Η Προφητεία για το Μέλλον του Δυτικού Συστήματος Εξουσίας

Φίλε πιτσιρίκο, γεια σου.
Είναι απίστευτο αυτό για τους περισσότερους που ζουν σε δυτικές κοινωνίες, αλλά υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που είναι πάνω από το χρήμα. Άνθρωποι που αγαπούν περισσότερο την γνώση, ως το σημείο να πάρουν ρίσκα ώστε αυτή να μοιράζεται ελεύθερα. Τέτοιοι άνθρωποι δημιούργησαν ένα σάιτ με σκοπό να φτιάξουν την μεγαλύτερη ελεύθερη ψηφιακή βιβλιοθήκη στο ίντερνετ όπου ο καθένας θα μπορούσε να ανεβάζει και να κατεβάζει βιβλία όλων των ανθρωπίνων, γλωσσών αλλά και να κάνει κριτικές σε αυτά και να φτιάχνει τις δικές του συλλογές. Έτσι φτιάχτηκε το b-ok, το κόσμημα του παγκόσμιου ίντερνετ, η σύγχρονη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.

Η ιδέα αυτή και η υλοποίησή της, να είναι η γνώση προσβάσιμη σε όλους και να μοιράζεται ελεύθερα, δεν άρεσε καθόλου στα δυτικά καπιταλιστικά κράτη, όπου κυριαρχεί απόλυτα η θεοποίηση του χρήματος.

Στην Ελλάδα απαγορεύτηκε η πρόσβαση το 2020. Πριν λίγους μήνες όμως έγινε κάτι πολύ χειρότερο. Το αμερικάνικο κράτος θεώρησε ότι η απαγόρευση στην πρόσβαση δεν είναι αρκετή. Έτσι κατέβασε όλο το σάιτ κι ας είχε έδρα εκτός ΗΠΑ, κατάσχεσε το domain του και συνέλαβε ανθρώπους που είχαν βοηθήσει στο χτίσιμό του.

Για τους ανθρώπους της γνώσης, αυτή η βάρβαρη ενέργεια ψηφιακού βανδαλισμού που εξαφάνισε από όλο τον πλανήτη την ελεύθερη πρόσβαση στα περιεχόμενα πολλών εκατομμυρίων βιβλίων εκατοντάδων γλωσσών ήταν για την δική μας εποχή ότι ήταν ο εμπρησμός της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας για την αρχαία.

Έτσι χάθηκε η δική μας βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.

Θα περίμενε κάποιος αφελής ότι μια τέτοια απώλεια θα ξεσήκωνε θύελλα διαμαρτυριών από την δυτική διανόηση που υποτίθεται ότι ενδιαφέρεται για την γνώση και θεωρεί πρόβλημα την αμορφωσιά και την έλλειψη κουλτούρας των μαζών. Δεν έγινε καμία διαμαρτυρία ούτε καν αναφορά στο γεγονός. Η απόλυτη σιωπή λες και δεν είχε γίνει τίποτα.

Εκκωφαντική σιωπή είχε, επίσης, υπάρξει από την ίδια αυτή διανόηση, όταν το αμερικανικό κράτος είχε συλλάβει το 2011 τον Aaron Swartz για το “φοβερό του έγκλημα” να δώσει ελεύθερη πρόσβαση σε επιστημονικά βιβλία που είχαν copyright. Μετά από δύο χρόνια διώξεων και οργανωμένης δολοφονίας χαρακτήρα, ο Swartz, ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά της εποχής μας που ήθελε η γνώση να είναι ελεύθερη για όλους, αυτοκτόνησε στην ηλικία των 27 χρόνων.

