Στις παραλίες με ξαπλώστρες δεν ψαρεύουν και δεν υπάρχουν σκουπίδια
Μόνο 5.000 βήματα τη μέρα και όχι 10 χιλιάδες, όπως πιστευόταν μέχρι τώρα, Πιτσιρίκο, αρκούν για να είναι κάποιος υγιής, σύμφωνα με το BBC.
Μία νέα έρευνα έδειξε, μάλιστα, ότι και 4.000 βήματα τη μέρα είναι αρκετά για να αρχίσει να μειώνεται ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία.
Πάνω από 2.300 βήματα αρκούν, επίσης, για να ωφελήσουν την καρδιά και την κυκλοφορία του αίματος.
Και κάθε 1.000 βήματα πάνω από τις 4.000 μειώνουν κατά 15% τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου.
Οι ομάδες από το Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Λοτζ στην Πολωνία και το Johns Hopkins στις ΗΠΑ βρήκαν, επίσης, ότι το περπάτημα ωφελεί όλες τις ηλικίες και των δύο φύλων, ανεξάρτητα από το πού ζουν.
Ο καθηγητής Maciej Banach από το Πανεπιστήμιο του Λοτζ, υποστήριξε ότι, αν και ο αριθμός προηγμένων φαρμάκων για θεραπείες έχει αυξηθεί, δεν είναι η μόνη λύση.
“Η δίαιτα και η σωματική άσκηση μπορεί να είναι περισσότερο αποτελεσματικές στη μείωση του κινδύνου καρδιοπάθειας και στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής”, σύμφωνα με τον ίδιο.
Αλλά και σύμφωνα με τον ΠΟΥ, η ανεπαρκής σωματική δραστηριότητα ευθύνεται για 3,2 εκ. θανάτους στον χρόνο, ούσα η τέταρτη πιο συχνή αιτία θανάτου παγκοσμίως.
Η personal trainer Honey Fine ανέφερε ότι η έλλειψη σωματικής άσκησης επιβραδύνει τον μεταβολισμό και μπορεί να προκαλέσει πόνους και προβλήματα στη μέση, ειδικά σε όσους κάνουν δουλειές γραφείου.
Η ίδια επισημαίνει ότι το περπάτημα βελτιώνει την αρτηριακή πίεση, δυναμώνει τους μύες που προστατεύουν τα κόκκαλα, αυξάνει τα επίπεδα ενέργειας και τις ενδορφίνες και βοηθάει τους ανθρώπους να έχουν ένα υγιές σωματικό βάρος, σε συνδυασμό με τη σωστή διατροφή.
Άλλα οφέλη έχουν να κάνουν με την ψυχική υγεία, αλλά και ότι με το ότι οι άνθρωποι αποτραβιούνται λίγο από τις οθόνες, όπου περνούν τόσες ώρες καθημερινά με τον σύγχρονο τρόπο ζωής.
Λογικά, καλό θα κάνει και το κολύμπι, αφού αποτελεί επίσης σωματική άσκηση και σου φτιάχνει και τη διάθεση.
Ο λόγος που κολύμπησα, πάντως, καμιά 400αριά μέτρα πηγαινέλα το απόγευμα της Τετάρτης 9/8 στο Θυμάρι ήταν για να δω αν κάτι μπιτόνια-σημαδούρες που είχαν ρίξει, ήταν από δίχτυα ψαρέματος.
Τελικά ήταν δύο κιούρτοι -συρμάτινα καλάθια, όπου βάζουν δόλωμα μέσα για να παγιδεύσουν ψάρια- αλλά ευτυχώς δεν είχαν πιάσει κάτι.
Έτσι, φωτογράφισα μία από τις κίτρινες σημαδούρες, που τις είχε πάει πιο μέσα ο βοριάς και κατά τύχη φαίνεται σαν ο ήλιος να περνάει μέσα από τον κρίκο της και να βυθίζεται μετά στη θάλασσα, αφήνοντας τη λάμψη του στα κρυστάλλινα νερά της.
