Αν όχι τώρα, πότε;

Καλησπέρα φίλε πιτσιρίκο!
Ένας χρόνος μετά την τραγωδία των Τεμπών.
Οι συγγενείς των θυμάτων έχουν γίνει πλέον μια οικογένεια. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να τους νιώσει πραγματικά. Εκτός από λίγους.

Μόνο αν κάποιος έχει νιώσει τον πόνο της απώλειας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Μόνο αν κάποιος έχει χάσει δικούς του ανθρώπους από εγκληματικά λάθη τρίτων και από εγκληματικές παραλείψεις του επίσημου κράτους.

Διαφορετικά, τα χτυπήματα στην πλάτη και τα επαναλαμβανόμενα ″κουράγιο″ δεν τους απαλύνουν κανέναν ψυχικό πόνο. Πόσο μάλλον όταν προέρχονται τυπικά και υποκριτικά από κάποιους άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνους της τραγωδίας. Μόνο θυμό και οργή τους προσθέτουν!

Κι έναν ομαδικό όρκο τιμής, για εξιλέωση και δικαιοσύνη των αδικοχαμένων ανθρώπων τους, μέσω της τιμωρίας των ενόχων. Εδώ όμως. Σε αυτήν την ζωή!

Η κυρία Καρυστιανού, αναζητώντας πλέον έναν στόχο ζωής, είχε ξεκινήσει ένα ψήφισμα και ζητούσε υποστηρικτές, ώστε να αρχίσουν οι διαδικασίες για την αναθεώρηση του Συντάγματος, την ενεργοποίηση του νόμου περί (μη) ευθύνης υπουργών και την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας όταν προκύπτει ποινική ευθύνη.

Οι Έλληνες, μέχρι πριν ένα μήνα, ή αγνοούσαν το ψήφισμα ή δεν έδειχναν και ιδιαίτερη προθυμία να αφιερώσουν ένα λεπτό από τον χρόνο τους για να βάλουν μία υπογραφή στήριξης. Μόλις πλησιάσαμε στην ημέρα του ετήσιου μνημόσυνου, οι υπογραφές εκτινάχθηκαν. Λογικό. Έτσι λειτουργεί ο Έλληνας. Πάντα με το συναίσθημα. Αναμέναμε την ημέρα πένθους για να κινητοποιηθούμε μαζικά!

Στοιχηματίζω, βέβαια, ότι αν είχαμε εκλογές σε μια βδομάδα, επίσης θα τρέχαμε μαζικά να δώσουμε εκ νέου συγχωροχάρτια στους πολιτικούς μας… Αλλά ας παραμείνω στο θέμα μας…

1.273.115 υπογραφές έως αυτό το λεπτό ή όσο φτάσει τελικά. Μετά τι;

Περιμένουμε αλήθεια από την ελληνική Βουλή, γιατί εκεί θα πάει σε πρώτο βαθμό, να προωθήσει το εν λόγω ψήφισμα και να ανοίξει ο δρόμος για την άρση ασυλίας πολιτικών προσώπων;

Εκεί, απλά θα πέσουν οι μάσκες. Όσοι έχουν κυβερνήσει, όσοι κυβερνούν αυτή τη στιγμή και όσοι έχουν στόχο να κυβερνήσουν στο εγγύς μέλλον, θα βρουν νομικά τερτίπια για να το παρακάμψουν. Ίσως το υποστηρίξουν, για ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους, κάποιοι που ξέρουν ότι δεν θα τους φέρει ποτέ το μέλλον σε θέσεις εξουσίας.

Απλά, για να υφαρπάξουν ένα 3% και να τρουπώσουν στο γωνιακό μαγαζί με το εξαιρετικό ημερομίσθιο, αλλά κυρίως με τα πιο ελκυστικά tips.

Από βουλευτή που έχει πει το αμίμητο προς υποστήριξη συναδέλφου του για την τραγωδία των Τεμπών “Είσαι υπουργός μεταφορών. Μπορείς να πας στην Βουλή και να πεις: Ναι έχουν πρόβλημα ασφάλειας τα τρένα; Μα δεν θα μπει αύριο άνθρωπος στο τρένο…”, αν του ζητούσαμε την άποψη για το θέμα άρσης της βουλευτικής ασυλίας, κάπως έτσι τον φαντάζομαι να επιχειρηματολογεί με την ίδια κυνικότητα:

“Μα αν πούμε ότι το λειτούργημα του βουλευτή δεν θα είναι ασφαλές έναντι τυχόν ποινικών ευθυνών, δεν θα επιθυμεί κανείς να μπει στην Βουλή. Θέλετε να ανοίξει ο δρόμος για ολοκληρωτικά καθεστώτα;”

Ας δώσουμε λίγο βάση στην πραγματική δήλωσή του.

