Ο Βροχοποιός

Κοίταζα που λέτε, πιτσιρίκια, τω καιρώ εκείνω τη βιβλιοθήκη της μαμάς μου.
Οι βιβλιοθήκες έχουν ένα περίεργο χαρακτηριστικό: Γίνονται σχεδόν αυτόματα μέρος του χώρου που καταλαμβάνουν, μέρος του σκηνικού της ζωής. Ξεχνάς ότι βρίσκονται εκεί. Γεμάτες με άλλα μικροαντικείμενα όπως παλιές φωτογραφίες ή διακοσμητικά, είναι παραδόξως πολύ εύκολο να ξεχάσει κανείς πως η κύρια λειτουργία τους είναι να περιέχουν βιβλία.

Τα παιδιά, όμως, είναι περίεργα και ήταν η εποχή που είχε αρχίσει να με τριβελίζει η επιθυμία να διαβάζω. Δεν είχα ιδέα τι να πρωτοπιάσω, άλλα η ματιά μου έπεσε σε ένα βιβλίο με έναν περίεργο τίτλο που μου κίνησε κάπως την περιέργεια: “Ο Βροχοποιός” του Herman Hesse.

Είναι πάρα πολλά χρόνια πλέον απο όταν το διάβασα, άλλα μου φάνηκε μεγάλη μάπα την ηλικία εκείνη. Σε μια πρωτόγονη φυλή, ο μάγος, ο βροχοποιός, αποφασίζει να θυσιαστεί ώστε να εξευμενίσει τους θεούς για να σταματήσει η ξηρασία που πλήττει το χωριό. “Είναι λάθος αυτό”, σκεφτόταν ο μικρός Α., όταν διάβαζε το βιβλίο, “Οι θυσίες δεν εξευμενίζουν τους θεούς γιατί οι παλιοί θεοί δεν υπάρχουν, υπάρχει μόνο ένας θεός το γνωρίζουν όλοι αυτό”.

Γενικά, μη σας τα πολυλογώ, τον βρήκα πολύ ξενέρωτο και χαζό το βροχοποιό που κάθισε και χαράμισε τη ζωή του τσάμπα. Βέβαια, ο Hesse ήθελε να μιλήσει για το καθήκον στη φυλή που ίσως ήταν αλληγορία για το έθνος που ήταν κάπως της μόδας στους καιρούς που έζησε. Παρ’ όλα αυτά, το όλο ζήτημα συνέχιζε να μου φαίνεται λάθος. Να θυσιαστείς αν σε κόφτει τόσο για τη φυλή, εντάξει, άλλα η βάση της θυσίας ήταν μεταφυσική. Ακόμα και ο έφηβος Α. το καταλάβαινε αυτό και τσινούσε.

Ο μοντέρνος άνθρωπος έχει τη συνήθεια να βλέπει τους παλιότερους ανθρώπους με μια υπεροψία. Οπλισμένος με την επιστήμη, θεωρεί πως έχει νικήσει τη δεισιδαιμονία και πως οι σύγχρονες απόψεις μας για τον κόσμο είναι τεκμηριωμένες και στέρεες.

Φανταστείτε πως βρίσκεστε στο Mεσαίωνα και προσπαθείτε να μιλήσετε στους καθημερινούς ανθρώπους για διάφορα που θεωρούνται δεδομένα σήμερα και αυτοί να σας κοιτάζουν σαν τρελό, αν δεν σχεδιάζουν να σας ρίξουν σε καμιά φωτιά να σας κάνουν σουβλάκι σαν αιρετικό. Καμιά σχέση ευτυχώς με τη σημερινή πραγματικότητα έτσι;

Ο μικρός Α. μεγάλωσε, πέρασε στο πανεπιστήμιο, έμαθε δυο τρία πράγματα για το πώς λειτουργεί ο κόσμος, απεκδύθηκε την πίστη του στον ένα και μοναδικό θεό, και συνέχισε να έχει την υπεροψία του μοντέρνου ανθρώπου και να αναρωτιέται πώς ήταν δυνατό να ήταν τόσο χαζοί οι παλιότεροι άνθρωποι. Οι θεοί, όμως, γελούν με τα σχέδια των ανθρώπων.

Ένας από τους μεγαλύτερους κωμικούς συγγραφείς όλων των εποχών, ο Terry Pratchet, μιλάει για τον κόσμο μας χωρίς να μιλάει για αυτόν, όπως κάνουν όλοι οι συγγραφείς που έχουν κάτι να πουν. Βάζει λοιπόν έναν από τους χαρακτήρες των βιβλίων του τον Λόρδο Vetinary, να πει πως “το μόνο που αποζητούν οι άνθρωποι είναι το αύριο που θα ξημερώσει να είναι ίδιο όπως σήμερα”.

Αυτή η τάση των ανθρώπων να συνεχίζουν τις ίδιες συνήθειες σε πείσμα της λογικής ή της εμπερίας είναι διαχρονική. Βάλε ένα τσούρμο ανθρώπους με τις ίδιες συνήθειες και απόψεις, όσο περίεργες και να είναι και τσουπ. Έχεις μια “φυλή”.

Τι λέω τώρα, σωστά; Αφού οι σημερινοί άνθρωποι δεν είμαστε “φυλή”, δεν έχουμε τελετές. Δεν πιστεύουμε σε παράδοξα πράγματα.

Εγώ δεν βλέπω αυτό.