Παρεμπιπτόντως, στην παραλία με τις ομπρέλες, όπου φέτος έχουν βάλει και τις περισσότερες ξαπλώστρες από κάθε άλλο καλοκαίρι, αφήνοντας ελεύθερα δύο μικρά κομμάτια στις άκρες της, είναι το μόνο μέρος στο Θυμάρι, όπου δεν ψαρεύει κανείς, αλλά δεν υπάρχουν και σκουπίδια, αφού έχουν βάλει αρκετούς κάδους από τα μπιτσόμπαρα.
Στην αγαπημένη μου ακτή, που οι περισσότεροι δεν προτιμούν, επειδή έχει βότσαλα και βράχια, έχει να μπει κάδος από το καλοκαίρι του 2011 ή του 2010.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, εγώ χωρίζω την ακτή στο Θυμάρι στα τρία, από τα βράχια που υπάρχουν εκατέρωθεν της αγαπημένης μου ακτής και την οριοθετούν, κατά κάποιο τρόπο, ανάμεσα στην παραλία με τις ομπρέλες και τη μεγάλη αμμουδιά.
Αν θεωρηθούν, όμως, και οι τρεις παραλίες -τέσσερις με μία που υπάρχει μπροστά από τα άσπρα βράχια, όπου κάνω βουτιές με το κεφάλι και στην οποία πάνε καμιά φορά και γυμvιστές- ως μία, τότε τα μπιτσόμπαρα έχουν καταλάβει ένα νορμάλ κομμάτι, περίπου το 1/4 της ακτογραμμής στο πρώτο Θυμάρι (γιατί έχει και στο δεύτερο μπιτσόμπαρο, το οποίο σέβεται επίσης τους κανόνες).
Δεν θέλω να κάνω, Πιτσιρίκο, τον δικηγόρο του διαβόλου, αλλά διαπιστώνω ότι υπάρχει ο κίνδυνος μαζί με τα ξερά να καούν και τα χλωρά, δηλαδή, επαγγελματίες που σέβονται και το περιβάλλον και τον κόσμο.
Και είναι η πλειοψηφία οι σωστοί επαγγελματίες, αλλά πλέον πάει να περάσει η άποψη ότι όποιος λειτουργεί μπιτσόμπαρο είναι και απατεώνας, κάτι που φυσικά δεν ισχύει.
Όπως θα έχεις καταλάβει από παλιότερες αναφορές μου, Πιτσιρίκο, είμαι κατά των μπιτσόμπαρων, δίνω μάχη κάθε φορά που έρχονται φίλοι από την Αθήνα για να πάμε στην αγαπημένη μου ακτή ή αλλού εκτός Θυμαριού -οι επιλογές είναι αμέτρητες ως το Σούνιο, αλλά και από την πλευρά του Ευβοϊκού- και όχι στην παραλία με τις ομπρέλες ή σε άλλες που έχουν ξαπλώστρες κ.λ.π.
Ο περισσότερος κόσμος, όμως, απεχθάνεται τις βραχώδεις ακτές, ακόμα και αυτές με βότσαλο, θέλει άμμο, ομπρέλα και ξαπλώστρα. Για αυτό, άλλωστε, ξεφυτρώνουν τα μπιτσόμπαρα σαν τα μανιτάρια, διότι υπάρχει ζήτηση για αυτό που προσφέρουν, σε πανάκριβες τιμές, είναι η αλήθεια.
Δεν νομίζω, όμως, ότι δεν υπάρχουν και επιλογές για όσους δεν θέλουν να δώσουν δύο μεροκάματα για ένα μπάνιο, τόσο στην Αττική, όσο και στα νησιά.
Ειδικά στα νησιά, που όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου, θα αντικρίσεις την υπέροχη θάλασσα, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να πας στις “δημοφιλείς” και “επώνυμες” παραλίες, όπου θα υπάρχουν και μπιτσόμπαρα και ξαπλώστρες και αμέτρητοι τουρίστες.