Δεν συνέδεσε την παραδοχή ζητήματος ασφάλειας στον τομέα ευθύνης ενός υπουργού, ως παραδοχή ανεπάρκειάς του. Έκανε σύνδεση της παραδοχής ασφάλειας λειτουργίας του σιδηροδρόμου, με την οικονομική καταστροφή που θα υποστεί μια ιδιωτική εταιρεία.

Από βουλευτές που αντιλαμβάνονται την υπουργική θέση όχι ως θέση ευθύνης και προάσπισης της ασφάλειας των πολιτών, αλλά ως θέση μεσάζοντα εξασφάλισης των οικονομικών κερδών της εκάστοτε Hellenic train, αναμένουμε υποστήριξη του ψηφίσματος;

Την ίδια στιγμή που νομοθετούν και αυστηροποιούν τον ποινικό κώδικα, που για τον απλό πολίτη η ποινή ενός κοινού πλημμελήματος δεν θα εξαγοράζεται αλλά θα εκτίεται, οι ίδιοι διατηρούν το ακαταδίωκτο για το σινάφι τους. Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Ή για να το πούμε κυνικότερα, θα κρίνουν οι ίδιοι οι βουλευτές ως άλλοι δικαστές, αν θα πρέπει να δώσουν το πράσινο φως στον φυσικό δικαστή, να κινηθεί εναντίον συναδέλφου τους για τυχόν αδίκημά του. Η διάκριση των εξουσιών στα καλύτερά της…

Πόσες φορές δεν έχουμε μιλήσει σε αυτό το blog όλοι μας ,και κυρίως εσύ, για την απουσία δικαιοσύνης στην χώρα. Αποτέλεσμα, η αποστροφή και η απέχθεια των πολιτών στην πολιτική και γενικά στις εκλογικές διαδικασίες.

Το 48% απέχει…

Είδα προχτές στο διαδίκτυο μια ενδιαφέρουσα προτροπή της ηθοποιού Κλέλιας Ρένεση, για συγκρότηση κόμματος από τους συγγενείς των θυμάτων και κάθοδο στις ευρωεκλογές.

Αλήθεια, πιστεύει κάποιος ότι ένα τέτοιο κόμμα, ή μάλλον κίνημα γιατί έτσι θα εξελίσσονταν, δεν θα έφερνε μαζικά πίσω στις κάλπες το 48% που απέχει συνειδητά;

Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι μια τέτοια κίνηση δεν θα κέρδιζε και αρκετά μεγάλο ποσοστό από το υπόλοιπο 52% που συμμετέχει έως σήμερα στις εκλογές, επιλέγοντας με την λογική, το μη χείρον βέλτιστο;

Δεν χρειάζονται επιμέρους προγράμματα. Οικονομικά, περιβαλλοντικά, ενεργειακά, αμυντικά, υγειονομικά κ.ο.κ.

Άλλωστε, και όσα κόμματα έχουν αναρτημένα στα site τους ολοκληρωμένα κυβερνητικά προγράμματα, μπορούν να εγγυηθούν την επιτυχημένη εφαρμογή τους;

Κίνημα ειδικού σκοπού λοιπόν!

Μοναδικό αίτημα η κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και του νόμου περί ευθύνης υπουργών!

Αν όχι ένα τέτοιο αίτημα και σήμερα, δεν μπορεί να ενώσει το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού, τότε τι άλλο και πότε;

Κι αυτό, γιατί δεν ασχολείται με μικρά και επιμέρους αιτήματα μικροομάδων πληθυσμού, που συνήθως είναι κι εύκολο να τα διασπά και να τα διαιρεί το σύστημα.

Και όχι, κύριοι, γόνοι και κληρονομικώ τω δικαίω, νυν βουλευτές.

Δεν θα είναι αποτρεπτική η κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας για την ενασχόληση ικανών πολιτών με την πολιτική. Αποτρεπτική θα γίνει, για όσους έχουν σκοπό να διαπράξουν ή να συνεχίσουν να διαπράττουν αδικήματα.

Αντιθέτως. Ξεσκαρτάρισμα θα γίνει.

Απλά, πλέον η Βουλή θα πάψει να αποτελεί την κολυμπήθρα του Σιλωάμ όσων έχουν παρανομήσει, παρανομούν ή σκέφτονται να παρανομήσουν συνειδητά, ποντάροντας στην διαχρονική αμνήστευσή τους.

