Χαϊκού

Μπροστά στο λευκό χρυσάνθεμο
το ψαλίδι διστάζει
μια στιγμή.

χαϊκού του Γιόσα Μπουσόν [1716 – 1784]

φιλιά

Μερόπη

…για όλους τους αδίστακτους αυτού του κόσμου

(Αγαπημένη Μερόπη, μου θύμισες ένα χαϊκού του Άκη Πάνου:

Το άμεσο τέλος ελπίδα μας
και συ αφροσύνη, πυξίδα μας,
εμπόδια είμαστε, πήδα μας!

Και επειδή είναι η απληστία που κάνει τους ανθρώπους απάνθρωπους και αδίστακτους, κι ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου:

Όλο και πιο πολλά γυρεύω,
όλο και πιο πολλά ζητώ,
με τίποτα πια δε χορταίνω,
μα πού θα πάει, Θεέ μου, αυτό;

Η θάλασσα είναι δικιά μου
κα έχω λυσσάξει για νερό,
με τίποτα δεν ξεδιψάω,
μα πού θα πάει, Θεέ μου, αυτό;

Ο έρωτας πια δε μου φτάνει
κι η απληστία είναι χτικιό,
το λάδι στη φωτιά δε σβήνει,
μα πού θα πάει, Θεέ μου, αυτό;

Φιλιά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.