Εγώ βλέπω ανθρώπους που μαζεύονται σε κάθε πολιτική περίσταση για να κάνουν μια μεγάλη τελετή και δέηση στο θεό της επανάστασης που ονομάζεται συνήθως “πορεία”, ώστε να αλλάξουν οι ζωές τους. Η τελετή δεν έχει συνήθως κανένα αποτέλεσμα άλλα γίνεται σχεδόν πάντα. Είναι μέρος των συνηθειών μας, αυτό που κάνει φυλή.

Είδα επί τρία χρόνια ανθρώπους να χρησιμοποιούν φυλαχτά που ονομάζονταν μάσκες, και μαγικά που ονομάζονταν γενετικά εμβόλια για να ξορκίσουν μια μικροσκοπική κατάρα που έστειλε ένας κακός μάγος από την Ασία. Στο τέλος, τα μαγικά απέτυχαν άλλα η φυλή θυσίασε αρκετούς βροχοποιούς για να ξεθυμάνει. Η επίσημη θρησκεία έβγαζε επιστημονικά άρθρα και ευλογίες για τα μαγικά της που όμως απέτυχαν να εξηγήσουν για ποιο λόγο τα μαγικά δεν δούλεψαν.

Τα τελευταία χρόνια, η φυλή είναι απασχολημένη με το να βαφτίζει τα γεvvητικά της όργανα με διαφορετικά ονόματα. Άνθρωποι που μπορεί να βρίσκονται μαζί σαν ανδρόγυνο και κάνουν και οικογένεια, πιστεύουν πως είναι άλλο φύλο από το βιολογικό τους και να είναι πολύ υστερικοί στο να επιβάλλουν σε άλλους ανθρώπους να χρησιμοποιούν τις σωστές αντωνυμίες, όταν αναφέρονται στο πρόσωπό τους. Αυτό, φυσικά, δεν είναι κάτι πρωτότυπο, οι Ινδιάνοι πχ πίστευαν πως έχουν καταληφθεί από πνεύματα ζώων, αλλά, φυσικά, δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Οι Ινδιάνοι, βλέπετε, δεν είχαν επιτελεία από επιστημονικές επιτροπές να βγάζουν άρθρα για το ποιο γονίδιο έχει ως φαινότυπο το συγκεκριμένο πνεύμα ζώου. Πολύ απολίτιστοι!

Όλα αυτά μου φαινόντουσαν πολύ αστεία, μέχρι που διάβασα το άρθρο ενός σοβαρού Ινδού διπλωμάτη που εξηγούσε πως η τωρινή σύγκρουση Δύσης και Ρωσίας/Κίνας, έχει ανθρωπολογικές βάσεις. Δηλαδή, οι δυτικοί έχουν γίνει όπως οι…Ινδιάνοι σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο και στο πώς αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους. Ινδιάνοι με μαγικά πυρηνικά βέβαια. Μεγάλο πλήγμα για τον υπερόπτη μικρό Α.

Τελετή κάνει και ο Κασσελάκης στο Tik Tok που ανέβασε ο πιτσιρίκος στο οποίο οι γονείς του θέλουν να τον πάνε στο στρατόπεδο. Έχει τις συνήθειές σας, άρα είναι ένας από εσάς, μέρος της φυλής.

Μέρος της φυλής είναι και η καταπληκτική Μαρίνα Σάττι, που, σε συνέντευξή της, είπε πως θέλει να δείξει στους Ευρωπαίους το τωρινό πρόσωπο της Ελλάδας. Τα βιντεοκλίπ της το καταφέρνουν, δείχνουν την καθημερινότητα της Ελλάδας. Εκεί είναι και το μεγάλο ταλέντο της, πως μπορεί να αποκρυσταλλώσει σε εικόνα και μουσική το πρόσωπο της φυλής. Αυτό την αδιόρατη κοινή εμπειρία που όλοι γνωρίζουν άλλα κανείς δεν εκφράζει γιατί είναι παντού γύρω του. Αυτό νομίζω την κάνει τόσο αγαπητή. Και το γεγονός φυσικά πως τα τραγούδια δεν λένε κάτι ουσιαστικό όπως έγραψες, πιτσιρίκο. Το είπε και ο Vetinary, δεν θέλουν οι άνθρωποι να ταράζονται από τις βεβαιότητές τους.

Και, δυστυχώς, έχουμε πολλές ενδείξεις πως δεν ζούμε μόνο μέσα σε φυλή, άλλα είναι και φυλή ανθρωποφάγων.

Πού καταλήγω; Μάλλον εκεί που καταλήγει και ο πιτσιρίκος: Πετάω ένα “έχετε δίκιο” και το βάζω στα πόδια, καλπάζοντας όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και ελπίζοντας να με με βρουν και μένα σε καμιά σπηλιά, πραγματική η φανταστική. Εξάλλου, μπορεί το σπίτι σου να θεωρηθεί σπηλιά, αν το έχεις λίγο ακατάστατο, ποτέ δεν ξέρεις. Ή μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως “σπηλιά” και να πρέπει να το σεβαστούμε.

Και με αυτά, χαιρετώ τη φυλή από το λίγο πιο φωτεινό Malmö, κάνοντας δέηση με ήχο από ταμπούρλα στους βροχοποιούς του ΝΑΤΟ και το βροχοποιό Βλαδίμηρο να μην θυσιαστούν και μας φέρουν τον ουρανό στο κεφάλι:

Τα, τα, τα, τα, τα

Α.

(Αγαπητέ φίλε, το βάζουμε στα πόδια και ευγνωμονούμε το σύμπαν αν έχουμε την τύχη να υπάρχουν στη ζωή μας κάποιοι άνθρωποι με τους οποίους μπορούμε να συζητούμε με λογική και αλληλοσεβασμό. Τον Έρμαν Έσσε τον αγαπάω. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.