Θαυμάστε με και ας κλαίω

Γεια σου πιτσιρίκο!
Χθές είχα μια συζήτηση για τους αντι-γκουρού σοφούς, κατά κανόνα ιδιοφυείς άντρες που καλούν τον κόσμο να ελευθερωθεί από τα δεσμά της εξουσίας, της θρησκείας, κλπ., οι οποίοι χωρίς να το θέλουν (ίσως) μετατρέπονται τελικά οι ίδιοι σε γκουρού.

Αυτό ισχύει και σε άλλα πεδία, όχι μόνο στη φιλοσοφία και την θρησκεία.

Να, και εσύ το παρατήρησες ότι ο Μίλτος Τεντόγλου μετατρέπεται σε ένα αντι-είδωλο είδωλο. Για να μη μιλήσουμε για τον Μπράιαν των Monty Python.

Η συζήτηση ξεκίνησε από τον Rudolf Steiner, του οποίου η διδασκαλία έχει αφήσει σημαντικό αποτύπωμα στην ελβετική κοινωνία, και ο οποίος συνάντησε τον Νίτσε λίγο πριν πεθάνει και έγραψε και ένα βιβλίο που τον περιγράφει ως “αγωνιστή για την ελευθερία”.

Aργότερα απαρνήθηκε το κίνημα της “Θεοσοφίας” για να δημιουργήσει αυτό της
“Ανθρωποσοφίας” ως αντίδραση στην προώθηση του Κρισναμούρτι ως “μεσσία” της Θεοσοφίας.

Όλα, όλοι, και όλες, συνδέονται τελικά.

Μου αρέσει τελευταία να διαβάζω όλους αυτούς τους αντι-γκουρού γκουρού με ύφος “μπλαζέ” (τι να μας πει και ο Νίτσε που έγινε μπλουζάκι) και να εστιάζω στην ανθρώπινη πλευρά τους, όπως αυτή εκδηλώνεται στα γραπτά τους ως “μελωδία” της γραφής τους, και όχι ως περιεχόμενο.

Η ουσία για μένα είναι ότι κάποιος υπέρμαχος της ελευθερίας που δεν κατάφερε να ΜΗΝ μετατραπεί ο ίδιος σε γκουρού, σε αυθεντία, κλπ, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αποτυχημένος!

Και πώς δηλαδή μπορεί κάποιος να αλλάξει την κοινωνία, χωρίς να γίνει ευρύτερα γνωστός και αποδεκτός;

Δεν ξέρω, δεν ξέρω, κάπως αλλιώς, πάντως όχι έτσι, που έλεγε και ο Μόσχος στη Γλυκιά Συμμορία.

Άλλοι, πάντως, όπως ο Alfred Jarry και ο Fernando Pessoa τα κατάφεραν καλύτερα. Αυτό που ξεκίνησα να γράψω όμως, είναι ότι σε αυτή τη συζήτηση έμαθα για τον Osho, ένα άλλο γκουρού αντι-γκουρού, που του άρεσε να λέει ανέκδοτα! Και υπάρχει και ένα ωραίο σάιτ που τα έχει συλλέξει:

Είναι ωραία συλλογή, αλλά λείπει ο γρύλλος, η πιρόγα και άλλα σημαντικά ανέκδοτα του κινήματος της Πιτσιρικοσοφίας.

Μεταφράζω ένα από τα ανέκδοτα της συλλογής του Osho, με τίτλο “ακατανίκητη παρόρμηση”:

Ακόμα κι αν πείτε: “Δεν ξέρω τίποτα, εκτός από ένα πράγμα – ότι δεν ξέρω τίποτα”, έχετε ήδη πέσει, έχετε ήδη πει κάτι. Υπάρχει μια ιστορία των Σούφι:

Ο δάσκαλος είπε σε τέσσερις μαθητές ενός μυστικιστή: “Ήρθε η ώρα να πάτε στα βουνά και να καθίσετε στη σιωπή για τουλάχιστον επτά ημέρες και μετά να επιστρέψετε”.

