Ο «φασισμός» των «anti-»

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του πιο υπέροχου blog του κόσμου, καλησπέρα.
Δεν ξέρω αν έχει τύχει σε εσάς, αλλά σε εμένα προσωπικά κανείς -όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου- δεν μου έχει συστηθεί ως «συστημικός» ή ως «φασίστας».
Αντίθετα, έχω γνωρίσει πάμπολλους ανθρώπους που συστήνονται ή αυτοπροβάλλονται ως «αντι-»-δίπλα στην παύλα βάλτε όποια λέξη επιθυμείτε- χωρίς βέβαια αυτό που ΔΕΝ είναι, να περιγράφει αυτό που είναι!

Την ίδια στιγμή, ενώ τα «κινήματα» των “anti” πολλαπλασιάζονται γεωμετρικά-όπως οι σημαίες των δικαιωμάτων-, παραδόξως παρατηρούμε πως η Ακροδεξιά θριαμβεύει σχεδόν σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις της υφηλίου, ενώ ο κατακερματισμός της κοινωνίας -θα δικαιώσουμε τη Βρετανή θείτσα σε λίγα χρόνια, είναι βέβαιο- μοιάζει να μην έχει προηγούμενο.

Αν διαβάσετε σήμερα κείμενα για τις διαδηλώσεις «αλληλεγγύης» υπέρ των Παλαιστίνιων, θα νομίζετε πως η παγκόσμια επανάσταση βρίσκεται προ των πυλών.

Στη πραγματικότητα όμως -ειδικά όσοι ήσασταν στις κινητοποιήσεις από το μεσοπρόθεσμο έως τα πρώτα χρόνια των μνημονίων- αν βρεθείτε στο δρόμο, θα διαπιστώσετε πως ο κόσμος είναι ελάχιστος.

Αντιφασίστες, αντισυστημικοί, αντιρατσιστές, αντιτρομοκράτες, αντισημίτες, αντίολυμπιακοί κ.α. χωρισμένοι σε «μπλοκ» «ορκίζονται» αγώνα κατά αυτού που οι ίδιοι νομίζουν πως δεν είναι, όμως αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τις συμπεριφορές τους, θα διαπιστώσουμε πως τουλάχιστον η νοοτροπία τους έχει ξεκάθαρα δογματικά -έως ολοκληρωτικά- χαρακτηριστικά.

Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά απαγορεύεται να πεις πως δεν είναι όλοι οι Ισραηλινοί οπαδοί της γενοκτονίας.

Όχι. Αν το πεις, είσαι ένα «γενοκτονικό γουρούνι».
Όλοι οι Ισραηλινοί έχουν γαλουχηθεί από μικρά παιδιά για να αφανίσουν τους Παλαιστινίους.
Έχουν δεχθεί πλύση εγκεφάλου για να είναι καθάρματα.

Ούτε μπορείς να πεις πως δεν είναι όλοι οι Παλαιστίνιοι μέλη της Χαμάς.
Ξανά όχι.
Οι κάτοικοι στη λωρίδα της Γάζας εκπαιδεύονται για να γίνουν εξτρεμιστές «τρομοκράτες». Από μωρά.

Και όχι μόνον αυτό αλλά οποίος «τολμήσει» να σκεφτεί κάτι εκτός «συστήματος»-«αντί συστήματος» αυτομάτως αντιμετωπίζεται ως ο τρελός του χωριού.

Ναι μεν μπορεί από την μία να υπάρχει ο «φασισμός» των καμμένων ακροδεξιών,ο οποίος κατά την γνώμη μου αντιμετωπίζεται.

Από την άλλη, όμως, προσωπικά, διαισθάνομαι σχεδόν παντού των «φασισμό» των «anti» που σχεδόν πάντοτε αυτοπαρουσιάζονται ως οι αρχιερείς της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της ειρήνης.

