Δίχως λόγια
Αγαπημένε Πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του μπλογκ,
Ετοιμαζόμουν να γράψω ένα σύντομο σχόλιο για την κατάθεση της κυρίας Καρυστιανού, όταν διάβασα το εξαιρετικό κείμενο του Τ.Τ.Π. Πράγματι, θα ήμασταν αδαείς να πιστέψουμε ότι τα ελληνικά ΜΜΕ θα προέβαλαν την κατάθεση της Προέδρου των Συγγενών των θυμάτων των Τεμπών. Χθες που επισκέφθηκα τον παππού μου και είχε ανοιχτή τηλεόραση, η αναγγελία της είδησης πέρασε μέσα σε τρία δευτερόλεπτα από την οθόνη, μεταξύ ενός υπερφίαλου γάμου και της δολοφονίας του 31χρονου. Όπως ακριβώς το περιέγραψε και ο Τ.Τ.Π.
Αξίζει να ληφθεί υπ’ όψιν ότι ο Πρόεδρος της επιτροπής -«η οποία αντί να είναι προανακριτική επιτροπή των προσώπων είναι εξεταστική επιτροπή των πραγμάτων» όπως αναφέρθηκε σε μία από τις περιστασιακές αναλαμπές του εκπροσώπου του ΚΙΝΑΛ-, κ.ς Μαρκόπουλος (το κύριος μόνο κατ’ ευφημισμό) είναι ταυτοχρόνως βουλευτής της Ν.Δ. και πρώην (;) διευθυντικό στέλεχος της εφημερίδας «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ». Ο εν λόγω άνθρωπος εξέφρασε μάλιστα εξ’ αρχής την άποψη ότι δεν πρόκειται για έγκλημα, αλλά για «καταστροφή και ατύχημα», στην οποία εμμένει μέχρι και σήμερα.
Αυτή η τρισχιδής σχέση – πολιτικού – (πρώην) υπαλλήλου των ΜΜΕ και οργάνου της Δικαιοσύνης δύναται με σαφήνεια να περιγράψει και να προοικονομήσει την έκβαση της επιτροπής, όσο και την αντιμετώπιση των ανθρώπων που παλεύουν καθημερινά να βρουν έναν τρόπο ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Και η προαναφερθείσα αντιμετώπιση δεν συνίσταται από τίποτε άλλο παρά χλεύη και αλαζονεία από τους έχοντες την εξουσία και από παγερή αναλγησία ή αποστροφή από τους μη έχοντες και μη σχετιζόμενους. Ή τουλάχιστον από την πλειοψηφία των τελευταίων. Κανείς δεν θα τους ζητήσει στο κάτω – κάτω τον λόγο. Πίσω από το μεγαλοπρεπές κάδρο της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης εν γένει -και της εν λόγω εξεταστικής επιτροπής εν προκειμένω- κρύβεται η πιο απεχθής μορφή φασισμού. Και βαπτίστηκε «δημοκρατική πλειοψηφία». Μία πλειοψηφία η οποία απορρίπτει μάρτυρες, δίχως τις καταθέσεις των οποίων «η εξεταστική επιτροπή δεν έχει νόημα». Όχι ότι αν πήγαιναν οι εν λόγω μάρτυρες ως δια μαγείας θα ενεργοποιούνταν τα γρανάζια της αραχνιασμένης Δικαιοσύνης. Απλώς, θα καλυπτόταν λίγο πιο προσεχτικά η σήψη της.
