Ας δείξουμε κατανόηση στους εφήβους και τους νέους
Η επίθεση κατά δυο νεαρών τρανς ανθρώπων από 200 άλλους νεαρούς ανθρώπους, στην πλατεία Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη, σοκάρει πολλούς, ιδιαίτερα επειδή οι περισσότεροι από τους επιτιθέμενους ήταν ανήλικοι.
Το να επιτίθενται νεαρά άτομα σε άλλα νεαρά άτομα δεν είναι κάτι καινούριο.
Υποθέτω πως δεν συνέβαινε μόνο στο δικό μου σχολείο το να μαζεύονται μερικοί νταήδες, να εντοπίζουν τους πιο μικροκαμωμένους και τους πιο αδύναμους, να τους ξεμοναχιάζουν και να τους κακοποιούν.
Μπορεί τότε να μην το λέγαμε bullying αλλά συνέβαινε καθημερινά. Εντός και εκτός σχολείου.
Και το bullying συνεχίζεται στην διάρκεια της ζωής των ανθρώπων, σε εργασιακούς χώρους, σε κοινωνικούς χώρους και παντού αλλού που υπάρχουν ισχυροί και αδύναμοι -συγγνώμη …ευάλωτοι- αλλά κανείς δεν κάνει ιδιαίτερα θέμα το bullying ανάμεσα σε ενήλικους, εκτός αν είναι …celebrities.
Κάποιοι νομίζουν πως, αν οι δυο νέοι άνθρωποι δεν ήταν τρανς, δεν θα δέχονταν επίθεση.
Αν δεν ήταν τρανς, θα μπορούσε να είναι κάποιος άλλος ο λόγος. Το ποδόσφαιρο, το άλλο σχολείο, η άλλη γειτονιά, το άλλο χρώμα, η άλλη εθνικότητα, οτιδήποτε.
Υπάρχει πολλή βία στην κοινωνία μας, η βαρβαρότητα ξεκινάει από το σπίτι και η βία υπάρχει ακόμα και στο τραπέζι μας, στο φαγητό μας, μην το ξεχνάμε αυτό.
Θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε την πορεία στη ζωή των 200 νεαρών ανθρώπων που επιτέθηκαν στους δυο τρανς ανθρώπους και να δούμε πόσοι από αυτούς είναι ομοφυλόφιλοι. Γιατί είναι βέβαιο πως πολλοί από αυτούς είναι.
Αν ανάμεσα στους επιτιθέμενους υπήρχαν ομοφυλόφιλοι, γιατί αυτοί επιτέθηκαν στους δυο τρανς ανθρώπους;
Γιατί είναι σε μια ηλικία που θέλουν να ανήκουν σε μια ομάδα. Γιατί δεν μπορούν να αποδεχτούν ακόμα ότι είναι “διαφορετικοί”.
Όσοι δεν έχουμε ξεχάσει πώς αισθανόμασταν στην περίοδο της εφηβείας, ξέρουμε πόσο αφόρητο είναι το αίσθημα να είσαι έφηβος και να μην έχεις παρέες, να μην είσαι μέλος κάποιας παρέας ή κάποιος “αγέλης”. Επίσης, όποιος έχει σπουδάσει οικονομικά, θα θυμάται, ίσως, από το μάθημα του Marketing πως η πιο εύκολη ηλικιακή ομάδα για να τους πουλήσεις όποιο προϊόν θέλεις, το πιο εύκολο target group είναι οι 15-24. Μετά αρχίζεις να επιλέγεις ποιος θέλεις να γίνεις στη ζωή και με ποιους θέλεις να είσαι.
Υπάρχει μια ιδεαλιστική αντίληψη για τα παιδιά και τους νέους, που δεν βασίζεται σε κάποια στοιχεία αλλά μόνο στο γεγονός πως είναι ακόμα μικροί -σε διαστάσεις- άνθρωποι. Ξεχνούν οι άνθρωποι πως όλοι αυτοί που οι ίδιοι τους σιχαίνονται σήμερα ήταν κάποτε χαριτωμένα μωράκια και παιδάκια. Όλοι.
Τα παιδιά δεν είναι αθώα, είναι αδύναμα και έχουν άγνοια βασικών πραγμάτων. Κάποτε, στις ΗΠΑ, είχαν στήσει ένα κιόσκι έξω από έναν κινηματογράφο που προβαλλόταν η ταινία “Αγάπη μου, μεγένθυνα τα παιδιά” και ρωτούσαν τους μικρούς θεατές που έβγαιναν από την αίθουσα αν θα επιθυμούσαν να είναι τεραστίων διαστάσεων όπως τα παιδιά της ταινίας και γιατί, και τα παιδιά απαντούσαν πως ναι, θα ήθελαν να είναι τεράστιοι, για να πλακώνουν στο ξύλο τους συμμαθητές τους, τους δασκάλους τους, τους γονείς τους κλπ.
Άλλωστε, τα παιδιά έρχονται σε έναν κόσμο, όπου δεν έχουν επιλέξει τίποτα, όπως δεν επέλεξαν και οι γονείς τους και οι παππούδες τους.
Τα παιδιά δεν επιλέγουν ποιοι θα τα μεγαλώσουν, δεν επιλέγουν τους δασκάλους τους, δεν επιλέγουν το σύστημα στο οποίο ζουν, δεν επιλέγουν τίποτα. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον, που οι άλλοι έχουν διαμορφώσει, πριν καν γεννηθούν. Και τα παιδιά προορίζονται να γίνουν ακριβώς όπως οι γονείς τους· μπορεί και χειρότερα από τους γονείς τους, όσο αγριεύει κι άλλο ο καπιταλισμός και δεν υπάρχει καμία άλλη αξία στη ζωή πέρα από το χρήμα. Οπότε, πού ακριβώς βασίζεται η “ελπίδα” το ότι τα παιδιά θα αλλάξουν τον κόσμο;
Πουθενά δεν βασίζεται. Είναι μια ανοησία που διαιωνίζεται.
Ας αφήσουμε τις κραυγές και τις κατάρες -δεν ωφελούν σε τίποτα- και ας δείξουμε κατανόηση στους νέους ανθρώπους και στην παραβατικότητά τους· εννοείται πως δείχνουμε κατανόηση και συμπαράσταση και στα θύματά τους. Άλλωστε, ζούμε σε κοινωνίες που ακόμα και οι νόμοι αναγνωρίζουν ελαφρυντικά στους νέους και στους ανήλικους. Αυτό σημαίνει πως αυτοί που νομοθετούν γνωρίζουν καλά τι σημαίνει να είσαι έφηβος και μάλιστα σε έναν κόσμο που εσύ δεν έχεις επιλέξει τίποτε από αυτά που καθορίζουν τη ζωή σου.
Δεν με τρομάζει η παραβατικότητα και η αγελαία συμπεριφορά των εφήβων.
Ξέρω καλά πως ο δρόμος για την ενηλικίωση περνάει και από το μπoυρδέλο.
Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πως ο δρόμος για την ενηλικίωση δεν περνάει μόνο από το μπουρδέλο. Τελειώνει στο μπoυρδέλο.
(Όσοι σοκάρονται από την επίθεση και το bullying εφήβων σε άλλους εφήβους, ας σκεφτούν για ένα λεπτό το bullying που κάνει σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη και μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών. Και αυτό δεν είναι μια υπόθεση ανάμεσα σε εφήβους. Εδώ μιλάμε για ενήλικους. Και οι περισσότεροι νεκροί ήταν νέοι φοιτητές.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.