Συλλέγοντας σκόρπιες σκέψεις
Αγαπημένε Πιτσιρίκο και λοιποί φίλοι,
Για άλλη μια φορά ένα έργο του Ιούλιου Βερν, η «Ζαγκάντα: η πλωτή πολιτεία», αποδεικνύεται προφητικό. Γιατί ποιος θα πίστευε ότι, εν έτει 2023 -σε περίοδο ειρήνης-, θα εκκενωνόταν Γενικό Νοσοκομείο, με αποτέλεσμα τη μεταφορά των ασθενών σε πλοίο, ιδρύοντας ανεπίσημα το πρώτο πλωτό Νοσοκομείο της χώρας;
Πολλοί παραπονιούνται για την έλλειψη ειδήσεων από τα κανάλια. Φέτος αποσιώπηση και σίριαλ, πρόπερσι στυγνή κοροϊδία! Θυμάμαι, είχαμε εκκενώσει το σπίτι -με τα δάκρυα να ακροβατούν στις βλεφαρίδες μας- και μετά χιλίων βασάνων και χάρη στη βοήθεια ενός οικογενειακού μας φίλου που ήρθε να μας βρει στα αυτοκίνητά μας όπου ειχαμε κατασκηνώσει- ανακαλύψαμε ένα νούμερο στο οποίο μπορούσαμε να καλέσουμε για να βρούμε προσωρινή στέγη.
Οι τετράποδοι σύντροφοί μας μάς έσωσαν γιατί το μόνο διαθέσιμο pet friendly ξενοδοχείο ήταν το Χΐλτον (καθώς θα ανακαινιζόταν σε σύντομο χρονικό διάστημα). Φτάσαμε λοιπόν εκεί με δεκάδες άλλους ομοιοπαθείς και -μετά από 10 χρόνια- κάναμε το λάθος να ανοίξουμε την τηλεόραση, καθώς θέλαμε απεγνωσμένα να μάθουμε τα νέα από τα πύρινα μέτωπα.
Στην πολυτελή οθόνη εμφανίστηκαν οι αξιαγάπητες μορφές του Ευαγγελάτου και της Ανθής που διαβεβαίωναν τους τηλεθεατές πως οι άνεμοι που έπνεαν στην περιοχή μας ξεπερνούσαν τα 6 μποφόρ! Όταν φύγαμε δεν φυσούσε… Μάλιστα, μιλώντας με εθελοντές δασοπυροσβέστες και κατοίκους επιβεβαιώσαμε ότι δεν φυσούσε! Θυμάμαι την έκπληξη που αισθανθήκαμε, η οποία γρήγορα έδωσε τη θέση της στον θυμό. Θυμάμαι τον παππού μου να ψελλίζει: «Μα δεν είναι δυνατόν!» Κι όμως ήταν.
Την επόμενη μέρα -αφού μας προσκάλεσαν από το ξενοδοχείο σε συνέδριο ομαδικής ψυχοθεραπείας με θέμα την απώλεια- προσπαθήσαμε να επιστρέψουμε στο σπίτι, έστω να δούμε τα καμμένα. Δεν ξέραμε αν είχε περάσει η φωτιά από εκεί.
Μετά από πολλή ώρα και παρακάλια (όχι μόνο δικά μας, αλλά και άλλων κατοίκων), μας άφησαν να περάσουμε, υπό την προϋπόθεση ότι έπειτα θα γυρίζαμε αμέσως στο ξενοδοχείο. Το σπίτι ήταν άθικτο. Πήραμε γρήγορα κάποια πράγματα που είχαμε ξεχάσει μέσα στον πανικό της εκκένωσης και φύγαμε. Η τύχη του ακόμη παιζόταν. Τελικά, μετά από τρεις μέρες επιστρέψαμε οριστικά.
Ακόμη βλέπω στον ύπνο μου την ύστατη στιγμή που ρίξαμε το βλέμμα μας -για τελευταία ίσως φορά- στο σπίτι, που έστεκε αγέρωχο και αρχοντικά παραδομένο στη μοίρα του, τη γειτονιά που ο καπνός είχε απλώσει τα ερεβώδη πέπλα του και την αποπνικτική αίσθηση της φωτιάς που μας είχε κυκλώσει (δίχως όμως ακόμη να μας έχει εγκλωβίσει).
Αναθυμούμαι την ανακούφιση, την ευγνωμοσύνη στους εθελοντές αναμεμειγμένες με τις ερινύες, τις τύψεις που υπέβοσκαν: εμείς ήμασταν οι τυχεροί, μα αν έστριβες στη γωνία έβλεπες μια εικόνα καταστροφής. Ακόμη ξυπνάω τα βράδια, όταν ακούω τους λυγμούς του αέρα, προσπαθώντας ασυναίσθητα να μυρίσω την πυρκαγιά.
Όμως τα δάκρυα, ο πόνος και πάνω από όλα η κατάφωρη κοροϊδία και η αίσθηση της αέναης επανάληψης μιας παράφωνης φαρσοκωμωδίας -με διαφορετικά θύματα κάθε φορά- δεν παλεύονται πια.
Δεν βίωσα την πορεία προς τη χρεοκοπία της χώρας. Ήμουν πέντε χρόνων και το μόνο που θυμάμαι είναι να κατεβαίνω σε μια διαδήλωση με τη μαμά μου και έναν κύριο που τάιζε περιστέρια. Έζησα, όμως, τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, τις φωτιές, τις πλημμύρες, τη διαχείριση της πανδημίας, τα Τέμπη, άλλες φωτιές, άλλες κρατικές δολοφονίες… Για πόσο ακόμη;
Αγάπη μόνο (σε λίγο και χωρίς οξυγόνο)
Στέλλα
ΥΓ1 Όταν με ρωτούν γιατί -αφού περνούσα Ιατρική- επέλεξα να σπουδάσω στο Βιολογικό και μένουν άφωνοι όταν τους αποκρίνομαι ότι βασικό παράγοντα συνιστά η διάρκεια των σπουδών, αισθάνομαι πως πραγματικά δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους. 12 χρόνια σπουδών χωρίς γερή οικονομική υποστήριξη σε ένα μπoυρδέλο (μετά συγχωρήσεως) ή έστω σε μια γη υποθηκευμένη, είναι εκούσια αιχμαλωσία!
ΥΓ2 Πολλοί διερωτώνται τι μέλλει γενέσθαι για τους ανθρώπους που έχουν ήδη μείνει άστεγοι ή είναι ζήτημα ωρών να μείνουν άστεγοι. Η λύση εντούτοις βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας: ας τους στείλουμε στην Ουκρανία, μιας που υποσχεθήκαμε την ανάπλασή της!
(Αγαπητή Στέλλα, όσα καταστροφικά συμβαίνουν στην Ελλάδα ήταν αναμενόμενα μετά την χρεοκοπία της χώρας και της υποθήκευσής της. Δεν ξέρω ποιοι εκπλήσσονται ακόμα αλλά ξέρω καλά πως τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.