Μία γωνίτσα στο απέραντο γαλάζιο θα τη βρεις.
Ο τουρίστας που θα κάνει, όμως, ολόκληρο ταξίδι για μερικά μπάνια στις Κυκλάδες ή ο Αθηναίος που θα διανύσει δεκάδες χιλιόμετρα για μία παραλία της Αττικής και δεν έχουν το σπιτάκι τους και το σπιτικό φαγάκι τους για μετά τη βουτιά, θα καταφύγουν αναγκαστικά στο μπιτσόμπαρο για έναν καφέ, ένα τοστ (παρεμπιπτόντως, μην βουτάτε φαγωμένοι, ούτε αν έχετε πιει αλκοόλ), μία σκιά.
Και η ζήτηση αυξάνει και την προσφορά.
Είχα στραβώσει, Πιτσιρίκο, όταν άνοιξαν τα μπιτσόμπαρα και το Θυμάρι άρχισε να κατακλύζεται από κόσμο κάθε ΣΚ.
Αν δεν υπήρχαν, τα ΣΚ θα είχε μετρημένους στα δάχτυλα, όπως τις καθημερινές. Και τις καθημερινές θα κολυμπούσαμε παρέα μόνο με τα μελανούρια, τις τσιπούρες (φωτό) και τους σαργούς, αλλά η θάλασσα ανήκει σε όλους.
Και δεν είναι ιδιοκτησία, ούτε των επιχειρηματιών, που έχουν τα μπιτσόμπαρα, ούτε όσων διαθέτουν σπίτι δίπλα στη θάλασσα και πηγαίνουν από νωρίς για να πιάσουν τις λιγοστές φυσικές σκιές, αφήνοντας μία πετσέτα ή μία καρέκλα σε αυτές, όταν φεύγουν για φαγητό, για να μην καθίσει κανένας άλλος και να τις βρουν και το απομεσήμερο.
Και όταν γράφω δίπλα στη θάλασσα, εννοώ κυριολεκτικά δίπλα στο κύμα σε περιφραγμένα οικόπεδα, που αφήνουν μόνο ένα στενό μονοπάτι -και όχι πάντα- για όλους τους υπόλοιπους που θέλουν να κατέβουν στην παραλία.
Τέτοιες περιφράξεις μπορεί να αποκλείουν το ευρύ κοινό από χιλιόμετρα ακτογραμμής και δεν είναι και ξαπλώστρες που μπορούν να απομακρυνθούν ανά πάσα στιγμή.
Περισσότερο από όλα αυτά με ενοχλούν, όμως, τα σκουπίδια που ξεβράστηκαν σε δύο παραλίες που πήγαμε την Πέμπτη 10/8 με τον νοτιά.
Κατά κύματα έρχονταν οι διάφανες σακούλες, σαν φαντασματάκια στο απέραντο γαλάζιο, κάνοντας κοντράστ με τις καλόγριες και μάζεψα καμιά 50αριά.
Να μην είχε τόσα σκουπίδια η θάλασσα και δεν θα με ένοιαζε όσες ξαπλώστρες κι αν φύτευαν στην ακρογιαλιά.
Κάποτε μου είχαν πει ότι επειδή κολυμπάω όλο τον χρόνο, θα έπρεπε να έχω μόνιμα ρεζερβέ την καλύτερη θέση στην παραλία. “Μα, ακριβώς για αυτό δεν τη δικαιούμαι”, είχα απαντήσει. Και κάτι ανάλογο ισχύει και για τους νησιώτες, που έχουν τη θάλασσα μέσα στα πόδια τους 12 μήνες.
Και στην Ελλάδα έχεις και την πολυτέλεια να είναι εφικτό το κολύμπι και τους 12 μήνες. Τι άλλο να ζητήσεις.
Βαγγέλης Σπανός
(Αγαπητέ φίλε, να εφαρμοστούν οι νόμοι που ισχύουν για τις παραλίες. Αυτό. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να το συζητάμε. Είναι το αυτονόητο. Καλές βουτιές. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.