Προβεβλημένος εκπρόσωπος της δυτικής διανόησης που το είχε βουλώσει και στην σύλληψη του Aaron Swartz και στον ψηφιακό βανδαλισμό και κατέβασμα του b-ok αλλά βέβαια με την κλασική δυτική υποκρισία ένιωσε αποτροπιασμό όταν κάηκε μια βιβλιοθήκη στην Γαλλία, είναι ο Γάλλος Πασκάλ Μπρυκνέρ. Περισσότερο και από τον Φουκουγιάμα του αλαζονικού τέλους της ιστορίας, ο Μπρυκνέρ είναι η εκλεπτυσμένη συνείδηση του σημερινού δυτικού συστήματος.

Η κριτική του στους εξεγερμένους της Γαλλίας συμπυκνώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο όλη την υποκρισία, την αντιστροφή πραγματικότητας και το αίσθημα ανωτερότητας αυτού του συστήματος.

Ενός συστήματος που, όπως τόσα εύστοχα είχε γράψει ο μακαρίτης Andre Vltchek στο βιβλίο του “Exposing Lies of The Empire”:(δική μου μετάφραση, δεν ξερω αν το βιβλίο του έχει μεταφραστεί στα ελληνικά) “αποτελείται από δυτικά φασιστικά καθεστώτα που αυτοαποκαλούνται “δημοκρατικά” και “ελεύθερα”, ενώ έχουν ήδη δολοφονήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων σε όλους τους ηπείρους. Έχουν ρίξει βουνά από βόμβες και βιολογικά όπλα σε αμέτρητες χώρες, έχουν κάνει πειράματα σε ανθρώπους, και έχουν ανατρέψει τις περισσότερες κυβερνήσεις που ήταν αποφασισμένες να υπηρετήσουν τους λαούς τους. Δολοφόνησαν προέδρους και εκπαίδευσαν γκάγκστερς που τους ανύψωσαν στις υψηλότερες στρατιωτικές θέσεις. Αυτοί οι γκάνγκστερ-στρατιώτες εκπαιδεύτηκαν σε δυτικές στρατιωτικές βάσεις με την “τέχνη” της ανάκρισης, των βασανιστηρίων και του τιμωρητικού βιασμού.

Κανένα άλλο σύστημα δεν έχει χύσει τόσο αίμα, κανένα άλλο σύστημα δεν έχει λεηλατήσει περισσότερους φυσικούς πόρους και σκλαβώσει περισσότερους λαούς από αυτό που μας το περιγράφουν με τους υψηλούς και σπουδαίους όρους της “Δυτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας” ή “Δυτικής συνταγματικής μοναρχίας”

Κατά τον Μπρυκνέρ, οι εξεγερμένοι είναι αυτοκτονικοί μηδενιστές που ασκούν απαράδεκτη και αδικαιολόγητη βία γιατί αυτός είναι ο δικός τους διεστραμμένος τρόπος να ενσωματωθούν στο σύστημα απέναντι σε μια κοινωνία που είτε είναι αδιάφορη απέναντί τους είτε τους περιφρονεί.

Ο Μπρυκνέρ παρουσιάζεται κατά της βίας που είναι μιμητική και εξαπλώνεται. Χωρίς να μας το λέει ρητά, όμως, είναι κατά της βίας μόνο όταν ασκείται από τους από κάτω. Συνεπώς, δεν έχει πρόβλημα μόνο με την βία των σημερινών εξεγερμένων αλλά ακόμη και με την βία των κίτρινων γιλέκων και με αυτών που πάλεψαν να μην περάσει το νέο συνταξιοδοτικό.

Ο ίδιος, βέβαια, δεν είχε κανένα πρόβλημα με την αφάνταστα μεγαλύτερη βία των ΝΑΤΟικών βομβαρδιστικών που ασκήθηκε στην Σερβία το 1999 ή με την τρομακτικά βίαιη επιχείρηση Σοκ και Δέος του Αμερικανού στρατού στο Ιράκ του 2023. Όχι μόνο δεν είχε κανένα πρόβλημα αλλά ήταν και ανοιχτός υποστηρικτής αυτής της βίας χωρίς καν να την ονομάζει τέτοια.