Αυτό βέβαια έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη ανθρώπινου διαλόγου. Που οδηγεί όλο και περισσότερους στην αγκαλιά της Ακροδεξιάς από τη μία και στη γιγάντωση της αποχής από την άλλη.

Αλλά αυτό δεν τους περνά καν από το μυαλό γιατί αφενός προσέχουν το «μαγαζάκι» τους και αφετέρου ζουν με την «ψευδαίσθηση» πως αυτοί κατέχουν τη μία και μόνη αλήθεια.

Σήμερα, ενώ βρισκόμαστε σχεδόν στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, η λέξη «φασισμός» δαιμονοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό, πο,υ ας μην γελιόμαστε, μετατράπηκε σε κάτι που μοιάζει με κοινότοπη βρισιά.

Μια βρισιά, πολύ βολική για όσους την χρησιμοποιούν με ευκολία και η οποία περιλαμβάνει σχεδόν τους πάντες.

Ή όσους διαφωνούν μαζί μας.

Κοιτώντας την ιστορία, θα παρατηρήσουμε πως αυτό που εννοούμε ως «φασισμό» ή μάλλον ως «ιστορικό φασισμό» τελείωσε ανεπιστρεπτί στην πιάτσα Λορέτο του Μιλάνου, τις τελευταίες μέρες του Απριλίου του 1945.

Υπάρχουν βεβαίως κάποιες καρικατούρες όπως οι «Αρσενικές Εύες» αυτού του κόσμου, όμως για το πόσο αυτές οι «προσωπικότητες» χρειάζεται να αντιμετωπίζονται σήμερα σοβαρά, έχω τις αμφιβολίες μου.

(Για το πώς στρώθηκε ο δρόμος προς την «εξουσία» για όλους αυτούς τους φελλούς στη χώρα μας-και όχι μόνο-, τα έχει γράψει ο αγαπημένος μας blogger πριν σχεδόν δώδεκα χρόνια. Μην έχετε την ψευδαίσθηση πως στις «πολιτισμένες» ευρωπαϊκές «δημοκρατίες» ψηφίζουν διαφορετικοί «άνθρωποι» από τα χάπατα που κυκλοφορούν στην εγχώρια «αγορά»)

Άρα, ίσως, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως ο σύγχρονος φασισμός θα μπορούσε σήμερα να στηριχθεί στην πατρίδα, στο Θεό, στη θρησκεία, στην οικογένεια, στη στρατιωτική τάξη ή στην «αθωότητα».

Στην εξουσία του χρήματος;
Ίσως, αλλά αυτό μπορούμε να το συζητήσουμε.

Ακόμα και αν σκεφτούμε το περίφημο στη χώρα μας «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», θα διαπιστώσουμε πως μόνον ως «πείραγμα» ή «αστείο» χρησιμοποιείται πια, ενώ στα σοβαρά το ξεστομίζουν μόνο κάτι χουντικά μπαρμπάδια στα καφενεία.

Σήμερα οι εικόνες κατανάλωσης και οι εικόνες προς κατανάλωση είναι προφανές πως είναι ο κύριος μοχλός της προπαγάνδας τόσο του συστήματος όσο και του του «αντι-συστήματος», ζούμε στην εποχή των selfie, που ας μη γελιόμαστε και το «αντί» είναι ένα «προϊόν» που μας το «πουλάει» το σύστημα.

Δεν ξέρω πόσο «τυχαίες» είναι οι ωμές εικόνες ακρωτηριασμένων παιδιών που βλέπουμε συνεχώς στα social media.
Και αν το σκεφτούμε εντελώς ψυχρά, είναι ακριβώς σαν εκείνες των «αντιδράσεων-κινητοποιήσεων».
Δηλαδή, ας δώσουμε τη δόση του «αίματος» στη μια πλευρά και τη δόση της «επανάστασης» στην άλλη, έτσι ώστε να βγάλουν το σκασμό για να συνεχίσουν να σκοτώνονται μεταξύ τους.
Και όλα συνεχίζουν ως έχουν, ενώ οι σφαγές μοιάζουν να μην έχουν τελειωμό.