Όπως είπε πολύ εύστοχα η κυρία Καρυστιανού: «Είπατε για τη Δημοκρατία. Σπουδαία η Δημοκρατία, αλλά θέλει προσοχή. Δεν μπορεί να βγαίνει ένας δολοφόνος να κάνει ένα έγκλημα και επειδή έχει πολλούς φίλους και είμαστε δημοκράτες και προασπιζόμαστε τη Δημοκρατία να λέμε ναι, δεν πειράζει, θα τον αθωώσουμε γιατί η πλειοψηφία είναι φίλοι του και η πλειοψηφία θέλει αυτό. Τι θα πει πλειοψηφία; Ναι, πλειοψηφία, αλλά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν και κάποια όρια; Εδώ μιλάμε για ένα έγκλημα 57 ανθρώπων. Μιλάμε για δύο τρένα που συγκρούστηκαν μετωπικά. Ποια Δημοκρατία μού λέτε; Κρίμα για τη Δημοκρατία να την ξεφτιλίζουμε…»
Ο Πρόεδρος απέδωσε την «ασέβεια της προς τη Δημοκρατία» στον πόνο της («Εξαιρώ τη μάρτυρα, έχει τον πόνο της και τον αντιλαμβανόμαστε όλοι, θεωρώ όμως ότι πρέπει να δείξουμε έναν μίνιμουμ σεβασμό στους θεσμούς»). Επομένως, η κυρία Καρυστιανού δεν παρουσιάζει μία αλήθεια, αλλά ο πόνος της διαστρεβλώνει την αντίληψή της σχετικά με την ύπαρξη ανύπαρκτων και κουρελιασμένων θεσμών…
Φυσικά και δεν θα παίξει στα κανάλια, αν φτάσει κάτι στην επιφάνεια θα είναι κάποιες σποραδικές δακρύβρεχτες δηλώσεις λύπησης για την τραγική φιγούρα και το «κατηγορώ μίας μητέρας». Η λύπηση, όμως, δεν αξίζει σε αυτή τη Γυναίκα. Διότι η αξιοπρέπεια και η διαύγεια του πνεύματός της είναι μονάχα άξιες θαυμασμού.
Σχετικά με το αν την στηρίζουμε ως κοινωνία, παραπέμπω στην εκλογή του Καραμανλή. Τώρα, σχετικά με το εάν μεμονωμένα άτομα ενδιαφέρονται και προσπαθούν στο πλευρό της, η συγκεκριμένη παραδοχή δεν δύναται να αναιρέσει τη συνολική εικόνα. Αυτή της παραιτημένης αδιαφορίας. Μόνο ριζικές αλλαγές που δεν θα αφορούν μεμονωμένα αυτή τη υπόθεση, αλλά τα θεμέλια της Πολιτείας θα κάνουν τη διαφορά.
Η «Δικαιοσύνη με κάθε τρόπο» θα επέλθει όταν η «πλειοψηφία» το επιλέξει -αρχικά- και το υποστηρίξει έμπρακτα κατά δεύτερον. Σε αυτήν την περίπτωση η έννοια της πλειοψηφίας αποδίδεται ορθά. Μέχρι τότε, όπως λες κι εσύ Πιτσιρίκο, ας κάνουμε τα κουμάντα μας.
Πόσο πιο χαμηλά πια;
Για όσους-ες επιθυμούν να παρακολουθήσουν την κατάθεση από το Αρχείο της Βουλής:
Καλή μας τύχη
(το μόνο που μας απομένει, από όσο έχω καταλάβει στα 18 χρόνια της ύπαρξής μου)
Στέλλα
(Αγαπητή Στέλλα, πολλή τύχη χρειαζόμαστε στην Ελλάδα. Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο αλλά δεν με εκπλήσσει η ατιμωρησία και η ανομία που επικρατούν. Σε πάμπολλα κείμενα, μετά την χρεοκοπία της χώρας το 2010, είχα γράψει πως “μπορούμε να ζήσουμε με λιγότερα χρήματα αλλά χωρίς Δικαιοσύνη η χώρα μας δεν έχει καμία ελπίδα”. Δυστυχώς, ποτέ δεν έγινε κεντρικό αίτημα της ελληνικής κοινωνίας η απόδοση δικαιοσύνης για την χρεοκοπία της χώρας. Τη συνέχεια την ξέρουμε και την βλέπουμε καθημερινά. Φωνές και κραυγές από τα θύματα και τους συγγενείς τους, αδιαφορία από τους υπόλοιπους, μέχρι να συμβεί το κακό και σε αυτούς. Καλή μας τύχη. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.