Θα ζητάνε την ψήφο των πολιτών, μόνο όσοι είναι σε θέση να αναλαμβάνουν και την ευθύνη των πράξεων και των εγκληματικών παραλείψεών τους. Που όταν αποτυγχάνουν, όταν αστοχούν, όταν πιέζονται εξωθεσμικά από επιχειρηματικούς κύκλους, να έχουν την παραίτηση στο τσεπάκι τους.

Γιατί στην τελική, έχουμε πολλά χρόνια ως λαός να ζήσουμε την στιγμή μιας παραίτησης υπουργού. Παραίτηση ειλικρινής, που θα σημαίνει επιστροφή στο σπίτι και στην πρότερη εργασία του. Κι όχι προσχηματική, που θα θέτει τον εαυτό του εκ νέου στην διάθεση του, διαβρωμένου και επί δεκαετίες συναλλασσόμενου, εκλογικού σώματος της περιφέρειας του. Τον Μαυρογιαλούρο θυμάμαι τελευταίο…

Κώστας από Ιωάννινα.

Υ.Γ. Πιτσιρίκο να σου εξομολογηθώ κάτι. Την ώρα που έγραφα το κείμενο και αναφέρθηκα στον νόμο περί (μη) ευθύνης υπουργών και στο μπέρδεμα νομοθετικής-δικαστικής εξουσίας με την αλλαγή ρόλων βουλευτών-δικαστών, αν δεν δούλεψε ο αλγόριθμος της google, συνέβη κάτι μεταφυσικό. Να μην σου πω ψέματα, σκιάχτηκα! Μου εμφανίστηκε η σημερινή παρέμβαση του πατέρα και εμπνευστή του νόμου, Ευάγγελου Βενιζέλου, που όλως τυχαίως επιβεβαίωνε τα γραφόμενά μου για την παρωδία των εξεταστικών επιτροπών.
Ευάγγελος Βενιζέλος:«Ήμουν κοντά στη δημόσια στήριξη της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ο λόγος που δεν το έκανα ήταν γιατί η κυβέρνηση ήθελε να στείλει στο Ειδικό Δικαστήριο όλη την ηγεσία της αντιπολίτευσης».
Και γιατί, βρε Βαγγέλη, έφερες αυτόν τον Νόμο περί ευθύνης υπουργών, να εξαρτάσαι από την εκδικητικότητα των αντιπάλων σου- όταν έχουν την πλειοψηφία- και δεν άφηνες ελεύθερα τα χέρια στον φυσικό δικαστή να παρεμβαίνει εναντίον σου, όταν το κρίνει απαραίτητο;

(Αγαπητέ Κώστα, σκέφτομαι πόσες φορές έχουμε πει “Αν όχι τώρα, πότε;” τα τελευταία 15 χρόνια και ότι κάθε φορά μέναμε στο ερώτημα.
Οι υπογραφές, πρακτικά, δυστυχώς, δεν σημαίνουν τίποτα. Έγραψα πως δεν σήμαιναν τίποτα οι ψήφοι 3,5 εκατομμυρίων Ελλήνων στο δημοψήφισμα, τι να σημαίνουν οι υπογραφές στο Διαδίκτυο;
Για τη δήλωση του Άδωνη Γεωργιάδη πως κανείς δεν θα έμπαινε στα τρένα, αν ο τότε υπουργός Μεταφορών, Κώστας Αχ. Καραμανλής, έλεγε πως τα τρένα δεν είναι ασφαλή, έγραψα αυτό:
“Αν λέγαμε πόσο επικίνδυνη χώρα είναι η Ελλάδα μετά την χρεοκοπία και την διάλυση των υποδομών της, δεν θα έμενε Έλληνας στην Ελλάδα, ενώ θα χάναμε και τους τουρίστες.”
Την προτροπή της Κλέλιας Ρένεση για δημιουργία κόμματος από τους συγγενείς των θυμάτων και κάθοδο στις ευρωεκλογές δεν την γνώριζα. Η πρώτη μου σκέψη είναι “όχι άλλα κόμματα”. Η ταπεινή μου γνώμη -και αυτή ήταν από την αρχή- είναι πως οι συγγενείς των θυμάτων, με την βοήθεια όλων μας, θα πρέπει να έχουν για μόνο στόχο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Όχι ότι θεωρώ πως είναι βέβαιο ότι θα δικαιωθούν εκεί αλλά είναι βέβαιο -πιο βέβαιο δεν γίνεται- πως δεν θα δικαιωθούν στην Ελλάδα.
Καλά, σκέφτομαι και κάτι άλλο που θα έπρεπε να γίνει, αλλά, αν το γράψω, θα με συλλάβουν.
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.