Στο πανάρχαιο παιχνίδι “καλοί-κακοί” για να υπάρξουν οι πρώτοι χρειάζονται τους δεύτερους.
Αν δεν υπάρχουν «κακοί», τότε πρέπει να εφευρεθούν.

Αντι-φασίστες, αντι-σημίτες, αντι-συστημικοί, αντι-τρομοκράτες κ.α.
Όλοι αυτοί χρειάζονται το δεύτερο συνθετικό για να υπάρχουν.
Τους ακροδεξιούς,τους Εβραίους,το σύστημα,τη Χαμάς.

Να, εμείς σας δείχνουμε τον «εχθρό», τον «πολεμάμε», οπότε είμαστε «προοδευτικοί».

Εμείς είμαστε οι «Γ@μάτοι».

Βέβαια, αν τους αφαιρέσεις τον «εχθρό», αυτομάτως παύουν να έχουν λόγο ύπαρξης.

Ζούμε σε μια κοινωνία που μας διαχωρίζει σε αυτούς που καθυποτάσσουν και σε εκείνους που καθυποτάσσονται.
Και ακριβώς αυτό, νομίζω, είναι που μας διαμορφώνει όλους.
Ίσως, γι’αυτό να «επιθυμούμε» σχεδόν όλοι τα ίδια «πράγματα».

Όταν έχω στη διάθεσή μου,τη στήριξη των ΗΠΑ, τα όπλα, μια διοικητική ή τραπεζική εξουσία, τότε τα χρησιμοποιώ για το συμφέρον μου.
Για τα «θέλω μου».

Ειδάλλως, χρησιμοποιώ ένα στειλιάρι.

Όμως, όταν χρησιμοποιώ το στειλιάρι, ασκώ βία για να αποκτήσω αυτό που θέλω.

Όμως γιατί το θέλω;

Ακριβώς γι’ αυτό!

Και για να μπω λιγάκι στο μυαλό και τα λόγια του εικονιζόμενου.

Δεν λέω πως ο φασισμός δεν υφίσταται.

Λέω απλά: σταματήστε να μου μιλάτε για τη θάλασσα, ενώ βρισκόμαστε στο βουνό.

Με εκτίμηση,

Τ.Τ.Π.

Υ.Γ.1 Να δείτε το «Σαλό ή οι 120 ημέρες των Σοδόμων». Του Παζολίνι.
Η ταινία διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών της Δημοκρατίας του Σαλό.
Και μιλά για την πραγματική αναρχία, που δεν είναι άλλη από την αναρχία της εξουσίας.
Ειδικά, όταν αυτή ζει τις τελευταίες της μέρες.

(Σταύρο, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, το κατάλαβα.Και σ ευχαριστώ γι’αυτό.).

Υ.Γ.2 Για τον Κωστή.

(Φίλε Βαγγέλη, να είσαι καλά που τα γράφεις γιατί εγώ δεν αντέχω πια να γράφω ξανά και ξανά τα αυτονόητα και πράγματα που γράφαμε και πριν από πολλά χρόνια, αφού αντιλαμβάνομαι πως όχι μόνο δεν αλλάζουν τα μυαλά των ανθρώπων αλλά γίνονται ακόμα χειρότερα. Διαβάζοντας το κείμενό σου, θυμήθηκα το “Αντι-“, που είχα γράψει το 2016″:

“Μια παρατήρηση που θα μπορούσε να κάνει κάποιος για τον σημερινό άνθρωπο είναι πως ξέρει περισσότερο τι δεν είναι παρά τι είναι ή τι θέλει να είναι.

Ο ετεροπροσδιορισμός είναι συνεχής.

Παράδειγμα: “είμαι αντιφασίστας”.

