Ποτέ μην τολμήσεις να βαδίσεις εναντίον του Τσάρου
Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του καλύτερου blog του κόσμου, καλησπέρα.
Παρακολουθώντας το ιδιωτικό τζετ του Γιεβγκένι Πριγκόζιν να καταρρέει σαν φύλλο στον άνεμο με την κάμερα στημένη ακριβώς σε τέτοιο σημείο ώστε να καταγράψει την πορεία του προς τη συντριβή σίγουρα ή σχεδόν σίγουρα σε κάποιο από τα γραφεία του Λευκού Οίκου υποψιάστηκαν ακριβώς ό,τι και ο υπόλοιπος κόσμος:
Ο Βλάντιμιρ Πούτιν δεν αστειεύεται.
Και αν σας ακούγεται περίεργο -έως αστείο- πως (;) ένας άνθρωπος που κάποτε πουλούσε hot dogs στο κέντρο της Μόσχας μπορεί σήμερα για τις μετακινήσεις του να χρησιμοποιεί το ιδιωτικό του τζετ, άλλο τόσο περίεργο και αστείο αποτελεί το γεγονός πως πολλοί πίστεψαν ότι ο «έμπιστος» σεφ του Πούτιν και αρχηγός των μισθοφόρων της Wagner θα μπορούσε πριν δύο μήνες να βαδίσει εναντίον της Μόσχας οδηγώντας την χώρα σε εμφύλιο, και στη συνέχεια «μετανιώνοντας» να λάβει την συγχώρεση του Κρεμλίνου χωρίς να συμβεί το παραμικρό.
Ο Ρώσος πρόεδρος έσπευσε να επιβεβαιώσει την «αναλωσιμότητα» όσων τον περιτριγυρίζουν λίγες ώρες μετά το «δυστύχημα» δηλώνοντας: «Οι ρωσικές αρχές θα εξετάσουν τα αίτια του δυστυχήματος, αλλά αυτό αποτελεί μια χρονοβόρα διαδικασία», ενώ έστειλε τα «συλλυπητήριά» του στην οικογένεια του θανόντα.
Στη σημερινή εποχή, που όλα φαίνονται και φαντάζουν τόσο «ίδια», η κατάσταση στη Ρωσία του Πούτιν είτε τον συμπαθείς, είτε όχι, σε κάνει να μην βαριέσαι σχεδόν ποτέ.
Δεν αληθεύει άραγε ότι η απειλή μιας πυρηνικής καταστροφής που θα μπορούσε να εξαλείψει την ανθρώπινη φυλή την ίδια στιγμή προστατεύει τις δυνάμεις εκείνες που διαιωνίζουν αυτό τον κίνδυνο;
Στην παραπάνω ερώτηση, νομίζω πως ο Ρώσος πρόεδρος θα απαντούσε καταφατικά.
Και ακριβώς αυτό -κατά την γνώμη μου- σε συνδυασμό με την ιστορική πραγματικότητα πως η πρώτη και μοναδική χώρα που έδειξε στην ανθρωπότητα το πρόσωπο του πυρηνικού τέρατος (Χιροσίμα-Ναγκασάκι 1945) είναι οι «δημοκρατικές» ΗΠΑ της παγκόσμιας «σταθερότητας» τον κάνει έναν εξαιρετικό παίκτη.
Όταν ο Μπόρις Γιέλτσιν, στημένος δίπλα στον Μπίλ Κλίντον δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη κάνοντας τον πρόεδρο των ΗΠΑ σχεδόν να ξεκαρδιστεί στα γέλια, η παντοδύναμη τότε Αμερική δεν γελοιοποιούσε απλά τον μεθύστακα Γιέλτσιν αλλά ξεφτίλιζε έναν λαό που μέχρι τότε αποτελούσε το αντίπαλο δέος της σε παγκόσμια μετάδοση.
(Αυτά και αλλά πολλά μπορείτε να διαβάσετε στο απολαυστικό βιβλίο που πρότεινε ο αγαπημένος μας blogger -“Ο μάγος του Κρεμλίνου” του Τζουλιάνο ντα Έμπολι- μέσω της αφήγησης της ρωσικής ιστορίας των τελευταίων τριάντα ετών από τον Βαντίμ Μπαρανόφ, που εντελώς τυχαία η στιγμή της ανάγνωσής του από τον γράφοντα συνέπεσε με τον θάνατο του Πριγκοζίν.)
Από τότε έχουν αλλάξει πολλά.
Οι πρόεδροι στην μετα-καπιταλιστική νέα αμερικανική εποχή διαδέχονται ο ένας τον άλλο,όμως το μοναδικό πολιτικό πρόσωπο που έχει παραμείνει στην θέση του για πάνω από είκοσι χρόνια στην παγκόσμια σκακιέρα είναι αυτό του Βλάντιμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν.