Πήγαν με τον όρκο να καθίσουν εκεί για επτά ημέρες, σε απόλυτη σιωπή. Μετά από λίγα μόλις λεπτά, ο πρώτος είπε: “Αναρωτιέμαι αν έχω κλειδώσει το σπίτι μου ή όχι”.
Ο άλλος είπε: “Ανόητε! Ήρθαμε εδώ για να είμαστε σιωπηλοί και εσύ μίλησες!”
Ο τρίτος είπε: “Είσαι ακόμα πιο ανόητος! Τι σχέση έχει αυτό με σένα; Αν μιλούσε, τουλάχιστον ΕΣΥ θα μπορούσες να είχες σιωπήσει!”
Ο τέταρτος είπε: “Δόξα τω Θεώ, είμαι ο μόνος που δεν έχει μιλήσει ακόμα!”

Υπάρχει μια ακατανίκητη παρόρμηση να πεις, όταν βιώνεις. Θέλετε να το μοιραστείτε – είναι ανεξέλεγκτο.

Παναγιώτης

Υ.Γ. Στη φωτογραφία είναι ο λεγόμενος Binman, ένας κιθαρίστας που παίζει κιθάρα μέσα σε κάδους σκουπιδιών στο Cambridge, και έτσι, με το να κρύβεται και να αυτογελoιοποιείται, γίνεται πιο ορατός και σεβαστός.

(Φίλε Παναγιώτη, το να γράφει κάποιος τις σκέψεις του δεν σημαίνει ότι θέλει να γίνει γκουρού ή να αλλάξει τον κόσμο. Όσο για τον Τεντόγλου, δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που -χωρίς να το επιδιώκει ο ίδιος- κάποιοι άνθρωποι προβάλλουν πάνω του τις φαντασιώσεις τους και τις επιθυμίες τους. Αυτό συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα. Το τι κάνουν οι άλλοι μαζί σου αφορά τους άλλους, όχι εσένα. Οι άλλοι μπορούν να κάνουν και να σκέπτονται για εσένα ό,τι θέλουν. Εσένα δεν σε αφορά αυτό.
Ο Νίτσε έγραφε γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Ο Νίτσε δεν έμαθε ποτέ ότι έγινε μπλουζάκι. Και μπλουζάκι έχουν γίνει όλοι. Γιατί; Γιατί πουλάει και όλα είναι χρήμα. Χρήμα και εικόνα. Σήμερα οι άνθρωποι επιδιώκουν να κάνουν γνωστό το πρόσωπό τους, την εικόνα τους, τη ζωή τους, επειδή πιστεύουν πως αυτός είναι ο τρόπος για να βγάλουν χρήματα. Αλλά το θέμα δεν είναι να φορέσει κάποιος το μπλουζάκι με τον Νίτσε αλλά να διαβάσει τον Νίτσε.
Καθώς έχουν γραφτεί και ειπωθεί τα πάντα -πολλά έχουν γραφτεί εδώ και χιλιάδες χρόνια-, εγώ δεν εστιάζω στους φιλοσόφους και τους ποιητές αλλά σε εμάς, τους σημερινούς ανθρώπους. Με τόση γνώση, δεν επιτρέπεται να είμαστε τόσο ηλίθιοι. Με τόση βλακεία γύρω μου, το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτόμουν θα ήταν να αποδομήσω τον Νίτσε, τον Αριστοτέλη και άλλους φιλοσόφους. Τι προσφέρει αυτό; Σε τι είναι χρήσιμο;
Κατά τ’ άλλα, ωραίο είναι να μοιράζεσαι με τους ανθρώπους ιστορίες, σκέψεις και ανέκδοτα αλλά καλό είναι να κρατάμε και κάποια πράγματα για εμάς. Δηλαδή:
“Travel and tell no one, live a true love story and tell no one, live happily and tell no one, people ruin beautiful things.” ― Kahlil Gibran
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.