Προσοχή, δεν είμαι δημοκράτης, είμαι αντιφασίστας.

Αυτό σημαίνει πως αυτοπροσδιορίζομαι, ετεροπροσδιοριζόμενος.

Δηλαδή, έχω ανάγκη τον φασίστα για να προσδιοριστώ.

Άρα, θα έχω πάντα ανάγκη τον φασίστα, γιατί πάντα θα υπάρχουν φασίστες.

Τους φασίστες δεν μπορείς να τους εξολοθρεύσεις, γιατί αυτό θα ήταν φασιστικό.

Κι εσύ είσαι αντιφασίστας.

Βέβαια, όταν αυτοπροσδιορίζεσαι ως αντιφασίστας -και ουσιαστικά ετεροπροσδιορίζεσαι-, δεν είναι καθόλου απίθανο να χρησιμοποιήσεις τις μεθόδους αυτού στον οποίο δηλώνεις πως είσαι αντίθετος.

Και τότε έχεις γίνει σαν αυτόν.

Πάντως, ως αντιφασίστας, διαιωνίζεις τον φασισμό, επειδή τον χρειάζεσαι, για να αυτοπροσδιοριστείς.

Η παγίδα του “αντι-” είναι τεράστια και όλο και περισσότεροι άνθρωποι μοιάζουν διατεθειμένοι να πέσουν σε αυτήν.

Αντιφασίστας, αντιρατσιστής, αντικομμουνιστής, αντιφιλελέ, και πάει λέγοντας.

Αυτά, όμως, δεν δηλώνουν τι είσαι αλλά τι δεν είσαι.

Και έχεις ανάγκη όλα αυτά, για να αυτοπροσδιοριστείς σε σχέση με αυτά.

Σε περιβάλλον παγκοσμιοποίησης, ο σύγχρονος άνθρωπος βάλλεται από παντού και είναι σε διαρκή θέση άμυνας, ενώ τον πλημμυρίζει ο φόβος.

Οι σταθερές -τις οποίες χρειάζεται κάθε άνθρωπος αλλά και η κοινωνία- μεταβάλλονται διαρκώς, οπότε δεν έχει από πού να πιαστεί.

Ο “εχθρός” μετατρέπεται σε ένα σταθερό σημείο, ένα σημείο αναφοράς. Ο “εχθρός” γίνεται σωσίβιο. Τι καλά που υπάρχει και ο “εχθρός”.

Ο άνθρωπος ξεχνάει πως και ο “εχθρός” βάλλεται όπως αυτός και δεν έχει από πού να πιαστεί, ενώ και ο “εχθρός” νιώθει φόβο· μπορεί ο φόβος να κάνει έναν άνθρωπο να ασπαστεί φασιστικές απόψεις, μπορεί να μην είναι φασίστας.

Και τελικά, έχουμε το φαινόμενο να στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου, ενώ, παράλληλα, τον έχει ανάγκη για να αυτοπροσδιοριστεί.
“Είμαι εναντίον σου και αυτό μου λέει ποιος είμαι”.

Επειδή αυτό είναι η παράνοια, καλό είναι να αυτοπροσδιορίζεσαι και να λες ακριβώς αυτό που θέλεις.

Εγώ θα το πω:

Δεν είμαι αντιφασίστας, είμαι δημοκράτης.

Δεν θέλω να μην ζήσω σαν δούλος, θέλω να ζήσω ελεύθερος.

Καλό θα ήταν να αρχίσουμε να λέμε αυτό που θέλουμε και όχι αυτό που δεν θέλουμε ή αυτό στο οποίο είμαστε αντίθετοι.

Αυτό είναι ένα καλό πρώτο βήμα, για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε.

Επίσης, είναι ένα καλό βήμα, για να μάθουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Για να φτάσεις στον προορισμό σου, πρέπει να ξέρεις το όνομα του προορισμού σου.”

Να είσαι καλά, Βαγγέλη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.