Αθόρυβα ή μη, βλέποντας χρόνο με το χρόνο την αμερικανική παρακμή να γιγαντώνεται,ο Ρώσος «μάγος», αδιαφορώντας για την αμερικανική υπεροψία, έφτασε την εικοσαετή παρτίδα με την Δύση ένα βήμα πριν το «Ρουά-ματ», πετώντας όσα κόκκινα πιόνια του ήταν άχρηστα στο μόνιμα αναμμένο τζάκι του.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν άρχισε σήμερα αλλά το μακρινό 2004 στην πλατεία Μαϊντάν με την πορτοκαλί επανάσταση και συνεχίστηκε δέκα χρόνια αργότερα στην ίδια τοποθεσία.
Ο Πούτιν επιβίωσε πολιτικά, ξεπερνώντας αλλεπάλληλα εμπόδια και τρικλοποδιές εντός και εκτός Ρωσίας, δυναμώνοντας με τον καιρό και παγιώνοντας την κυριαρχία του.
Οι ΗΠΑ -είναι ολοφάνερο πλέον- αργά ή γρήγορα θα έρθουν αντιμέτωπες με αυτό που οι ίδιες δημιούργησαν, αναγκασμένες να προσέλθουν ως ο ασθενέστερος της ιστορίας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων απέναντι στο Ρώσο Τσάρο.
Τότε δίπλα από τον «αμερικανό» Γιέλτσιν, Τζο Μπάιντεν -ή όποιον άλλο αμερικανό μπάρμπα θα έχουν βάλει οι ΗΠΑ να παριστάνει τον πλανητάρχη- θα υπάρχει η αμερικανική σημαία, κάνοντας τον Ρώσο πρόεδρο να προσπαθεί να συγκρατήσει τα γέλια του βλέποντας τον «Νατοϊκό» κλαυσίγελο.
Ο Μπέρναρντ Μοντγκόμερι έλεγε κάποτε: «Ο πρώτος κανόνας στην πρώτη σελίδα του βιβλίου του πολέμου είναι: Ποτέ μην βαδίζεις εναντίον της Μόσχας».
Ο Μπιλ Κλίντον ίσως σκεφτόταν σήμερα: Ποτέ μην τολμήσεις να βαδίσεις εναντίον του Βλάντιμιρ Πούτιν.
Με εκτίμηση.
Τ.Τ.Π.
Υ.Γ. Επειδή αρκετοί νομίζουν πως υπάρχει ακόμη η ΕΣΣΔ, ζώντας εξήντα-εβδομήντα χρόνια πίσω, να ενημερώσω πως όχι. Η εποχή αυτή έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Ο Πούτιν ναι, είναι κάθαρμα, μαφιόζος, κατάσκοπος, αδίστακτος ή ό,τι άλλο θέλετε.Αλλά δείχνει να κατανοεί απόλυτα την αμερικανική υποκρισία και φαίνεται πως έχει στην διάθεσή του όσο χρόνο του χρειαστεί για να την «ξεσκεπάσει».
(Αγαπητέ φίλε, είναι υπέροχο βιβλίο ο “Μάγος του Κρεμλίνου”, για όποιον θέλει να καταλάβει τι είναι η Ρωσία και η ρωσική ψυχή. Δεν υπάρχει Σοβιετική Ένωση σήμερα αλλά υπάρχει η Ρωσία, όπως υπήρχε Ρωσία και πριν τη Σοβιετική Ένωση. Ο Πούτιν είναι παίκτης. Σοβαρός παίκτης. Αυτό μάλλον το έχουν αντιληφθεί πια όλοι. Και βέβαια, είναι ανόητοι όσοι πιστεύουν πως, μετά τον Πούτιν, θα εμφανιστεί ένας Ρώσος ηγέτης με …ευαισθησίες. Οι δυτικοί βουλιάζουν στην παραμύθα της Δημοκρατίας, νομίζοντας πως ζουν σε δημοκρατίες, ενώ η Ρωσία έχει αυταρχικό καθεστώς. Στην πραγματικότητα, όλοι ζούμε σε αυταρχικά καθεστώτα, με στρατιές από μαφιόζους και τεράστιες ανισότητες. Σε μια τέτοια θλιβερή πραγματικότητα, καλό και χρήσιμο είναι ο ηγέτης σου να είναι παίκτης. Η πολιτική είναι για καθάρματα, δεν είναι πια η τέχνη των τεχνών, όπως την περιέγραφε ο Αριστοτέλης. Για έναν παίκτη Έλληνα πολιτικό έψαχνα τον Απρίλιο του 2010, όταν η Ελλάδα χρεοκοπούσε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.