Χωρίς να έχει καμία αυτεπίγνωση της αθλιότητάς του κι έχοντας στηρίξει στην ζωή του ανοιχτά τέτοια όργια φονικής βίας είχε το θράσος να παραπονεθεί ότι: “Σημειώστε ότι δεν είναι όλες οι ζωές ίσότιμες: ο θάνατος ενός αστυνομικού ή η πυρπόλησή του από κοκτέιλ μολότοφ δεν προκαλεί κανένα συναίσθημα, εκτός από το χειροκρότημα ορισμένων με τις κραυγές “ψήστε τους μπάτσους””

Τέτοιο τύποι είναι η αφρόκρεμα της δυτικής διανόησης που νομίζουν ότι είναι σε θέση να κρίνουν τους νεαρούς Γάλλους εξεγερμένους. Για να είμαστε και δίκαιοι απέναντί του, αυτός είναι και πολύ καλύτερος από πολλούς άλλους αυτής της αφρόκρεμας οι οποίοι δεν έχουν καν την ευγλωττία του.

Και επειδή είναι καλύτερος από τους άλλους, μας μαρτύρησε τι είναι αυτό που πραγματικά τώρα φοβάται το γαλλικό κατεστημένο.

Όπως μας είπε πριν δύο μέρες: “Ο πραγματικός εφιάλτης εδώ θα ήταν η συμμαχία των «Εξεγέρμένων της Γης” και των ταραξιών των συνοικιών, των πράσινων μεσοαστών και των νεοπρολετάριων που αναπαριστούν μια αδύνατη και μη ανιχνεύσιμη επανάσταση”

Αυτό που δεν θέλει να καταλάβει ο Μπρυκνέρ και οι υπόλοιποι απολογητές του δυτικού συστήματος εξουσίας και σκαρφίζονται τις πιο περίτεχνες αναλύσεις για να συκοφαντήσουν τους εξεγερμένους, είναι το εξής απλό:

Για το δυτικό καπιταλιστικό σύστημα το εξεγερσιακό βίωμα είναι ο μόνος τρόπος για να νιώσει κάποιος τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν σκοπός αυτού του συστήματος είναι να προωθεί, να επιβραβεύει και να ανυψώνει τέρατα τα οποία ως οντότητες λειτουργούν εντελώς αντίθετα σε σχέση με το πραγματικό δυναμικό της ανθρώπινης ζωικής βιολογίας.

Πρότυπο τέρας που δοξάζεται σε αυτό το σύστημα ως το πιο επιτυχημένο και δυνατό, είναι αυτό που θα μαζέψει το περισσότερο χρήμα. Έτσι θα είναι σε θέση να έχει ό,τι θέλει που σε αυτό το σύστημα σημαίνει τα πάντα ακριβώς γιατί σε αυτό το σύστημα είσαι κάτι μόνο όταν έχεις κι έτσι το χρήμα είναι τα πάντα και τα πάντα είναι χρήμα. Κι έτσι, σε αυτό το σύστημα, μοιραία και αναγκαστικά, τα άψυχα αντικείμενα ιεροποιούνται, ενώ η πραγματική ζωή, κάθε ζωή που δεν είναι το πρότυπο τέρας, χάνει κάθε ιερότητα.

Κι ως σύστημα υποχρεώνει τους υπόλοιπους ανθρώπους που δεν βρίσκονται στην θέση του πρότυπου τέρατος, να δρουν με τις ίδιες αρχές και αξίες που παράγουν το πρότυπο τέρας.

Ανταγωνιστικότητα, καχυποψία, διαχωρισμός, ταύτιση με ρόλους που αποφέρουν χρήμα, επιβεβαίωση μέσω κατοχής αντικειμένων, ναρκισσισμός, εγωισμός, φιλαργυρία, απληστία, σκληρότητα, αναισθησία και κυνισμός.

