλα, τις τελευταίες μέρες οι δυνάμεις ασφαλείας της Λιβύης έχουν ξεκινήσει μία καταστολή σε βάρος των μεταναστών με φυλακίσεις 1.800 Σουδανών, Πακιστανών και Σύριων και απελάσεις κυρίως Αιγυπτίων, σύμφωνα με το Skynews, αλλά παραμένει άγνωστο αν το πλοιάριο που βυθίστηκε την Τετάρτη 15/6 ανοιχτά της Πύλου, είχε αναχωρήσει από τη βορειοαφρικανική χώρα, πριν αρχίσει αυτή η πρακτική.

Το σίγουρο είναι ότι το 2023 έχουν φτάσει 72 χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες στις μεσογειακές χώρες της Ευρώπης, οι περισσότεροι στην Ιταλία και 6.500 στην Ελλάδα, ενώ 1.000 πέθαναν ή αγνοούνται στη θάλασσα.

Και παραφράζοντας το Black lives matter, το συμπέρασμα είναι ότι οι ζωές των μεταναστών δεν μετράνε.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Λευκορωσία άρχισε να παραλαμβάνει τακτικά πυρηνικά όπλα από τη Ρωσία, όπως αποκαλύπτει το Skynews.

Και μερικά είναι τρεις φορές πιο ισχυρά από τις ατομικές βόμβες που έριξαν οι ΗΠΑ το 1945 στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα.

Η Ρωσία υποστηρίζει ότι αυτή θα έχει τον τελευταίο λόγο για το αν θα χρησιμοποιηθούν· ωστόσο, ο Λευκορώσος πρόεδρος Alexander Lukashenko δεν θα διστάσει να κάνει χρήση τους, εφόσον η χώρα του απειληθεί.

Σε κάθε περίπτωση, είναι η πρώτη φορά που η Μόσχα στέλνει πυρηνικές κεφαλές εκτός Ρωσίας από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Και είναι μία εξέλιξη που παρακολουθούν στενά όχι μόνο οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους, αλλά και η Κίνα, που έχει ταχθεί επανειλημμένα ενάντια στη χρήση πυρηνικών όπλων στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Ο Lukashenko ανέφερε ότι τα πυρηνικά θα αναπτυχθούν τις επόμενες μέρες στο έδαφος της Λευκορωσίας, που διαθέτει τις εγκαταστάσεις για τη φύλαξη πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.

Εξοστρακισμένες από την Ευρώπη και τη Δύση, η Ρωσία και η Λευκορωσία έχουν αναπτύξει ακόμα πιο στενές σχέσεις, μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία.

Η Μόσχα αυξάνει σιωπηρά τον έλεγχο και την επιρροή της στη Λευκορωσία, προσδοκώντας να την κάνει με κάποιο τρόπο μέρος της Ρωσίας κάποια στιγμή στο μέλλον.

Με κάποιο τρόπο προσπάθησα κι εγώ την Πέμπτη 15/6 να μαζέψω τα αμέτρητα σκουπίδια που έρχονταν με τον νοτιά από τα ανοιχτά.

Σε κάποια φάση έχασα τη φωτογραφική μηχανή στα θολά νερά.

Αλλά ευτυχώς τη βρήκα λόγο μετά, να επιπλέει, παραδόξως, εκεί κοντά.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, έχουμε γράψει δεκάδες φορές σε αυτό το μπλογκ πως τα δικαιώματα των προσφύγων προβλέπονται από τη Σύμβαση του ΟΗΕ στη Γενεύη το 1951. Βέβαια, οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν γράψει αυτά τα δικαιώματα στα παλιά τους τα παπούτσια, αν και έχουν υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης. Δεν είναι τραγωδία αυτό που συνέβη στην Πύλο, είναι έγκλημα. Και δεν είναι ούτε το πρώτο, ούτε το τελευταίο. Και αυτό δεν θα αλλάξει, ό,τι κι αν γράψουμε εμείς. Ούτε οι δικές μας ζωές μετράνε. Κι εμείς αναλώσιμοι είμαστε. Απλά, δεν είμαστε ακόμα πρόσφυγες. Καλές βουτιές. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.