Με τέτοιες αρχές και αξίες, μετά αναρωτιούνται κάποιοι γιατί η κοινωνία υποφέρει από επιδημίες κατάθλιψης και άλλων ψυχικών νοσημάτων, μοναξιάς, παχυσαρκίας και αγχωτικών διαταραχών.

Μισούν, περιφρονούν και απαξιώνουν τους εξεγερμένους της Γαλλίας γιατί αυτοί με ακατέργαστο, χαοτικό αλλά και τόσο αποφασισμένο τρόπο θυμίζουν στην υποταγμένη κοινωνία τι θα έπρεπε αυτή να κάνει απέναντι σε ένα τέτοιο σύστημα. Ξεφτιλίζοντας την ιερότητα του χρήματος και της ιδιοκτησίας, αψηφώντας, ακόμη και ένοπλα, 15 διαφορετικά σώματα καταστολής και καταστρέφοντας σύμβολα ταμπού που υπάρχουν για να φτιασιδώνουν την βαρβαρότητα του συστήματος, οι εξεγερμένοι βγάζουν την γλώσσα τους στο σύστημα του θανάτου, δείχνοντας ότι υπάρχει ακόμη ζωή που κοχλάζει και μπορεί να εξεγείρεται. Και μια τέτοια υπενθύμιση είναι ανάθεμα σε ένα σύστημα που ο κομφορμισμός, η υποταγή, το ξεπούλημα και η νέκρωση των ζωντανών συναισθημάτων που μας κάνουν ανθρώπους, είναι οι τρόποι που λειτουργεί.

Η βία των νέων εξεγερμένων που δεν σκοτώνει και κυρίως θίγει άψυχες ιδιοκτησίες, με τον αποτροπιασμό και την αγανάκτηση που φέρνει στα χειραγωγούμενα μικροαστικά στρώματα, ξεσκεπάζει την σαπίλα μιας υποταγμένης και εκφασισμένης κοινωνίας και διανόησης που δεν έδειξε ούτε ένα μόριο αποτροπιασμού και αγανάκτησης όταν λίγες μέρες πριν την εξέγερση 600 άνθρωποι ανάμεσα τους και παιδιά, τους έπνιξε η εκφασισμένη Ευρώπη φρούριο. (Και τότε οι διανοούμενοι σαν τον Μπρυκνέρ δεν βγήκαν να παραπονεθούν ότι “δεν είναι όλες οι ζωές ισότιμες.” Κρατάνε αυτή την διαπίστωση μόνο για τις ζωές των μπάτσων!)

Η συμβολική βία τους είναι μια υπενθύμιση της πραγματικής μαζικής βίας πάνω στην οποία στηρίχθηκε και στηρίζεται το δυτικό σύστημα. Ένα σύστημα που τώρα στέλνει τεράστιες ποσότητες εξοπλισμών για να συντηρηθεί το σφαγείο της Ουκρανίας με εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες νεκρούς και το οποίο πιστό στην ιστορία του, μεθοδεύει τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που, αν συμβεί, θα είναι ακόμη φονικότερος και από τους άλλους δύο παγκόσμιους πολέμους που προκάλεσε.

Αυτοί λοιπόν καταδικάζουν την βία, στιγματίζοντας τους 17χρονους εξεγερμένους της Γαλλίας!

Οι νέοι εξεγερμένοι της Γαλλίας με τα ελαττώματα, τις αδυναμίες και τους περιορισμένους ορίζοντές τους, είναι εύκολος στόχος συκοφάντησης από όλους αυτούς που το σύστημα τους έχει καταντήσει ανίκανους και δειλούς για να εξεγερθούν. Προφανής στόχος του συστήματος (που στην Γαλλία βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης από το 2015) είναι να τους διαχωρίσει με τον πιο κάθετο τρόπο από την υπόλοιπη κοινωνία ώστε η εξέγερσή τους να μην συνδεθεί μαζί της, να χάσει την ορμή της και να σβήσει μετά από πολλές χιλιάδες συλλήψεις τους χωρίς καν να αφήσει παρακαταθήκη.

Η παρακαταθήκη, όμως, έχει ήδη μείνει.

Η εικόνα του μαύρου εξεγερμένου που κάνει την ίδια λαβή ακινητοποίησης στον μπάτσο όπως αυτή που ο λευκός μπάτσος είχε κάνει στον George Floyd, είναι η παρακαταθήκη του μέλλοντος.

Το σύστημα μαζικού θανάτου που είναι το δυτικό σύστημα, με τον ένα ή άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα θα ανατραπεί. Κι αυτή η εικόνα είναι η προφητεία για το μέλλον του δυτικού συστήματος εξουσίας.

Γρηγόρης Αρετάκης

(Αγαπητέ φίλε, έπεσες στην περίπτωση. Αγαπώ το πνεύμα του Πασκάλ Μπρυκνέρ, έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του, με έχει βοηθήσει να εξελίξω τη σκέψη μου και να παλέψω με τις βεβαιότητές μου, έχω “τσακωθεί” μαζί του μια περίοδο που τον έβρισκα πολύ φιλελέ, και, γενικά, χαίρομαι πολύ που υπάρχει. Σε ό,τι αφορά τις θέσεις του Μπρυκνέρ για την εξέγερση των νέων στην Γαλλία, το θέμα είναι πως ο Μπρυκνέρ δεν ζει στα προάστια των γαλλικών πόλεων που ζουν αυτοί οι νέοι. Ο Μπρυκνέρ είχε πρόσβαση στη γνώση, στην εξέλιξη, στον πλούτο, στην ευημερία. Ο Μπρυκνέρ είχε και έχει πολλές ευκαιρίες στη ζωή του. Οπότε, δεν είναι ο ιδανικός άνθρωπος για να καταλάβει τι νιώθουν αυτοί οι νέοι, που βλέπουν να γίνεται δίπλα τους ένα πάρτι, στο οποίο αυτοί ποτέ δεν θα είναι καλεσμένοι. Βέβαια, δεν είναι απαραίτητο να έχεις ζήσει τον κοινωνικό αποκλεισμό στα προάστια του Παρισιού, για να είσαι με τους αποκλεισμένους που εξεγείρονται. Πριν από 25 περίπου χρόνια, διάβασα το βιβλίο της Βιβιάν Φορεστέρ “Η οικονομική φρίκη” -το βιβλίο ήταν best seller στην Γαλλία, η Φορεστέρ δεν ζει πια- και η Φορεστέρ έγραφε με κατανόηση και αγάπη για τους νέους των προαστίων. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, η Φορεστέρ έγραφε:
“Η κοινωνία είναι σήμερα αναχρονιστική. Όχι τα παιδιά. Η κοινωνία είναι τυφλή για την ίδια της την Ιστορία, οργανώνεται χωρίς αυτή και την εξαφανίζει. Όμως, τα παιδιά βρίσκονται στην αιχμή της Ιστορίας. Αυτά έχουν ήδη παραμεριστεί και δεν ζουν απλώς εξοστρακισμένα από μια κοινωνία που πνέει τα λοίσθια και που υποκρίνεται πως αντέχει ακόμα, αλλά προπορεύονται αυτής της κοινωνίας”.
Βρίσκω το βιβλίο της Φορεστέρ εξαιρετικά επίκαιρο και το προτείνω σε όλους.
Φυσικά, είμαι με τους εξεγερμένους νέους της Γαλλίας -όχι πως τους ενδιαφέρει και ιδιαίτερα-, ξέρω πως κάθε ανθρώπινη ζωή έχει αξία, αν και μπορώ να καταλάβω και τον Πασκάλ Μπρυκνέρ, που βλέπει την Γαλλία που αυτός ήξερε και αγάπησε να χάνεται. Δεν έχουν όλοι οι διανοούμενοι την γενναιότητα και την γενναιοδωρία του Μάνου Χατζιδάκι.
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.